نام سهراب سپهری این روزها دوباره در فضای مجازی و جست وجوهای اینترنتی داغ شده است؛ شاعری که بیش از چهار دهه پس از درگذشتش، همچنان بخشی از حافظه جمعی ایرانیان را شکل می دهد. سپهری نه فقط شاعر طبیعت، که شاعر نگاه تازه بود؛ کسی که از مخاطب می خواست جهان را جور دیگری ببیند.

به گزارش فرارو، دلیل اینکه نام سهراب سپهری باری دیگر بر سر زبان ها افتاده اظهارات جدید جواد خیابانی است؛ او در یک برنامه تحلیلی فوتبال در مورد بازی طارمی، به فرم بدن سهراب سپهری اشاره می کند. از این رو برخی رسانه ها با بازنشر این بخش از صحبت های او اشاره داشتند: سهراب سپهری به جای طارمی؛این راه حل جواد خیابانی برای گل مردود ایران به بلژیک بوده است!

اما، از این حواشی اگر بگذریم، بد نیست به این بهانه یادی از اشعار جاودان و تاثیرگذار او در ادبیات فارسی کنیم؛ در میان ده ها شعر و سطر ماندگار او، برخی چنان در زبان و زندگی روزمره مردم جا افتاده اند که بسیاری بدون آنکه بدانند، هر روز بخشی از شعر سهراب را تکرار می کنند.

چشم ها را باید شست،

جور دیگر باید دید.

شاید مشهورترین سطر شعر معاصر فارسی. جمله ای که از یک توصیه شاعرانه فراتر رفت و به نوعی جهان بینی تبدیل شد؛ دعوتی برای دیدن جهان از زاویه ای تازه.

اهل کاشانم.

روزگارم بد نیست.

تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی.

سپهری در این چند سطر، تصویری ساده اما عمیق از رضایت و زیستن در لحظه ارائه می کند؛ شعری که هنوز هم یکی از محبوب ترین آثار اوست.

پشت دریاها شهری است

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است.

شعری که مرز میان واقعیت و رویا را از میان برمی دارد. پشت دریاها برای بسیاری از مخاطبان، نماد آرمان شهری است که سهراب در ذهن خود می ساخت.

کار ما شاید این است

که در افسون گل سرخ شناور باشیم.

یکی از شاعرانه ترین و تأمل برانگیزترین سطرهای سپهری؛ نگاهی که انسان را از هیاهوی زندگی روزمره جدا کرده و به کشف زیبایی های کوچک دعوت می کند.

زندگی خالی نیست؛

مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست…

تا شقایق هست، زندگی باید کرد.

شاید هیچ جمله ای به اندازه این سطر، خلاصه کننده نگاه سهراب به زندگی نباشد؛ نگاهی که حتی در میان تلخی ها، هنوز دلیلی برای ادامه دادن پیدا می کند.

راز ماندگاری سهراب سپهری در پیچیدگی نیست؛ در سادگی است. او به جای شعار دادن، تصویر می ساخت؛ به جای خشم، از آرامش می نوشت و به جای داوری، مخاطب را به دیدن دعوت می کرد. به همین دلیل است که نسل های مختلف، از دانش آموزان تا استادان دانشگاه، هنوز در شعرهای او چیزی برای کشف کردن پیدا می کنند.

شاید به همین دلیل باشد که هر بار نام سهراب سپهری دوباره بر سر زبان ها می افتد، بسیاری از ایرانی ها ناخودآگاه همان جمله معروف را زمزمه می کنند:

چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.