فوتبال 360 نوشت: جوانان خوش استعداد فوتبال ایران که می توانستد تا همین چند هفته قبل در ال ای و سیاتل به میدان بروند و برای خودشان، تیمی، آینده ای در آن سوی مرزها پیدا کنند، بزرگ ترین فریب خوردگان این روزهای فوتبال هستند. البته که تنهاترین جوانان نخواهند بود؛ بیرون از فوتبال، بسیاری جوان دیگر هستند که روزانه شاهد پرپر شدن رویای شان هستند؛ سفره شان کوچک تر و آینده شان مبهم. سرنوشت آن ها مثل همین جوانان فوتبالی است که چشم انتظارِ دَمی تازه هستند تا کالبد سالخورده تیم ملی را به تحرک وادارد، مگر اینکه فرصتی نصیب شان شود.

بیرون از فوتبال هم سرنوشت جوانان بی شماری دست مدیرانی افتاده که تعدادی از آن ها به قدری تعداد بهارهای زندگی شان بالا رفته که به سختی یادی از نسل Z و سوخته نسل های دیگر می کنند. جالب آنکه هر دو دسته جوانان هم به یک شیوه قافیه را به سختی های زندگی باخته اند: وارونگی حقیقت.

تحریم ها کاغذپاره نبود

بعید است بتوان پذیرفت فوتبال از سیاست جداست؛ فوتبال در ایران، مثل بسیاری دیگر از نقاط دنیا، عین سیاست، جامعه، اقتصاد و موارد مشابه است؛ بخش مهمی از زندگی فردی و اجتماعی هر جامعه ریزودرشتی. این رشته خواسته یا ناخواسته برگرفته از اتفاقاتی است که در طول تاریخ می تواند عده ای را محبوب کند یا از چشم بیندازد.

شاید با همین چند سطر، پذیرفتن این موضوع که جوانان فوتبالی و غیرفوتبالی چطور قربانی مدیریت غلط دولتمردان و فدراسیون نشین ها شده اند، سخت نباشد. سفره ها زمانی شروع به کوچک شدن کرد که تحریم ها کاغذپاره توصیف شدند ؛ همان زمانی که عده ای خطاب به آن طرفی ها گفتند: آن قدر قطع نامه صادر کنید تا قطع نامه دان تان پاره شود . دقیقا از همان زمان که به جای پذیرفتن مشکل و سعی در برطرف کردن آن، سفره ای برای چند درصد پهن شد تا از قِبل تحریم ها، نان قریب به 90 درصد دیگر را گران و گران تر کرده و زندگی شان را دشوارتر کنند، جوانان این سرزمین، زودتر از آنچه که باید پیر شدند.

پس از آن، این گرفتاری ها در دُوَل های آتی، فارغ از اصول گرا و اصلاح طلب بودن شان، ریشه عمیق تری یافت و رویای داشتن یک زندگی معمولی، یک سقف بالای سر و یک سفره که بتوان شکم سر و همسری را سیر کرد، آرزو شد.

بلندپروازی های ارز چنان گلوی جوانان را فشرد که اختلاف طبقاتی بیش از هر زمان دیگری ریشه دوانید و سپیدی تار موی جوانان مان را بیشتر کرد. از روزی که تحریم ها برکت توصیف شد، می شد پی برد به جای مبارزه برای اصلاح امور، نقشه ای برای فربه کردن حساب بانکی 4 درصدی ها کشیده شده و مقاومت و نان خالی خوردنش حواله مردم شد. آن روزها گفتند تحریم ها کاغذپاره است تا جوانانی که راحت گول می خورند ، از دولتمردی نپرسند چرا آن کاغذپاره جزیی ترین مسائل زندگی را هم نشانه رفته. اثر آن کاغذ پاره، حالا حتی پس از 2 دهه هنوز هم وجود دارد و ضررش را جوانان دیروز و امروز می چشند.

باشد؛ تیم ملی قهرمان شد!

حافظه جمعی ایرانیان پر از رویدادهای تکراری است؛ از اتفاقاتی که مردم هشدار داده اند ولی مسئول، نفعش در نشنیدن است. این موضوع عرصه و زمینه نمی شناسد؛ همین تیم ملی نمونه برجسته ای است. اقلیتی کمر همت بسته تا به اکثریت بقبولانند، تیم ملی نمایش خوبی در جام جهانی داشته، همه چیز خوب پیش رفته، جوان گرایی حاصل شده، تغییر صورت پذیرفته، چشم انداز روشنی برای آینده دارد و قرار است در 10 سال آتی یکی از قدرت های برتر شود. رییس فدراسیونش به قدری برنامه محور است که همگان با آغوش باز از او استقبال می کنند و فوتبالش به قدری درخشان در آمریکا ظاهر شده که شایسته استقبال در تهران است. همان گونه که تحریم ها کاغذپاره بود، تیم ملی هم نمایش درخشانی در جام جهانی داشت.

به راستی وقتی گول خورمان خوب است چرا تاج و مجموعه تیم ملی از آن بهره ای نبرند و خودشان را در حد قهرمان و پهلوان بالا نبرند؟ چرا منتقد را وطن فروش نخوانند؟ نفع آن ها همسو با همان دولتمردان وقت است؛ در نشنیدن. در اصلاح نکردن امور، در نادیده گرفتن جوانان، در دمیدن بر همین وضع اسفناک که سرعت عقب گردش شتاب وحشتناکی گرفته. نفع آن ها در نادیده گرفتن اکثریتی است که می دانند با این رویه، آینده این فوتبال، تاریک و ترسناک تر از روزهای کنونی است. کاش فقط 2 دهه دیگر، کسی از این ننویسد که 20 سال قبل، باید اصلاحاتی صورت می گرفت تا فوتبال در ایران نجات پیدا می کرد.