در دورانی که هالیوود بیش از هر زمان دیگری به بازآفرینی آثار قدیمی و سری فیلم های نوستالژیک روی آورده، اربابان جهان نیز با تکیه بر همین روند، داستانی آشنا را با زبانی امروزی و آگاه از کلیشه های خود روایت می کند.

به نقل از نیویورک تایمز، فیلم جدید Masters of the Universe به کارگردانی تراویس نایت و با فیلمنامه ای مشترک از چهار نویسنده، تازه ترین تلاش هالیوود برای بازآفرینی یکی از مشهورترین برندهای اسباب بازی و انیمیشن دهه 1980 است. اثری که این بار آگاهانه به سراغ طنز ذاتی و اغراق آمیز دنیای هی-من می رود و تلاش می کند همین ویژگی را به نقطه قوت خود تبدیل کند.

در سال های اخیر، با موفقیت فیلم سازانی مانند جیمز گان و رویکرد خودآگاهانه او نسبت به ژانر ابرقهرمانی، سینمای تجاری به سمت نوعی شوخ طبعی هوشمندانه درباره خودش حرکت کرده است. اربابان جهان نیز دقیقاً در همین مسیر قدم برمی دارد؛ جایی که فیلم نه تنها از غیرواقعی بودن دنیای خود خجالت نمی کشد، بلکه آن را به عنوان بخشی از جذابیتش برجسته می کند.

فیلم با روایتی از شخصیت اصلی، آدام (با بازی نیکلاس گالیتزین) آغاز می شود؛ کسی که در حقیقت همان هی-من افسانه ای است. او از سرزمین خیالی و باشکوه اترنیا سخن می گوید؛ جایی که در آن به عنوان شاهزاده ای جوان رشد کرده، شمشیر قدرت را به دست آورده و در نهایت به شکلی غیرمنتظره به زمین و مشخصاً شهر اوکلاهاما سیتی، تبعید شده است.

در صحنه ابتدایی، آدام این داستان را برای دختری تعریف می کند که در نهایت با بی حوصلگی او را ترک می کند. این مقدمه طنزآمیز، از همان ابتدا نشان می دهد فیلم قصد دارد مرز میان جدیت و شوخی را از بین ببرد. در زمین، آدام یک زندگی کاملاً عادی دارد و در یک شرکت فعال در حوزه روابط انسانی کار می کند، اما در ذهن خود همچنان درگیر دنیای خیالی اترنیا است؛ دنیایی که دیگران آن را چیزی جز تخیل کودکانه نمی دانند.

ماجرا زمانی پیچیده تر می شود که آدام شمشیر قدرت را از یک فروشگاه مخصوص طرفداران آثار فانتزی خریداری می کند؛ شمشیری که برای او بیش از هر چیز دیگری ارزش دارد. اما خیلی زود، زندگی روزمره او به کلی تغییر می کند: ترافیک شهری، یک هیولای عظیم و ناشناخته که خودروها را زیر پا له می کند و سپس ورود ناگهانی تیلا (با بازی کامیلا مندس)، دوست قدیمی او از اترنیا که اکنون با یک سفینه بین بعدی بازگشته است.

این صحنه ها به وضوح نشان می دهد فیلم به دنبال ترکیب زندگی روزمره با عناصر کاملاً فانتزی و اغراق آمیز است؛ ترکیبی که گاه جذاب و گاه بیش از حد شلوغ به نظر می رسد.

با ورود داستان به دنیای اترنیا، مخاطب انتظار دارد تحول بزرگ آدام به هی-من به سرعت رخ دهد، اما فیلم عمداً این روند را به تأخیر می اندازد. پیش از این تحول، او بارها با شگفتی به قهرمانانی نگاه می کند که در کودکی برایشان داستان می ساخته و حالا در برابرش زنده و واقعی هستند.

در همین حال، شخصیت شرور اصلی داستان، اسکلتور با بازی جرد لتو، حضوری نمایشی و اغراق آمیز دارد. او بارها خنده های شیطانی اش را بیش از حد ادامه می دهد و سپس خود نیز انگار از شدت اغراق، لحظه ای مکث می کند؛ گویی حتی خود فیلم نیز به طنز بودن این شخصیت آگاه است.

پس از مدتی، آدام سرانجام به هی-من تبدیل می شود؛ شخصیتی عضلانی، قدرتمند و آماده نبرد. در این مرحله، لحن فیلم تغییر می کند و جدیت بیشتری به خود می گیرد. صحنه های اکشن، هرچند خونین نیستند، اما پرتحرک و پرانرژی طراحی شده اند. در کنار او، کریجر ، ببر سخنگوی دوران کودکی اش، حضوری طنزآمیز دارد؛ موجودی که بیشتر از آنکه ترسناک باشد، رفتاری طعنه آمیز و حتی خسته از ماجراها نشان می دهد. همین جزییات کوچک باعث می شود فیلم از فضای کاملاً جدی فاصله بگیرد.

شخصیت های دیگر اترنیا نیز نسبت به نام هایی که آدام در کودکی برایشان انتخاب کرده، واکنش هایی ترکیبی از تعجب و پذیرش نشان می دهند؛ از جمله رام-من و فیستو که نام هایشان یادآور دنیای کودکانه و خیال پردازانه شخصیت اصلی است. در این میان، شخصیت دانکن با بازی ادریس البا، به عنوان مربی آدام، با رضایت و نوعی لذت از این وضعیت آگاهانه، همه چیز را زیر نظر دارد.

یکی از نقاط قوت فیلم، رویکرد طنزآمیز اما محترمانه آن نسبت به منبع اصلی است. اربابان جهان تلاش نمی کند گذشته خود را مسخره کند، بلکه آن را با نگاهی مهربانانه و خودآگاه بازخوانی می کند. این همان رویکردی است که باعث شده حتی طرفداران قدیمی انیمیشن نیز بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند.

بازی نیکلاس گالیتزین در نقش هی-من نیز قابل توجه است. او موفق می شود میان جنبه های طنزآمیز شخصیت و لحظات جدی و قهرمانانه تعادل برقرار کند. در صحنه های اکشن، او کاملاً در نقش قهرمان فرو می رود و از اغراق های اولیه فاصله می گیرد.

در نهایت فیلم اربابان جهان تلاشی است برای بازآفرینی یک دنیای قدیمی با زبانی امروزی؛ زبانی که هم به طنز آگاه است و هم به نیاز مخاطب مدرن برای هیجان و اکشن پاسخ می دهد. اگرچه این ترکیب همیشه یکدست عمل نمی کند، اما در بهترین لحظات خود، اثری سرگرم کننده و پرانرژی ارائه می دهد.

منبع: فرارو