فارن پالیسی در گزارشی تحلیلی می نویسد عملیات نظامی ترامپ علیه ایران، به جای تثبیت قدرت آمریکا در خاورمیانه، ناکارآمدی حضور پرهزینه واشینگتن در منطقه را آشکار کرد؛ جنگی که نه دستاورد راهبردی روشنی داشت، نه توانست ایران را مهار کند و نه آزادی پایدار کشتیرانی در هرمز را تضمین کرد، اما در عوض این پرسش را در واشینگتن جدی تر ساخت که آیا زمان پایان دادن به نقش آمریکا به عنوان نگهبان خاورمیانه فرا نرسیده است؟

به گزارش جماران، فارن پالیسی در گزارشی تحلیلی نوشت: عملیات خشم حماسی دونالد ترامپ، رییس جمهور آمریکا، از نظر استراتژیک هیچ دستاوردی نداشت. رییس جمهور اعلام پیروزی کرده است. اما مفاد گزارش شده از تفاهم نامه میان آمریکا و ایران، داستان متفاوتی را روایت می کند. به نظر می رسد که واشنگتن و تهران اکنون بر سر برنامه هسته ای ایران مذاکره خواهند کرد، ایران قادر خواهد بود تحت یک معافیت ویژه به مدت 60 روز نفت صادر کند و تنگه هرمز بازگشایی خواهد شد. با این حال، موضوع آخر همچنان مبهم است.

اگرچه ترامپ با پیروزی از آزادی کشتیرانی در تنگه - بازگشت به وضعیت پیش از جنگ - سخن گفته، مقامات ایرانی می گویند که این امر تنها برای دو ماهِ تحت پوشش تفاهم نامه اعمال می شود. پس از آن، آن ها برای عبور از تنگه عوارض وضع خواهند کرد.

دقیقاً چرا ایالات متحده وارد این جنگ شد؟ بر اساس آنچه از این توافق می دانیم، آمریکایی ها، شرکای ایالات متحده در منطقه، مصرف کنندگان در سراسر جهان و احتمالاً حتی مردم ایران، پیش از آنکه ایالات متحده و اسراییل جنگ خود را در 28 فوریه آغاز کنند، وضعیت بهتری داشتند.

در پایان هفته، ترامپ اظهار داشت که اگر ایران به تعهدات خود در تفاهم نامه عمل نکند، ایالات متحده نگهبان خاورمیانه خواهد بود. در واقع، شکست ترامپ در قبال ایران احتمالاً منجر به چیزی کاملاً متفاوت خواهد شد: خروج ایالات متحده. تنها رییس جمهور نیست که احتمالاً از این تفاهم نامه برای خارج کردن واشنگتن از خاورمیانه استفاده خواهد کرد. اعضای کنگره، نامزدهای ریاست جمهوری، مقامات دولتی و کسانی که در آرزوی تصدی مناصب دولتی هستند، اکنون کمتر تمایلی به صرف منابع سیاسی، نظامی و مالی برای ماندن در منطقه خواهند داشت.

شرایط متفاوت است، اما حس و حال آن درست مانند دسامبر 1971 است. در ژانویه 1968، هارولد ویلسون، نخست وزیر بریتانیا، اعلام کرد که بریتانیا نیروهای خود را از خلیج فارس خارج خواهد کرد. بریتانیا دیگر نمی توانست هزینه های باقی مانده امپراتوری جهانی خود، از جمله پایگاه های پیشرو در خلیج فارس را تأمین کند. دولت جانسون تلاش کرد ویلسون را از تصمیمش منصرف کند، اما بی فایده بود. نیروهای بریتانیایی خروج خود از شرق سوئز را در دسامبر 1971 تکمیل کردند.

این گونه بود که روند طولانی و تدریجی استقرار نیروهای آمریکایی در منطقه آغاز شد. در ابتدا، ایالات متحده با یک ناو هواپیمابر کاملاً در فراساحل باقی ماند و گهگاه برای نمایش پرچم در کنار یک عملیات حضور دریایی کوچک مستقر در بحرین، به اقیانوس هند سر می زد. تا زمانی که صدام حسین، رهبر عراق، در اوت 1990 به کویت حمله و آن را اشغال کرد، ایالات متحده به خشکی نیامد و اساساً در آنجا ماندگار نشد. کارنامه ایالات متحده در 35 سال پس از آن چندان درخشان نبود. واشنگتن قصد داشت یک دولت فلسطینی ایجاد کند، جامعه عراق را دگرگون سازد و کشورهای خاورمیانه را به دموکراسی تبدیل کند. هیچ کدام از این ها نتیجه نداد و قمار ترامپ بر سر ایران نیز به همین سرنوشت دچار شد. به تمام این دلایل، خاورمیانه دیگر یک موضوع برنده در واشنگتن نیست. اگر توافقی دوحزبی در داخل واشنگتن وجود داشته باشد، آن توافق بر سر نیاز ایالات متحده به رهایی از این منطقه است.

جریان آزاد منابع انرژی از منطقه، مدت ها دستورالعمل اصلی واشنگتن در خاورمیانه بود، اما به نظر می رسد که این موضوع نیز در حال تغییر است. بعید به نظر می رسد که اقتصاد جهانی بتواند به سرعت کربن زدایی شود، اما دموکرات ها می خواهند در گذار انرژی سرمایه گذاری کنند، زیرا این کار هم برای سیاره مفید است و هم راهی برای خروج از خاورمیانه محسوب می شود.

در عین حال، بسیاری از جمهوری خواهان ظاهراً در این فکرند که چرا واشنگتن باید همچنان ضامن امنیت و ثبات در خلیج فارس باشد، در حالی که ایالات متحده خود بزرگ ترین تولیدکننده نفت و گاز در جهان است.

در این شرایط، و زمانی که نیروهای سیاسی در ایالات متحده رهبران منتخب را به نگاه به درون تشویق می کنند، صرف میلیاردها دلار بی پایان برای بازسازی، تعمیر یا جایگزینی تأسیسات و تجهیزات ایالات متحده در منطقه به دلیل یک جنگ نادرست و نامحبوب، توجیه دشواری دارد.