روزنامه سازندگی در یادداشتی به فضای مداحی و روضه خوانی در چند سال اخیر پرداخت. در بخشی از این یادداشت آمده است: این روزها هر مداح و واعظی -با هر سطحی از اطلاع و دانش- به خود اجازه می دهد که در باب هر مسئله سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و … اظهار فضل کند و به صرف در اختیار داشتن یک میکروفون از هر دری سخن بگوید و به عالم و آدم بتازد.

حسن روحانی در مناظره سال 96 به رییسی گفت: امام رضا را برای مردم بگذارید {بماند}. امام رضا را حزبی نکنید. امام رضا را جناحی نکنید … و این سخن در جان بخش وسیعی از جامعه رای دهندگان ایرانی نشست.

آیین های تعزیه گردانی و مراسم های روضه خوانی در انتقال معارف اهل بیت نقش بی بدیلی داشتند، اما در سالیان اخیر، کلیت مراسمات عزاداری دستخوش دگرگونی جدی شده است.

اگر تدبیر درستی بود که هر مداح و واعظی از هر دری سخن بگوید، باید هرسال بر خیل حاضران در مراسمات افزوده می شد، نه اینکه بسیاری از هیأتروها ترجیح دهند در مراسم های جمعی شرکت نکنند.

نسل های جدیدتر حقانیت مفاهیم را نه به صورت دستوری، بلکه به صورت ادراکی منطقی و در مقایسه وقایع تاریخی با واقعیت های پیرامونی مورد سنجش قرار می دهند.

امید است؛ اکنون که مدام سخن از نوسازی ایران پساجنگ بر زبان ها جاری می شود، شاهد تحول در ذهن های متولیان این حوزه نیز باشیم.

بسترساز اشتیاق آحاد جامعه ایران -و نه یک طیف خاص- برای مشارکت در مناسبت های ملی و دینی باشیم.

شرط دلسوزی برای ملک و ملت ایجاب می کند که به حقوق و شعور مردم احترام گذاشته و شعائر و عقایدشان را مستمسک رقابت های سیاسی و جاه طلبی های جناحی نکنید تا لااقل امام حسین را برای مردم بگذارید بماند .