حدود یک ماه از مصدومیت سخت مبینا نعمت زاده، مدال آور المپیکی ایران می گذرد و هنوز دو هفته مانده که او بتواند بدون عصا قدم بردارد. ستاره ای که فدراسیون تکواندو و به طور کلی ورزش ایران امید زیادی به مدال بعدی او در المپیک لس آنجلس دارند. حالا سی روز بعد از این مصدومیت دلخراش، مبینا در اولین اظهارنظرها، حرف های جالبی می زند. صحبت های همراه با امید و با نام بردن از ستاره های بزرگی مثل مهدی طارمی و علی قلی زاده که برای او الهام بخش هستند و اعلام اینکه در جام جهانی طرفدار اسپانیا است.

روند بهبودی ام فوق العاده است

الان در هفته سوم پس از عمل جراحی هستم و خدا را شکر وضعیت پایم خیلی بهتر شده است. از همان هفته اول بازتوانی را شروع کردم و به گفته فیزیوتراپیستم، عملکرد پایم در هفته سوم به اندازه فردی است که یک ماه و نیم از عملش گذشته باشد. اگر همین روند ادامه پیدا کند، فکر می کنم تا شش ماه آینده بتوانم تمریناتم را با تمام توان آغاز کنم.

البته هیچ عجله ای برای بازگشت ندارم. در جراحی، علاوه بر ترمیم رباط ها، دو رباط کمکی هم به پایم اضافه شد تا دیگر با چنین آسیبی روبه رو نشوم و با خیال راحت به مسابقات برگردم.

فعلاً به تکواندو فکر نمی کنم

این روزها نه اخبار تکواندو را دنبال می کنم و نه صفحه های فدراسیون را می بینم. به توصیه روان شناسم، تمام تمرکزم روی بهبود پایم است. هر روز حدود چهار ساعت برای فیزیوتراپی و تمرینات اصلاحی وقت می گذارم، چون هدف ما فقط خوب شدن پا نیست؛ اهداف بزرگ تری در پیش دارم.

نمی دانستم رباطم پاره شده است

قبل از اعزام می دانستیم که مصدوم هستم، اما نه من و نه کادر فنی خبر نداشتیم یکی از رباط های زانویم کاملاً پاره شده است. با همان شرایط تمرین کردم و در ادامه دو رباط دیگر هم آسیب دید. بعد از بازگشت و انجام MRI، پزشکان گفتند تمام رباط های زانویم دچار پارگی شده است و تشخیص قبلی اشتباه بوده.

با این حال اصلاً تصور نمی کردم مسابقات ناگویا را از دست بدهم. هدفم کسب سهمیه بود و با همین شرایط هم دو مبارزه را بردم و عملاً سهمیه ناگویا را گرفتم، هرچند مدال نگرفتم. امیدوارم بعد از بازگشت با یک مدال خوش رنگ، دل مردم کشورم را در این روزهای سخت شاد کنم.

انتقادها؟ من با تمام وجود جنگیدم

انتقاد همیشه وجود دارد و من هم آن را می پذیرم، اما نباید فراموش کرد که بعد از المپیک تنها ورزشکاری بودم که در تمام مسابقات شرکت کردم. برای اثبات خودم در وزن 57 کیلوگرم از صفر شروع کردم و با تمام توان جنگیدم تا پیراهن تیم ملی را در این وزن حفظ کنم. در مسابقات آسیایی با رباط پاره مبارزه کردم و هدفم کسب سهمیه ناگویا بود که به آن رسیدم.

در مسابقات جهانی هم اگرچه مدال نگرفتم، اما طلایم را تنها در دو ثانیه پایانی از دست دادم. به حریفی باختم که از آن زمان تاکنون تقریباً همه رقبا را با اختلاف شکست داده و حتی یک باخت هم نداشته است. آن شکست بیشتر به خاطر اشتباه و کم تجربگی خودم بود و مطمئنم در مسابقه بعدی توانایی شکست دادنش را دارم.

پذیرش مصدومیت سخت بود اما…

پذیرفتن این آسیب دیدگی برایم خیلی سخت بود. دو سال زحمت کشیده بودم تا در وزن جدید خودم را ثابت کنم و درست زمانی که باید نتیجه تلاش هایم را در بازی های آسیایی و گرندپری ها می گرفتم، این اتفاق افتاد. اما حالا خدا را شکر می کنم که این مصدومیت دو سال و نیم مانده به المپیک رخ داد، نه شش ماه مانده به آن. وقتی برگردم، هنوز یک سال و نیم تا المپیک فرصت دارم؛ زمان کافی برای مسابقه دادن، کسب سهمیه و رسیدن به اوج. من فقط 21 سال دارم و سال های زیادی برای افتخارآفرینی پیش رویم است.

