به گزارش "ورزش سه"، تردیدی نیست که روی کاغذ، برناردو سیلوا به رئال مادرید می‌پیوندد تا کاپیتان این تیم باشد. بازیکنی که پپ گواردیولا بیشترین استفاده را از او در طول دوران حرفه‌ای‌ فوتبالش داشته، درخواست ویژه‌ هموطنش ژوزه مورینیو بود و پس از پایان قراردادش با منچسترسیتی، خواسته‌های او برایش حکم دستور را داشته است. با این حال، در پرتغال به نظر می‌رسد او جایگاهی را که از زمان تصدی هدایت تیم ملی توسط روبرتو مارتینز غیرقابل تغییر بود، از دست داده است.

تنها برونو فرناندز (۳۷ بازی) و کریستیانو رونالدو (۳۳ بازی) تحت هدایت این مربی اسپانیایی، بازی‌های بیشتری نسبت به برناردو سیلوا (۳۲ بازی) برای پرتغال انجام داده‌اند. در آخرین دوره یورو، به جز بازی بی‌اهمیت مقابل گرجستان که در آن شرکت نکرد، او در تمام بازی‌ها از ابتدا در ترکیب اصلی بود و حتی یک دقیقه هم استراحت نکرد. مارتینز چند ماه پیش گفت: «او نمونه‌ای از آن چیزی است که یک فوتبالیست پرتغالی باید باشد.» او همچنین خاطرنشان کرد که «این بازیکن قادر است با هر نقش و پستی سازگار شود».

در این جام جهانی به نظر می‌رسید که برنامه همین مسیر را دنبال کند. با این حال، او در بازی افتتاحیه مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو، درست در همان روزی که خبر پیوستنش به رئال مادرید اعلام شد، بین دو نیمه تعویض شد. روبرتو مارتینز توضیح داد: «تغییر رویکرد هجومی مهم بود.» اگرچه حقیقت این است که این تغییر هیچ تأثیری در باز کردن گره این بازی نداشت.

حقیقت این است که ۴۵ دقیقه حضور برناردو سیلوا فوق‌العاده بی‌فروغ بود: او به‌ سختی ۲۳ بار توپ را لمس کرد، پنج بار مالکیت توپ را از دست داد، حتی یک دریبل هم امتحان نکرد، تقریباً هیچ مشارکت دفاعی نداشت و چهار دوئل از پنج دوئلی را که در آن شرکت داشت، باخت. برای تکمیل این وضعیت، او یک خطا انجام داد و کارت زرد گرفت. با این حال، نگران‌کننده‌ترین جنبه، عدم هماهنگی با ژوائو کانسلو در جناح راست بود. هر دو که تمایل به نفوذ به مناطق مرکزی دارند، دائماً مسیر یکدیگر را سد می‌کردند (هم‌پوشانی داشتند). هیچ‌کدام هیچ عرض یا نفوذی به بازی ندادند.

روبرتو مارتینز مجبور شد تصمیمات سختی بگیرد و به‌جز بازگشت روبن دیاز به این تیم پس از پشت سر گذاشتن مشکلات جسمانی، تنها بازیکنی که از بازی افتتاحیه مقابل کنگو برای بازی با ازبکستان «قربانی» شد، برناردو سیلوا بود. پدرو نتو به جناح راست منتقل شد، در حالی که ژوائو فلیکس به عنوان وینگر کاذب در جناح مقابل بازی کرد تا تمام کناره زمین را در اختیار نونو مندز قرار دهد.

چه علت باشد و چه معلول، واقعیت این است که پرتغال وقتی نوبت به توزیع فضا در خطوط مختلف رسید، بسیار هماهنگ‌تر جریان داشت و بردی را به دست آورد که به آنها اجازه داد اعتماد به نفس خود را بازیابند. مارتینز گفت: «امروز تیمی را دیدیم با همان نگرش و تعهد، اما با بلوغ بیشتر، چون دیگر بازی افتتاحیه نبود.»

تا کمتر از پانزده دقیقه مانده به پایان بازی که نتیجه مشخص شده بود، برناردو سیلوا وارد زمین شد تا جای ژوائو نوس را در سیستم دو هافبک دفاعی در کنار ویتینیا بگیرد. اگرچه در نهایت به عنوان تک‌ هافبک دفاعی بازی کرد. جالب این که، او تقریباً به همان اندازه (۲۰ بار) که در بازی مقابل کنگو توپ را لمس کرده بود، توپ را لمس کرد و تمام ۱۹ پاس ارسالی‌اش را تکمیل کرد. او همچنین سه توپ‌گیری داشت.

هنوز راه درازی تا پایان جام جهانی باقی مانده است و هر مسابقه شرایط خاص خود را خواهد داشت. با این حال، به نظر می‌رسد واضح است که مثلث ویتینیا، نوس و برونو برای مارتینز غیرقابل‌ تغییر است و با حضور کانسلو در کنار مدافعان کناری تهاجمی‌تری مانند دالو، سمدو یا نونز، برناردو سیلوا به عنوان وینگر راست در پستی غیرتخصصی جا نمی‌افتد. این وضعیت ناهماهنگ است. اما فعلاً، او جایگاهش را از دست داده است.