دنیای اقتصاد: تحلیل فارن افرز درباره «چرا ایران تنش را تشدید می‌کند؟» استدلال می‌کند که جنگ اخیر ایران با آمریکا و اسراییل نه‌تنها تهران را به عقب‌نشینی وادار نکرده، بلکه نگاه مقامات ایران را به تقابل با واشنگتن تهاجمی‌تر کرده است. از دید مقاله؛ تهران اگرچه از توان و ظرفیت آمریکا برای اعمال فشار بیشتر نگران است، اما تجربه جنگ را دلیلی برای بی‌اعتمادی عمیق‌تر به واشنگتن و ضرورت افزایش توان بازدارندگی خود می‌داند.

مقاله تاکید می‌کند که حملات 28 فوریه 2026 و ترور شمار زیادی از مقام‌های ارشد جمهوری اسلامی ایران، تاثیری عمیق بر نخبگان سیاسی و نظامی گذاشته است. از این منظر، جنگ موجب سخت‌تر شدن مواضع نخبگان ایران و کاهش شدید اعتماد آنان به مذاکره با آمریکا شده است. بر اساس این تحلیل، تهران به‌جای بازگشت به وضعیت پیش از جنگ، راهبرد «تشدید تنش» را دنبال خواهد کرد؛ راهبردی که هدف آن افزایش هزینه حضور آمریکا در خاورمیانه و تضعیف تدریجی زیرساخت‌های نظامی، اطلاعاتی و اقتصادی واشنگتن و شرکای آن است. ایران در این چارچوب ممکن است حملات موشکی و پهپادی علیه پایگاه‌های آمریکا، عملیات سایبری و فشار بر زیرساخت‌های انرژی منطقه را گسترش دهد.

یکی از محورهای مهم این راهبرد، تنگه هرمز و زیرساخت‌های انرژی خلیج فارس است. فارن افرز مدعی است که ممکن است تهران در صورت تشدید درگیری، صادرات انرژی منطقه را بیش از پیش مختل کند و حتی با همکاری یمنی‌ها، فشار بر مسیرهای دریایی دریای سرخ را افزایش دهد. همچنین حمله به تاسیسات نفتی، بنادر و زیرساخت‌های حیاتی کشورهای عربی متحد آمریکا از دیگر گزینه‌هایی است که نویسنده مطرح می‌کند. مقاله همچنین به گزینه‌های پرریسک‌تر هم اشاره دارد و در شدیدترین سناریو، فارن‌افرز احتمال حرکت ایران به سمت تسلیحاتی‌سازی برنامه هسته‌ای را مطرح می‌کند؛ هرچند تاکید دارد که هنوز مشخص نیست این دیدگاه تا چه اندازه در میان نخبگان ایران فراگیر شده است.

با وجود این، نویسنده معتقد است راهبرد تشدید تنش می‌تواند قمار پرخطری باشد. ادامه جنگ می‌تواند فشار اقتصادی و اجتماعی را افزایش دهد و در صورت عبور ایران از خطوط قرمز واشنگتن، واکنش نظامی شدیدتر آمریکا را در پی داشته باشد. با این حال، از نگاه مقاله، تهران تصور می‌کنند آمریکا به دلیل هزینه‌های داخلی و بین‌المللی جنگ با محدودیت‌هایی مواجه است و فرصت کنونی ممکن است برای وادار کردن واشنگتن به خروج از خاورمیانه مناسب باشد. در نهایت، استدلال اصلی مقاله این است که ایران پس از جنگ به این جمع‌بندی رسیده که تنها راه جلوگیری از حملات بعدی، افزایش مستمر هزینه‌های حضور آمریکا در منطقه است. تهران هدف نهایی خود را خروج نیروهای آمریکایی از خاورمیانه می‌داند و بر همین اساس، احتمال دارد به‌جای کاهش تنش، برای دوره‌ای طولانی در وضعیت تقابل و فشار متقابل باقی بماند. از این رو، تهران کاملا آماده است دامنه اهداف خود را گسترش دهد و تا زمانی که آمریکا تسلیم شود، به حملات خود ادامه دهد.