عصر چهارشنبه 3 تیرماه، دو زمین لرزه پیاپی به بزرگای 7.2 و 7.5 ریشتر (به فاصله 39 ثانیه)، بخش هایی از ونزوئلا را لرزاند. این پدیده نادر که زلزله دوقلو نام دارد، سازه های ضعیف شده را با خاک یکسان کرد.

به گزارش دنیای اقتصاد، طبق برخی گزارش ها حداقل 590 نفر کشته و بیش از 3000 نفر زخمی شده اند. سازمان زمین شناسی آمریکا این دو زلزله را بزرگ ترین زلزله قرن در ونزوئلا نامید. همزمان 4 زلزله بزرگ دیگر در ژاپن، فیلیپین، گینه نو و کالیفرنیا رخ داد.

دلسی رودریگز، رییس جمهور موقت، با اعلام وضعیت اضطراری از بسته شدن فرودگاه اصلی لاگوآیرا خبر داد.

گزارش ها حاکی از قطع گسترده برق و شبکه مخابرات، کمبود شدید تجهیزات سنگین آواربرداری، وقوع غارت و اشباع مراکز درمانی است؛ به طوری که بسیاری از تلاش های نجات را خود مردم هدایت می کنند.

در این راستا، آمریکا کمکی 150میلیون دلاری به همراه تیم های تخصصی اعزام کرده و کشورهایی نظیر مکزیک، قطر و آرژانتین نیز اعلام آمادگی کرده اند. این فاجعه در حالی رخ می دهد که حدود شش ماه از دستگیری نیکولاس مادرو توسط نیروهای آمریکایی می گذرد.

ونزوئلا پیش از این هم تجربه زلزله های مشابهی را داشته است: در سپتامبر 2025 یک زلزله دوقلوی 6.2 و 6.3 ریشتری در این کشور رخ داد؛ در سال 2018، زلزله ای به بزرگی 7.3ریشتر این کشور را لرزاند؛ زلزله شدید دیگری در سال 1997 رخ داد که حدود 80 نفر را کشت؛ در سال 1967 نیز یکی دیگر از زلزله های فاجعه بار این کشور رقم خورد که 6.7ریشتر قدرت داشت و تا 300 نفر را کشت.

به نوشته الیس ، گزارشگر الجزیره، ونزوئلا ترکیبی از برج های مدرن و مناطق مرفه دارد، اما بلوک های آپارتمانی قدیمی، مسکن های غیررسمی و زیرساخت های زیادی نیز دارد که از سال ها بحران اقتصادی، کمبود سرمایه گذاری و مشکلات نگهداری رنج برده اند.

مهندسان ونزوئلایی شروع به ارزیابی این موضوع کرده اند که چرا برخی از ساختمان ها بسیار بیشتر از سایرین آسیب دیده اند و اینکه آیا کشور با توجه به فراوانی فعالیت های لرزه ای، به اندازه کافی آماده بوده است یا خیر.

خسوس واسکز ، مهندس عمران در کاراکاس و مدیر یک سازمان مردم نهاد، می گوید که ساختمان های قدیمی تر و نحوه طراحی آن ها بر میزان خسارات ناشی از آن تاثیر گذاشته است.

اما از دهه 1950، ساختمان هایی که مطابق با مقررات بودند، به گونه ای طراحی می شدند که در برابر زلزله مقاوم باشند.

واسکز گفت: این به آن معناست که زیرساخت ها به گونه ای طراحی شده اند که انعطاف پذیر و قادر به حرکت باشند، نه کاملا سفت و سخت، تا بتوانند فعالیت لرزه ای را جذب کنند.