به گزارش "ورزش سه"، جیانی اینفانتینو در سال‌های گذشته همواره از نفوذ فیفا بر کشورهای میزبان سخن گفته است، اما در جریان این جام جهانی و ماجرای ایران و ایالات متحده، در مقطعی نقش او عملاً به یک دلقک دربار تقلیل یافت. رئیس فیفا پس از دیدار نخست ایران مقابل نیوزیلند که با تساوی ۲-۲ در ورزشگاه سوفای اینگلوود به پایان رسید، به رختکن تیم ملی رفت تا به سبک خاص خودش به بازیکنان نشان دهد که به فکر آن‌هاست.

او گفت: «شما پیام قدرتمندی به تمام دنیا فرستادید. تمام ورزشگاه را پشت تیم ملی ایران متحد کردید. دارید این را به دنیا نشان می‌دهید. از شما ممنونم.»

پس از آنکه تشویق بازیکنان و اعضای کادر فنی تمام شد، اینفانتینو جمله‌ای گفت که ظاهراً خودش از آن بسیار راضی بود. او دستش را روی شانه امیر قلعه‌نویی گذاشت و گفت: «اگر سرمربی برای بازی بعدی مهاجم لازم داشت، من هم می‌آیم و برایتان بازی می‌کنم!»

اما با توجه به اینکه ایران در همان زمان درگیر گرفتن ویزای جدید برای مهدی ترابی بود که تنها با ویزای یک‌بار ورود وارد آمریکا شده بود، و همچنین مهدی طارمی، کاپیتان و مهاجم تیم، کمی بعد هنگام عبور از کنترل مرزی لس‌آنجلس بازجویی شد، آن شوخی اینفانتینو به‌شدت بی‌موقع و بی‌مزه به نظر می‌رسید.

او در ادامه گفت: «این تازه آغاز جام جهانی است. شما دارید تاریخ می‌سازید. با قلبتان برای مردم کشورتان بازی کنید و برای همه کسانی که عاشق ایران می‌شوند. شما از همه چیز قوی‌تر هستید.» اما در نهایت، اقدامات اینفانتینو در قبال مشکلات ایران تقریباً هیچ نتیجه‌ای نداشت. از میان ۱۵ عضو کادر فنی و اجرایی ایران که در ابتدا از دریافت ویزای آمریکا محروم شده بودند، تنها چهار نفر پس از اعتراض موفق شدند مجوز ورود بگیرند.

تا زمان دیدار سوم برابر مصر در سیاتل، تیم ملی توانست دو روز زودتر وارد آمریکا شود؛ در حالی که برای دو مسابقه نخست در لس‌آنجلس فقط اجازه داشت یک روز قبل از بازی وارد خاک آمریکا شود. اما باز هم مهدی طارمی، این بار همراه با دستیار سرمربی سعید الهویی، در فرودگاه تیخوانا توسط مأموران آمریکایی متوقف شد و همین مسئله پرواز تیم به سیاتل را به تأخیر انداخت.

برای سومین مسابقه پیاپی نیز ایران مجبور شد بلافاصله پس از پایان بازی، برخلاف میل خود، خاک آمریکا را ترک کند. این اتفاق باعث شد طارمی پس از تساوی دراماتیک ۱-۱ برابر مصر، که صعود ایران را به اما و اگر کشانده بود، با عصبانیت صحبت کند.

او گفت: «این جام جهانی، جام جهانیِ فاجعه است. آقای اینفانتینو بعد از بازی اول مقابل نیوزیلند آمد رختکن و گفت "این تازه شروع جام جهانی است..." اما مرحله گروهی که فردا تمام می‌شود!»

او ادامه داد: «ما نه نیروهای ریکاوری داریم و نه افراد لجستیکی که کمکمان کنند. همیشه از این مسائل شکایت می‌کنیم اما هیچ‌کس کمک نمی‌کند. این عادلانه است؟ این انصاف فیفاست؟ اگر می‌خواهند حذف شویم، خیلی خب؛ حذف می‌شویم.»

حدود ۲۴ ساعت بعد، حرف‌های طارمی به شکلی باورنکردنی رنگ واقعیت گرفت. تساوی عجیب ۳-۳ الجزایر و اتریش، پس از پیروزی دیرهنگام کنگو مقابل ازبکستان، حذف ایران را قطعی کرد. ویدیوهایی منتشر شد که بازیکنان ایران را در هتل ماریوت تیخوانا نشان می‌داد؛ آن‌ها پس از گل دقیقه ۹۳ ریاض محرز برای الجزایر خوشحال بودند، زیرا آن نتیجه ایران را راهی مرحله حذفی می‌کرد. اما تنها سه دقیقه بعد، گل تساوی ساسا کالایدزیچ همه رؤیاهایشان را از بین برد.

به این ترتیب، یکی از عجیب‌ترین داستان‌های تاریخ جام جهانی، دقیقاً با پایانی به همان اندازه عجیب به پایان رسید.

