مهرداد خدیر، روزنامه نگار در یادداشتی نوشت: یک نماینده مجلس (کامران عضنفری) خبر داده جمعی از نمایندگان مجلس صبح روز یک شنبه 7 تیر 1405 به مجلس خواهند رفت و اگر بسته باشد تا باز شدن مجلس همان جا تحصن خواهند کرد.

نماینده دیگر (محسن زنگنه) اما خبر داده از هیأت رییسه اطلاع داده اند روز یک شنبه صحن علنی کار خود را آغاز می کند و احتمالا دستور کار بررسی اجرای تفاهم نامه خواهد بود.بدین ترتیب مشخص نیست چون نگران بودند گروهی تحصن کنند تصمیم به بازگشایی گرفتند یا اینها چون خبر داشتند قرار است صحن با نظر شورای عالی امنیت ملی دایر بر رفع خطر باز شود جوری وانمود کرده اند که انگار فشار و اعتراض آنان باعث شده مجلس باز شود.

همین که گفته شده قصد دارند اجرای تفاهم نامه را بررسی کنند یعنی فرار نیست تصویب کنند چون اگر می خواستند به مجلس ارجاع دهند نام آن را یادداشت تفاهم و نه حتی توافق نمی گذاشتند تا بعد به شورای نگهبان برود یا سر از مجمع تشخیص درآورد ضمن این که فراموش نکنیم در این دور از مذاکرات ریاست هیأت ایرانی با رییس مجلس است و اگر بخواهند ایراد بگیرند یا متهم کنند با خود آقای قالیباف طرف اند.

این واقعیت که اگر مجلس باز بود شاید توافق به نتیجه نمی رسید واقعیت تلخی است چون از یک سو مجلس باید در رأس امور باشد و از جانب دیگر این مجلس نسبتی با خواست اکثریت مردم ندارد و برآمده نظارت استصوابی و چینش های پیشاپیش شورای نگهبان و انتخاباتی سرد و کم مشارکت در اسفند 1403 است و به همین دلیل است که انتخاب و رویکرد مردم در دو سال قبل در انتخابات ریاست جمهوری شباهتی با انتخاب و رویکرد اکثریت نمایندگان فعلی ندارد اگرچه مسعود پزشکیان توانست با روش خاص خود رأی اعتماد وزیران را از همین مجلس بگیرد اگرچه اندک زمانی بعد درصدد برآمدند یکی را پس بگیرند و دنبال آن بودند که چهار یا پنج وزیر دیگر را هم به مسلخ استیضاح ببرند و اتفاقات دی و شروع جنگ از 9 اسفند و تعطیلی مجلس به آنها مجال نداد.

علی القاعده باید خوش حال می شدیم از بازگشایی پارلمان اما در ساختار حقوقی کنونی شوراهای عالی موازی و نظارت استصوابی و نبود رقابت حزبی مجلس ایران را از حیز انتفاع ساقط کرده و پزشکیان هم کار را از طریق شورای هالی امنیت ملی یا نشست های سران قوا پیش می برد و حتی وقتی در قضیه اینترنت با مانع شورای عالی فضای مجازی رو به رو شد سراغ مجلس نرفت و ستاد راهبری تشکیل داد. جالب این که نمایندگانی از همین مجلس وزیر ارتباطات را به خاطر تلاش برای برقراری ارتباطات تهیدید به استیضاح کردند! مثل این که وزیر بهداشت را به سبب گشایش یک بیمارستان استیضاح کنند!

حالا که پزشکیان توافق را امضا کرده و رییس تیم مذاکره کننده هم رییس مجلس است خطری از جانب نمایندگان تندرو تهدید نمی کند اما کاش با مجلسی مانند مجلس اول یا ششم یا حتی دوم و سوم و دهم روبه روبودیم یا باز مجلس پنجم که تنها صدای اقلیت نباشند و ذوق کنیم از بازگشایی شان ولی واقعا برای اکثر مردم اهمیت ندارد که مجلس باز می شود یا نه و به جز چند نماینده پر سر و صدا اکثرشان را مردم نمی شناسند!

کافی است مقایسه شود با مجلس اول که چند رییس جمهور بعدی عضو آن بودند ( آیت الله خامنه ای ، رجایی، هاشمی رفسنجانی، خاتمی، حسن روحانی) یاچهره هایی چون مهندس بازرگان و دکتر یزدی.

معمولا ترجیح می دهم به جای کاشکی بنویسم کاش که ادیبانه تر است اما ناگهان به یاد غزلی بسیار زیبا از خاقانی شَروانی افتادم با این مَطلع: کاشکی جز تو کسی داشتمی/ یا به تو دست رسی داشتمی...

حالا بر آن سیاق می توان گفت کاشکی مجلسی متناسب با اکثریت جامعه امروز می داشتیم تا از بسته بودن آن ناخرسند باشیم و برای بازگشایی آن لحظه شماری کنیم.

اما وقتی تصمیمات مهم به شوراهای مختلف ارجاع و استناد می شود و همین دیروز خانم وزیر راه و شهرسازی از مصوبه سران قوا درباره اجاره خانه ها گفت یعنی چندان به بازی گرفته نمی شوند و تنها می توانند به وزرا گیر بدهند که البته حاصل استیضاح وزیر قبلی اقتصاد را هم دیدیم وقتی با عنوان رییس کل بانک مرکزی بازگشت و اکنون مهم ترین چهره اقتصادی هیأت مذاکره کننده است و نشان می دهد آن استیضاح تا چه حد غیر فنی و غیر ملی و به قصد تصفیه حساب شخصی بوده ( اینجا باید گفت تصفیه نه تسویه چون اولی به معنی صاف کردن حساب است و دومی مساوی کردن که اصطلاحی است در حسابداری).

امیدواریم بازگشایی ساختمان مجلس در روز یک شنبه موجب افزایش مصرف برق و گاز و آب به زیان مردم منطقه بهارستان نباشد چون بعید است تصمیم درباره مفاد توافق در اختیار آنان باشد و رییس جمهوری که اعتماد به نفس خود را بازیافته با رییس مجلس هماهنگ است و کار را از طریق او و شورای عالی امنیت ملی پیش می برد.