رقابت تنگاتنگ بین ایالات متحده و چین برای بازگشت به ماه، ابعاد جدیدی به خود گرفته است. هر دو کشور قصد دارند به ترتیب تا سال های 2028 و 2030 به سطح ماه برسند، این رقابت فراتر از پیشرفت علمی، به دلیل تمایل شرکت ها برای استخراج منابع ارزشمند از ماه شدت یافته است.

به عنوان نمونه، شرکت کرایوژنیک Bluefors مستقر در هلسینکی، ماه گذشته قراردادی با استارتاپ تجاری سازی فضایی Interlune امضا کرد. این قرارداد شامل خرید تا 10 هزار لیتر هلیوم-3 قمری استخراج شده از ماه می شود که ارزش آن می تواند به 300 میلیون دلار برسد.

هلیوم-3، ایزوتوپ پایدار هلیوم و منبعی بسیار پرتقاضا است. این ماده قابلیت تأمین سوخت راکتورهای هسته ای در ماه یا زمین و همچنین کمک به خنک سازی کامپیوترهای کوانتومی را دارد. هلیوم-3 در زمین بسیار نادر است، اما به لطف بمباران سطح بدون محافظ ماه توسط بادهای خورشیدی، در ماه فراوان تر یافت می شود. این ویژگی، انگیزه ای قوی برای ورود صنعت خصوصی به عرصه استخراج منابع از ماه فراهم کرده است.

Interlune در پیش روی خود وظیفه دشواری برای اثبات توجیه اقتصادی برداشت هلیوم-3 از ماه دارد. بر اساس گزارش ماه گذشته فوربس، بیل های حفاری این شرکت ممکن است مجبور باشند میلیون ها تن خاک ماه (رگولیت) را برای جمع آوری مقدار کافی از این ایزوتوپ حفاری کنند، زیرا این ماده به صورت متراکم و فراوان در دسترس نیست. همچنین، انتقال تجهیزات لازم به ماه می تواند بسیار گران قیمت باشد و این پروژه را به یک سرمایه گذاری پرخطر تبدیل کند.

اینترلون تنها نیست. اکوسیستمی از شرکت ها در حال برنامه ریزی برای استخراج منابع قمری هستند. به عنوان مثال، بلو اوریجین (Blue Origin) متعلق به جف بزوس، ماه گذشته قراردادی را برای نقشه برداری منابعی از جمله هلیوم-3 و یخ آب از مدار، ارزیابی آن ها در روی زمین و بهره برداری از آن ها در محل امضا کرد. مصطفی بلال، دستیار پژوهشی مرکز مطالعات هوافضا و امنیت،می گوید علاوه بر هلیوم-3، یخ آب در ماه نیز یک منبع حیاتی است زیرا می توان آن را به آب آشامیدنی، اکسیژن و سوخت موشک تبدیل کرد. بنابراین، با وجود مشکلات فنی بی شمار، ترکیبی از منافع خصوصی و دولتی در حال پیشبرد تجاری سازی استخراج از ماه هستند.

منابعی مانند هلیوم-3 می توانند کشورها را قادر سازند تا حضور دائمی تری در قمر طبیعی زمین برقرار کنند. کارشناسان معتقدند که این امر می تواند تعیین کننده برنده رقابت فضایی جاری باشد. به عنوان مثال، پایگاه های قمری نمی توانند به طور کامل به پنل های خورشیدی متکی باشند، زیرا شب در ماه دو هفته زمینی طول می کشد. این وضعیت، انرژی هسته ای را در ماه به گزینه ای سودآورتر تبدیل می کند. به همین دلیل، اولین کشوری که منبع انرژی هسته ای در ماه داشته باشد، عملاً می تواند یک منطقه ممنوعه را برای اهداف ایمنی تحمیل کند و بدین ترتیب، چارچوبی قانونی را برای عملیات قمری ایجاد کند که ورودی های بعدی نیز باید در آن فعالیت کنند.

در حالی که شرکت ها از هم اکنون قراردادهایی برای استخراج و فروش منابع بالقوه ارزشمند در ماه امضا می کنند، بسیاری از سؤالات بی پاسخ باقی مانده اند. اولاً، ایجاد یک اقتصاد پایدار در مدار ماه، همانطور که ناسا در نظر دارد، هنوز سال ها فاصله دارد و عملی بودن آن نیز هنوز نامشخص است. شرکت هایی مانند SpaceX تازه در حال توسعه روش های حمل و نقل قابل استفاده مجدد هستند که بتوانند به طور مطمئن شکاف بین سیارات را پر کنند.

همچنین، ما حتی به طور قطع نمی دانیم که چقدر هلیوم-3 در ماه وجود دارد، چه برسد به اینکه چگونه از آن به عنوان یک منبع انرژی قابل اعتماد در راکتورهای همجوشی استفاده کنیم؛ مفهومی که با وجود چندین دهه تحقیق، بسیار دست نیافتنی باقی مانده است. با این وجود، شرکت Interlune امیدوار است تا سال آینده یک دوربین چند طیفی را به سطح ماه به عنوان بخشی از فرودگر Griffin-1 شرکت Astrobotic ارسال کند تا غلظت هلیوم-3 در خاک ماه را تخمین بزند.

منبع: خبرآنلاین