از همان ابتدا، درگیری و حواشی همراه همیشگی ایران در این جام جهانی بود. حمله آمریکا و اسرائیل حتی حضور ایران در مسابقات را با تردید جدی روبه‌رو کرده بود. سرانجام در آستانه آغاز جام، توافق شد که کمپ تمرینی ایران از توسان آریزونا به تیخوانا در مکزیک منتقل شود.
اما از همان زمان، درست همان‌طور که آتش‌بس‌های سیاسی با حملات متقابل همراه می‌شد، حضور ایران در جام جهانی نیز به میدان جنگی رسانه‌ای و تبلیغاتی میان دو کشور تبدیل شد.

تنها در ۶ ژوئن بود که بازیکنان و اعضای «ضروری» کادر پشتیبانی ایران موفق شدند ویزای آمریکا را دریافت کنند. با این حال، یکی از مقام‌های دولت آمریکا بلافاصله اعلام کرد: «دولت دونالد ترامپ اجازه نخواهد داد از این سیستم سوءاستفاده شود و تروریست‌ها مخفیانه وارد آمریکا شوند.»

تلویزیون دولتی ایران اعلام کرد هدایت ممبینی، دبیرکل فدراسیون فوتبال، و مهدی محمدنبی، نایب‌رئیس فدراسیون، از جمله ۱۴ نفری بودند که ویزای آمریکا نگرفتند. به گفته منابع آگاه، یکی از اعضای کادر که در پنج جام جهانی گذشته بدون مشکل حضور یافته بود، این بار اجازه ورود نگرفت و مجبور شد در تیخوانا بماند.

در مجموع، جامعه بزرگ ایرانیان لس‌آنجلس حمایت پرشوری از تیم ملی داشت و ایران با گل‌های رامین رضاییان و محمد محبی دو بار بازی را به تساوی کشاند. پس از مسابقه، در رختکن، قلعه‌نویی مستقیماً خطاب به اینفانتینو گفت: «می‌دانم چقدر سخت بود که اصلاً به اینجا برسیم. اما از دیدگاه انسانی باید بگویم از نظر فنی، ما تحت سخت‌ترین شرایط ممکن در تاریخ جام جهانی قرار گرفتیم و شاید در حق این تیم ظلم شد.»

او افزود: «امیدوارم فیفا قاطعانه‌تر عمل کند تا دیگر چنین بی‌احترامی‌ای به این تیم نشود.» قلعه‌نویی توضیح داد که دوست داشت دو هفته زودتر وارد آمریکا شود تا تیم بتواند با اختلاف زمانی ۱۰ ساعت و نیمه سازگار شود. او گفت: «حتی اجازه ندادند دو روز زودتر بیاییم. ما بعد از مسابقه نیاز به ریکاوری داریم اما مجبورمان کردند فوراً سوار هواپیما شویم و برگردیم.»

برخی نزدیکان تیم معتقد بودند این رفت‌وآمدها آن‌قدرها هم روی عملکرد اثر نداشته، زیرا چند تیم دیگر نیز بعد از مسابقات به کمپ‌های خود بازمی‌گشتند.

با این حال، بعضی بازیکنان به صورت خصوصی از ترکیب انتخابی قلعه‌نویی مقابل نیوزیلند انتقاد داشتند؛ به‌ویژه استفاده از آریا یوسفی، مدافع راست کم‌تجربه، در وینگر چپ را تصمیمی عجیب می‌دانستند، آن هم در شرایطی که چند وینگر باتجربه دعوت نشده بودند.

علیرضا جهانبخش پس از تساوی بدون گل گفت: «امیدوارم بتوانیم هرچه زودتر به سیاتل برویم تا با شرایط شهر و ورزشگاهی که قرار است در آن بازی کنیم، سازگار شویم. به نظرم این فقط یک حق برابر برای همه تیم‌هاست. ما درخواست زیادی نداریم.»

پس از پایان بازی، اعضای تیم ملی ایران یادداشتی دست‌نویس روی تخته رختکن گذاشتند. بخشی از آن چنین بود: «ما با افتخار به لس‌آنجلس آمدیم، با شرافت رقابت کردیم و با عزت این شهر را ترک می‌کنیم.»

در متن کامل این یادداشت آمده بود: «از ایرانِ باستان، با هزاران سال تاریخ، تا ایران متمدن امروز، روح ایران همچنان زنده و استوار باقی مانده است. از مهمان‌نوازی مردم لس‌آنجلس سپاسگزاریم. ما با افتخار به لس‌آنجلس آمدیم، با شرافت رقابت کردیم و با عزت این شهر را ترک می‌کنیم.»

روی حساب اینستاگرام تیم ملی، نام تمام ۱۶۸ قربانی حمله موشکی منتسب به آمریکا به دبستان شجره طیبه در میناب، که بیشترشان کودکان و معلمان بودند، زیر عنوان «تیمی که هرگز بزرگ نشد» منتشر شد. گرامی‌داشت یاد این قربانیان، یکی از محورهای اصلی حضور ایران در این جام جهانی بود.

