عیسی بزرگ زاده، سخنگوی صنعت آب کشور؛ کسان بسیاری را می شناسم که سالها در پی اصلاح آب، آسیمه سر دویدند و جانانه کوشیدند و به هیچ نرسیدند. هرچه بیشتر خواستند کمتر یافتند. همه نصیبشان از این مسیر بی پایان، سینه ای سوزان، اندیشه ای پریشان و حسرتی بی پایان شد. در دیاری که خشکی قاعده زیسته است، آب دیگر تنها یک منبع نیست. خود پیکره توسعه است. آب متغیر نیابتی توسعه است، اصلاح آب بدون اصلاح الگوی توسعه ممکن نیست.

آب سقف ممکنات را تعیین می کند و هر متر مکعب آب، مرزی است بین خیال و واقعیت. میان آرزوی توسعه و تنگنای امید. اگر الگوی توسعه، را تغییر ندهیم، اصلاح آب، ریشه زدایی نیست، هرس شاخه های مشکلات است. قطره ها را می توان ذخیره کرد. اما اگر تازه کارهای تولید و تصمیم گیری بر بنیاد مصرف بی محاسبه پابرجا بمانند، ذخیره سازی ها همچون دوختن پارچه ای بر زخمی عمیق خواهد بود. زخم می ماند و تنها روی آن پوشانده می شود.

بهره وری آب پیش از آن که محاسبه اقتصادی باشد، پرسشی فلسفی است. به ازی هر قطره، چه اندازه کرامت انسانی تولید می کنیم؟ چه اندازه عدالت؟ چه اندازه زیستن شایسته؟ آب و توسعه، دو روی یک حقیقت هستند که جداییشان هر دو را به نیستی می کشاند. پس هر سیاست آبی باید بازنویسی الگوی توسعه را در دستور خود قرار دهد.

تغییر تخصیص آب، در حقیقت، بازنگری در معادله های قدرت، بازتوزیع منافع و بازآفرینی قراردادهای اجتماعی است. هر قطره روایتی است از شرافت یا بی رحمی انتخاب های ما. پایان سخن تیز و ساده است. اصلاح آب بدون بازآفرینی توسعه، بی معناست. تا توسعه باز افریده نشود، آب، نجات نمیابد.

برای اصلاح آب، باید از آب گذر کرد و به توسعه پرداخت. گزیر و گریزی نیست. من کارشناسان زیادی میشناسم که چشم بر این واقعیت بستند و به جز یاس و رنج نیافتند.

منبع: فرارو