به گزارش "ورزش سه"، آردا گولر با جام جهانی ایالات متحده، مکزیک و کانادا خداحافظی کرد و رویای ستاره ترکیه به پایان رسید، اما او چهره‌ای از خود به نمایش گذاشت که تحسین همگان را برانگیخته است. مهاجم رئال مادرید به خوبی مسئولیت این ناکامی را پذیرفت و انتقادات را به جان خرید.

گولر اعتراف کرد: «من خوب بازی نکردم؛ هیچ‌کدام از ما خوب بازی نکردیم. هر چه بگویند حق دارند. ما بد بازی کردیم و حذف شدیم. امیدوارم از این به بعد بتوانیم این نتیجه را جبران کنیم. گفته می‌شد قبل از بازی روحیه‌ام پایین بود؛ من آماده شنیدن هر انتقادی هستم. آن‌ها در تمام انتقاداتشان محق هستند».

صحبت‌های او پس از بازی مقابل ایالات متحده، درست پس از سوت داور و در حالی که گولر هنوز روی چمن ورزشگاه سوفای لوس‌آنجلس بود، در داخل و خارج از مرزهای ترکیه با تشویق و تحسین روبرو شد.

تومر متین، روزنامه‌نگار، پس از شنیدن حرف‌های او شگفت‌زده شد و گفت: «نگاه کنید، یک ستاره این‌طور صحبت می‌کند. در جایی که از رونالدو تا این حد تند انتقاد می‌شود، قطعا انتقاد وجود خواهد داشت. آفرین پسرم». سینان انگین نیز با لحنی مشابه گفت: «او هوش بازی بالایی دارد و هوش زندگی‌اش نیز بالاست. کاملاً عاقلانه حرف می‌زند».

ستاره رئال مادرید سفر خود در جام جهانی را با سه حضور فیکس در هر سه بازی مرحله گروهی به پایان رساند، هرچند تیمش در دو بازی اول شکست خورد. او در تمام مسابقات نمرات بالایی کسب کرد؛ مقابل استرالیا (۷.۶)، پاراگوئه (۷.۷) و در نهایت برابر ایالات متحده (۸) که یک گل فوق‌العاده هم به ثمر رساند. او به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد و از این بابت ابراز قدردانی کرد.

گولر گفت: «این جایزه برای من بیش از آنچه مردم تصور کنند ارزش دارد. در کودکی رویای بازی در جام جهانی را داشتم. وقتی با جایزه بهترین بازیکن زمین در دستم اینجا ایستاده‌ام، احساس می‌کنم تمام فداکاری‌های خودم و خانواده‌ام ارزشش را داشته است. قبل از بازی به جوایز فردی فکر نمی‌کردم و فقط می‌خواستم به کشورم برای پیروزی کمک کنم. وقتی شنیدم نامم را به عنوان بهترین بازیکن زمین اعلام کردند، بلافاصله به یاد پدر و مادرم، هم‌تیمی‌هایم و تمام کسانی افتادم که وقتی فقط یک کودک در تعقیب توپ بودم، به من ایمان داشتند».

او در ادامه افزود: «لحظاتی در دوران حرفه‌ای من وجود داشت که مردم شک داشتند آیا برای حضور در چنین صحنه‌ای آماده هستم یا نه. آن لحظات مرا قوی‌تر کرد، نه ضعیف‌تر. شب‌هایی مثل امشب به من یادآوری می‌کند که تلاش سخت همیشه بلندتر از انتقادها صحبت می‌کند. این جایزه فقط مال من نیست؛ متعلق به تک‌تک هم‌تیمی‌هایم است که در کنارم جنگیدند، متعلق به هر مربی که به من اعتماد کرد و هر هوادار ترکیه‌ای که هرگز دست از باور ما برنداشت. حمایت آن‌ها را در هر بار لمس توپ حس می‌کردم. جام جهانی مهم‌ترین صحنه فوتبال است و شنیدن تشویق هوادارانمان پس از سوت پایان، بدنم را لرزاند. این‌ها خاطراتی هستند که تا آخر عمر با خود خواهم داشت. این تازه شروع کار است. می‌خواهم به افتخارآفرینی برای کشورم ادامه دهم، برای این نشان بجنگم و امیدوارم لحظات فراموش‌نشدنی بیشتری را برای مردم ترکیه رقم بزنم».

او در سن ۲۱ سالگی در طول این تورنمنت خود را به عنوان یک رهبر بزرگ برای تیم ملی ترکیه نشان داد. رویدادی به این بزرگی، نه در داخل زمین و نه در خارج از آن، برای او بزرگ و سنگین نبود.