سپس یکی از جذاب‌ترین مسابقات مرحله گروهی میان دو تیمی برگزار شد که با تمام وجود برای ماندن در جام جهانی می‌جنگیدند. ایران در وقت‌های تلف‌شده تصور کرد گل پیروزی را به ثمر رسانده است؛ زمانی که شجاع خلیل‌زاده دروازه مصر را باز کرد و بازیکنان و نیمکت ایران غرق شادی شدند. اما VAR این گل را به دلیل آفسایدی در حد نوک انگشت پا مردود اعلام کرد. دقایقی بعد نیز ضربه ایران به تیرک دروازه برخورد کرد.

مهدی طارمی که در این مسابقه یک ضربه پنالتی را از دست داده بود، پس از بازی بار دیگر با صراحت از فیفا و جانی اینفانتینو انتقاد کرد.
بازیکنان ایران برای دومین بار نیز یادداشتی روی تخته رختکن گذاشتند که در بخشی از آن نوشته شده بود: «شاید امتیاز را بتوان به روش‌های مختلف به دست آورد، اما احترام را هرگز.»

تیم ملی ساعت ۴ بامداد به وقت محلی به تیخوانا بازگشت.

بعدتر در همان روز، مسئولان رسانه‌ای تیم ملی دو مقاله درباره «رسوایی خیخون» در جام جهانی ۱۹۸۲ در گروه واتس‌اپ خبرنگاران منتشر کردند؛ همان مسابقه معروف آلمان غربی و اتریش که با نتیجه ۱-۰ هر دو تیم را صعود داد و الجزایر حذف شد.

این اقدام نشان می‌داد ایرانی‌ها نگران بودند که دیدار الجزایر و اتریش نیز به نتیجه‌ای مشابه ختم شود؛ نتیجه‌ای که در نهایت به حذف ایران منجر می‌شد. ساعت یک بعدازظهر اعلام شد که یکی از مقام‌های ارشد ایرانی قرار است پیش از تمرین ساعت ۶ عصر در تیخوانا با خبرنگاران صحبت کند. اما ابتدا لازم بود جمهوری دموکراتیک کنگو مقابل ازبکستان شکست بخورد.

وقتی ازبکستان پیش افتاد، امید ایران زنده شد. تمرین تیم که با نیمه دوم آن مسابقه همزمان می‌شد، یک ساعت به تعویق افتاد و نشست خبری مقام ایرانی نیز لغو شد. اما کنگو بازی را برگرداند و پیروز شد؛ در نتیجه، تمرین ایران نیز به‌طور کامل لغو شد. با این حال، هنوز یک پرده دیگر از درام باقی مانده بود.

دوستان و خانواده‌های بازیکنان همراه با اعضای تیم در هتل ماریوت، مسابقه الجزایر و اتریش را تماشا کردند. اتریش دو بار جلو افتاد، سپس الجزایر در دقایق پایانی از حریف پیشی گرفت. اما گل تساوی اتریش، ایران را برای همیشه از جام جهانی کنار گذاشت. فضای تیم سرشار از ناامیدی و حسرت شد.

در آخرین روز مرحله گروهی، چهار بار ایران در جدول مسابقات در موقعیت صعود قرار گرفت.

اگر گل مردود مقابل مصر، پنالتی از دست‌رفته طارمی و گل مردود برابر بلژیک را در نظر بگیریم، ایران حتی می‌توانست با ۷ امتیاز به عنوان صدرنشین گروه راهی مرحله حذفی شود.

اما در نهایت، تیم ملی باید به کشوری بازمی‌گشت که همچنان با مشکلات و چالش‌های فراوانی روبه‌رو است.

با توجه به سن بازیکنان کلیدی، شاید این بهترین فرصت ایران برای درخشش در جام جهانی طی سال‌های آینده بوده باشد. مهدی طارمی (۳۳ ساله)، سردار آزمون (۳۱ ساله)، علیرضا جهانبخش (۳۲ ساله) و سعید عزت‌اللهی (۲۹ ساله) ستون‌های اصلی تیم در سه جام جهانی اخیر بوده‌اند.

اما آینده تیم ملی چندان امیدوارکننده به نظر نمی‌رسد، زیرا تعداد استعدادهای جوان ایرانی شاغل در فوتبال اروپا یا لیگ‌های معتبر خارجی نسبت به گذشته کمتر شده است. ایران همچنین مسن‌ترین تیم حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ بود.

ایران در حالی این شهر را ترک کرد که حال‌وهوای حاکم، صمیمیت و همدلی بود.

اولیوالدو پاز گومز، رئیس وقت اتاق ملی بازرگانی، خدمات و گردشگری تیخوانا، از مردم شهر دعوت کرد تا ساعت ۶:۳۰ صبح سه‌شنبه مقابل هتل ماریوت جمع شوند و با اعضای تیم ملی ایران خداحافظی کنند.

در بروشوری که برای این مراسم منتشر شده بود، آمده بود: «تیم ملی ایران در حال بازگشت به کشورش است و ما می‌خواهیم همان‌طور که فقط مردم تیخوانا بلدند، با محبت، احترام و قدردانی با آن‌ها خداحافظی کنیم.»