یک نیدل اشتباه باعث این اتفاق شد

این مصدومیت به خاطر سبک زندگی یا کاهش وزن نبود. همه می دانند من بسیار حرفه ای زندگی می کنم و حتی استاد ساعی هم همیشه روی این موضوع تأکید داشته اند. تنها اتفاقی که افتاد، تزریق یک نیدل اشتباه و عمیق در اطراف زانویم در اردوی گیلان توسط کلینیک فیزیوتراپی بود. درست فردای همان تزریق این آسیب برایم به وجود آمد.

جام جهانی را دیدم؛ برای قلی زاده ناراحت شدم

در دوران استراحتم مسابقات جام جهانی فوتبال را تماشا کردم. وقتی دیدم یکی از ستاره های برزیل به خاطر مصدومیت جام جهانی را از دست داده، با خودم گفتم این اتفاق برای بزرگ ترین ورزشکاران دنیا هم می افتد.

بعد درباره آسیب ACL مطالعه کردم و دیدم بسیاری از فوتبالیست های بزرگ چنین مصدومیتی را تجربه کرده اند. در میان بازیکنان خودمان هم این مصدومیت ها رایج است، حتی مهدی طارمی هم مصدومیت هایی را تجربه کرده و بعد از بازگشت، عملکرد بهتری داشته است. همین موضوع به من امید داد و مطمئنم من هم قوی تر از قبل برمی گردم. اما برای علی قلی زاده بسیار ناراحت شدم. اینکه در آستانه جام جهانی بود که چهار سال یک بار برگزار می شود و به عنوان بازیکنی که شانس فیکس بازی کردن داشت، با مصدومیتی مشابه من مواجه شد و حالا مجبور است از خانه بازی ها را ببیند، بسیار ناراحتم کرد و امیدوارم او زودتر به زمین فوتبال برگردد.

فوتبالی نیستم اما اسپانیا را دوست داشتم

چند بازی جام جهانی را دیدم که بازی اسپانیا یکی از جذاب ترین آن ها بود. شناخت تخصصی از فوتبال ندارم و نمی توانم قهرمان را پیش بینی کنم، اما از سبک بازی اسپانیا خیلی خوشم آمد. همه بازیکنان یکدل بودند، فوتبال تیمی بازی می کردند و پاسکاری های زیبایی داشتند. من از اینکه یک تیم همدل باشد بسار لذت می برم و سبک بازی تیم های گواردیولا را دوست دارم. طبق تحقیقاتم تیم های او زیاد پاس می دهند و این برای مخاطب هم جذاب است.

به جهانی می رسم

فقط بازی های آسیایی و چند گرندپری را از دست دادم. اگر روند درمانم همین طور ادامه داشته باشد، از بهمن سال آینده دوباره مسابقه می دهم و هدف اصلی ام حضور قدرتمند در مسابقات جهانی است. قبل از آن هم در چند تورنمنت و مسابقات دانشجویان جهان شرکت می کنم تا به آمادگی کامل برسم. استاد ساعی هم به من گفته اند اجازه نمی دهند بدون مسابقه بمانم و برای بازگشتم برنامه دارند. این شش ماه دوری را هم یک فرصت می بینم؛ فرصتی برای ریکاوری کامل بدن و ذهن بعد از ماه ها فشار و مسابقه.

هدف بعدی؛ طلای جهان و سهمیه المپیک

درباره مسیر کسب سهمیه، تصمیم نهایی با کادر فنی است و من کاملاً به نظر آن ها اعتماد دارم. اما هدف شخصی ام مشخص است؛ می خواهم بعد از بازگشت، طلای مسابقات جهانی قزاقستان را بگیرم و با امتیاز آن، مسیر کسب سهمیه المپیک را آغاز کنم.

حتی رباط صلیبی هم نمی تواند مرا زمین بزند

به آینده ایمان دارم. همیشه برای هدف هایم جنگیده ام و این بار هم همین کار را می کنم. وقتی برگردم، هنوز یک سال و نیم تا المپیک زمان دارم و فرصت کافی برای کسب مدال و افتخار خواهم داشت. هفته اول بعد از عمل درد بسیار شدیدی داشتم؛ هر روز پرستار برای تزریق مسکن به خانه می آمد. همان روزها جمله ای را روی کاغذ نوشتم و به دیوار اتاقم چسباندم: دردی که تو را نکشد، سال آینده تو را بسیار قوی تر خواهد کرد. من مطمئنم قوی تر از قبل برمی گردم و این آسیب دیدگی هم نمی تواند مانع رسیدن من به هدف هایم شود. مثل همیشه، دوباره خودم را ثابت خواهم کرد.