روزنامه جمهوری اسلامی ایران در یادداشتی مداحان قدیمی و مداحانی که به تازگی وارد این عرصه شده اند، را مقایسه کرده است. در بخشی از این مقاله آمده است: مداحان قدیم به معتمدان مردم تبدیل شده بودند و عامه مردم علاوه بر اعتماد به آنها تلاش می کردند سبک زندگی و گفتار و رفتارشان را الگوی خود قرار دهند.

این ویژگی ها در سال های اخیر به تدریج رو به کاهش گذاشت و افرادی فاقد اطلاعات مذهبی لازم و محروم از امتیازات معنوی جای مداحان قدیمی را گرفتند.

هرچند هنوز هم مداحان سنتی با برخورداری از ویژگی های مداحان قدیم در جامعه ایرانی حضور دارند ولی اولاً در اقلیت هستند و ثانیاً مورد حمایت قرار نمی گیرند. همین وضعیت باعث بی رغبتی بخش قابل توجهی از اقشار جامعه نسبت به مداحان جدید شده است.

مداحان جدید البته هوادارانی دارند ولی تفاوتشان با علاقمندان به مداحان قدیم اینست که قدیمی ها عمیق و استوار و عامل به احکام دین و مبانی اخلاقی بار می آمدند نه احساسی. احساس را نفی نمی کنیم ولی احساس وقتی کارساز است که با معرفت همراه باشد.

از آنجا که محور اصلی فعالیت های مداحان، نهضت عاشورا و شهادت امام حسین علیه السلام و یاران آن حضرت در کربلاست و اکنون در آستانه عاشورای حسینی قرار داریم لازم است این تذکر به جامعه مداحان داده شود که تلاش کنند قبل از ورود به مداحی الزامات آن را در خود به وجود بیاورند تا بتوانند به وظیفه ای که برعهده دارند به درستی عمل کنند.

امام حسین در سطح جهان علاقمند و طرفدار دارد و به همین دلیل شناساندن آن حضرت به مردم جهان فقط با معیارهای معرفتی میسر است. مداحان و واعظان فقط وقتی می توانند از عهده این معرفی برآیند که خود صاحب معرفت نسبت به شخصیت و نهضت امام حسین باشند. چنین کار بزرگی با چند شعر بی محتوا و نقل کردن خواب و خیال میسر نیست. مشغول شدن به منازعات سیاسی نیز از آفات این رسالت مقدس است. مبلغان مکتب امام حسین می توانند اهل سیاست باشند اما نباید اهل بازی های سیاسی باشند. آنها فقط وقتی می توانند به وظیفه سنگین خود با موفقیت عمل کنند که به معیارهای علمی و معنوی تبلیغ مجهز باشند.