به نقل از فرادید، اوا ژوسپن هنرمندی است که با استفاده از مقواهای دورریخته شده، جنگل های انبوه، غارهای اسرارآمیز، بناهای خیالی و چشم اندازهایی خلق می کند که مرز میان باستان شناسی، طبیعت و خیال را از میان برمی دارند. او با هزاران برش، لایه گذاری و پرداخت کاملاً دستی، ورق های ساده مقوا را به آثاری تبدیل می کند که مخاطب را در خود غرق می کنند.

در دورانی که تولید آثار هنری بیش از هر زمان دیگری به سمت خودکارسازی و هوش مصنوعی پیش می رود، شیوه کار ژوسپن ارزشی متفاوت پیدا کرده است؛ زیرا هر سطح از آثارش رد زمان، تلاش و دست هنرمند را در خود حفظ کرده است.

در نگاه نخست، آثار ژوسپن چنان به نظر می رسند که گویی از چوب، سنگ یا صخره تراشیده شده اند. جنگل هایی متراکم با مسیرهای تاریک، خرابه های معماری که از دل غارها سر برآورده اند و فضاهایی که در آن ها طبیعت و معماری در هم تنیده شده اند، جهانی میان واقعیت و رؤیا می آفرینند.

اما با کمی دقت، حقیقت آشکار می شود؛ همه این آثار از مقوای موج دار ساخته شده اند؛ همان ماده ای که معمولاً برای بسته بندی کالاها استفاده می شود و پس از مصرف دور انداخته می شود.

ژوسپن لایه به لایه مقوا را برش می دهد، می تراشد، روی هم می چسباند و بخش هایی از آن را بیرون می آورد تا سرانجام منظره ای پیچیده و چندبعدی شکل بگیرد. او مقوا را جایگزینی ارزان برای چوب یا سنگ نمی داند، بلکه ویژگی های منحصربه فرد همین ماده را به بخشی از زبان هنری خود تبدیل کرده است. لایه های نمایان مقوا در آثار او به پوست درخت، ریشه گیاهان، صخره ها، ساختارهای زمین شناسی و تزیینات معماری تبدیل می شوند.

در هر اثر او، ساعت ها و حتی ماه ها کار مداوم قابل مشاهده است. جای برش ها پنهان نشده و روند ساخت عمداً از نگاه مخاطب مخفی نمی ماند. برخلاف بسیاری از شیوه های تولید امروزی که بر سرعت و بهره وری تأکید دارند، هنر ژوسپن بر صبر، تکرار، تمرکز و زمان استوار است.

از همین رو، آثار او تنها درباره نتیجه نهایی نیستند؛ بلکه مخاطب را وادار می کنند به روند شکل گیری اثر نیز فکر کند.

یکی از ویژگی های اصلی آثار ژوسپن، محو کردن مرز میان طبیعت و معماری است. در جهان او، جنگل ها به کلیساها شباهت پیدا می کنند، غارها یادآور تالارهای تئاتر هستند و ویرانه های معماری به نظر می رسد دوباره در دل گیاهان زنده شده اند.

درختان، ریشه ها، ستون ها و نماهای ساختمان ها در یک فضای خیالی کنار هم قرار می گیرند. ژوسپن از باغ های رنسانس، بناهای تزیینی دوره باروک و تصویرپردازی رمانتیک از طبیعت الهام می گیرد و فضاهایی خلق می کند که هم آشنا به نظر می رسند و هم غیرممکن.

بسیاری از آثار او تنها مجسمه نیستند، بلکه به صورت چیدمان های بزرگ و فراگیر طراحی شده اند تا بازدیدکنندگان بتوانند وارد آن ها شوند، در میانشان قدم بزنند و خود را بخشی از این جهان های خیالی احساس کنند.

آنچه آثار ژوسپن را برجسته می کند، تنها مهارت فنی او نیست، بلکه شناخت عمیقش از خودِ مقواست. این شناخت حاصل سال ها کار مستقیم با این ماده است.

او به خوبی می داند مقوا چگونه خم می شود، چگونه ترک برمی دارد، چگونه لایه هایش روی هم قرار می گیرند و چگونه می توان از همین ویژگی ها برای خلق فرم های پیچیده استفاده کرد. در آثار او، مقوا تنها یک ماده خام نیست، بلکه به همکاری فعال در فرآیند آفرینش تبدیل می شود.

به همین دلیل، ژوسپن به جای آنکه فرم دلخواه خود را بر ماده تحمیل کند، از ویژگی های طبیعی مقوا برای شکل دادن به اثر بهره می گیرد.