پخش قسمت آخر سریال گل سنگ از شبکه نمایش خانگی، پرونده اثری را بست که به دنبال نمایش تصویری واقعی و ملموس از خانواده ایرانی بود.

به گزارش فرارو، این سریال در فضاسازی و پرداخت جزییات، لحظاتی قابل توجه خلق می کند و نشان می دهد سازندگانش نگاه دقیقی به جهان داستان داشته اند. با این حال، در کنار این نقاط قوت، ضعف هایی در روایت و جمع بندی نهایی دیده می شود که باعث شده سریال گل سنگ نتواند از تمام ظرفیت های بالقوه خود استفاده کند.

در چشم انداز نه چندان درخشان این روزهای شبکه نمایش خانگی، گل سنگ تلاشی جدی برای فرار از فرمول های آشنا و کلیشه ای است. این سریال در بهترین لحظاتش نشان می دهد که خلق جهان و شخصیت، دغدغه اصلی سازندگان بوده است.

آدم های این قصه تزیینی نیستند؛ هر کدام کارکردی مشخص در حرکت روایت دارند و همین امر به جهان اثر وزن می بخشد. بخش مهمی از این استحکام، مدیون بازی هایی است که با دقت و خویشتن داری اجرا شده اند. سریال از دام اغراق فاصله می گیرد و به اجرایی باورپذیر می رسد؛ تا جایی که کیفیت بالای برخی بازی ها، ضعف های متن را بیش از پیش نمایان می کند.

مشکل اصلی اما دقیقاً از همین جا آغاز می شود: گل سنگ در جزییات می درخشد، اما در معماری کلان روایت دچار لغزش است.

سریال در ثبت لحظات کوچک، سکوت های میان دیالوگ ها و جزییات زیسته شخصیت ها دقتی چشمگیر دارد؛ اما وقتی نوبت به پیرنگ اصلی می رسد، انسجام جای خود را به پراکندگی می دهد. انگار سازندگان بیش از آنکه به مقصد فکر کرده باشند، مجذوب زیبایی مسیر شده اند.

افتتاحیه سریال با تصویر یک جنازه، وعده یک معمای پرالتهاب و روایتی مبتنی بر تعلیق را می داد. اما مسئله ناتوانی سریال برای بازگشت به همان نقطه است. در پایان، به جای آنکه تعلیق اولیه به اوج برسد، در میان خطوط روایی رها می شود؛ شکافی که باعث می شود آغاز و پایان، متعلق به دو سریال متفاوت به نظر برسند.

این ناهماهنگی در میانه روایت هم دیده می شود. لحظه بیدار شدن ایرج پس از تصادف با پرهام، می توانست به نقطه ای تعیین کننده در مسیر تحول شخصیت بدل شود، اما در اجرا به شکلی گذرا و بی اثر از آن عبور می شود. این دقیقاً همان جایی است که سریال بارها فرصت های دراماتیکش را از دست می دهد.

شاید بزرگ ترین ضعف داستان گل سنگ در نسبتش با عنصر زمان باشد. زمان در این جهان، نه به عنوان یک ابزار دراماتیک، بلکه شبیه مکانیزمی شتاب زده برای رساندن داستان به خط پایان عمل می کند. نتیجه این شتاب، تحول های ناتمام و سکانس هایی است که صرفاً کنار هم چیده شده اند.

قسمت پایانی سریال گل سنگ به جای تکیه بر یک جمع بندی تدریجی، به سمت پایانی احساسی و متراکم می رود. تلاش برای بستن هم زمان چندین خط روایی، هزینه اش را از جزییات می گیرد. شخصیت های فرعی که زمانی نقش مهمی در پیشبرد قصه داشتند، در این جمع بندی تنها حضوری نمادین پیدا می کنند تا صرفاً پرونده شان بسته شود.

در نهایت، گل سنگ اثری است که در اجرا، فضاسازی و خلق اتمسفر موفق عمل می کند. اما فیلمنامه همچنان پاشنه آشیل آن است؛ متنی که میان ظرفیت های بالقوه و شکل نهایی روایت فاصله ای محسوس ایجاد کرده تا این سریال درست در لحظاتی که می تواند به اثری ماندگار بدل شود، عقب نشینی کند.

منبع: فرارو