با پخش قسمت چهارم کلاغ ، حالا مخاطبان بیش از هر زمان دیگری چشم به قسمت پنجم دوخته اند.

به گزارش فرارو، اما این انتظار نه از سر تعلیق یا کنجکاوی برای کشف پیچش های تازه بلکه با این امید شکل گرفته که سریال بالاخره نشانه ای از انسجام و هویتی را بروز دهد که از نام محمدحسین مهدویان انتظار می رود.

شاید عجیب ترین بخش ماجرا همین باشد. اینکه سازنده ایستاده در غبار امروز پشت پروژه ای ایستاده که در اغلب مولفه هایش از روایت گرفته تا اجرا نشانی از دقت و جهان بینی آثار قبلی او ندارد. کلاغ بیشتر شبیه پروژه ای است که صرفا برای مصرف بودجه شکل گرفته. مجموعه ای از اجزا که کنار هم قرار گرفته اند بی آنکه هدف مشخصی آن ها را به هم پیوند دهد.

قسمت چهارم این بحران را عریان تر از همیشه نشان می دهد. دیالوگ ها در بسیاری از لحظات چنان سطحی و ناخواسته کمیک اند که تنش صحنه را از بین می برند. خشونت در این جهان نه در میزانسن، نه در رفتار شخصیت ها و نه در طراحی صحنه شکل می گیرد؛ بلکه فقط در کلمات جریان دارد. شخصیت ها مدام از تهدید حرف می زنند اما سریال هرگز موفق نمی شود این تهدید را ملموس کند.

مشکل اصلی اما در کارگردانی است. جایی که صحنه ها بدون ریتم و اندازه رها شده اند. دوربین بی هدف حرکت می کند، بازیگران بدون کنترل در قاب پیش می روند و هیچ حس مشخصی از هدایت در اجرا دیده نمی شود. این فقدان کنترل، بیش از هر جا در تصویرسازی از دستگاه امنیتی سریال خود را نشان می دهد. رییس ساواک و اطرافیانش به جای آنکه تصویری از قدرت و هراس بسازند، بیشتر شبیه کاریکاتورهایی عصبی به نظر می رسند. شخصیت هایی که قرار است ترسناک باشند اما نتیجه ناخواسته خنده دار از آب درآمده است.

حتی مقایسه با فصل سوم زخم کاری که خود با نقدهای زیادی روبه رو بود هم برای کلاغ چندان خوشایند نیست چراکه اینجا افت کیفیت به مراتب عمیق تر و ساختاری تر به نظر می رسد.

یکی از تکیه گاه های اصلی سریال نریشن است. این ابزار در بهترین حالت می تواند لایه ای تازه به روایت اضافه کند، اما در کلاغ بیشتر شبیه پوششی برای پنهان کردن خلاهای فیلمنامه و اجرا عمل می کند. سریال تقریبا در هر لحظه حساس به صدای راوی پناه می برد. انگار بدون آن توان ایستادن روی پای خود را ندارد. این در حالی است که موسیقی هم نه کمکی به ساخت اتمسفر می کند و نه در همراه کردن مخاطب موفق است.

در سطح بازیگری نیز وضعیت چندان بهتر نیست. اجراها همچنان از کنترل خارج اند و بسیاری از بازی ها اصطلاحا بیرون زده به نظر می رسند. محسن قصابیان و حجازی فر در این ترکیب نتوانسته اند وزن لازم را به شخصیت هایشان بدهند و سایر بازیگران نیز دچار افت محسوسی شده اند. اما شاید ناامیدکننده ترین نمونه، اجرای مهدی زمین پرداز باشد. بازی این بازیگر با کیفیت حضورش در ماجرای نیمروز کاملا محسوس است.

در نهایت آنچه کلاغ تا اینجای مسیر از خود به جا گذاشته نه نشانه ای از بلوغ تدریجی یک تریلر سیاسی است و نه حتی وعده ای روشن برای جبران در ادامه. قسمت های پخش شده بیشتر شبیه پروژه ای هستند که در آن منابع امکانات و زمان صرف جهانی شده اند که هنوز نتوانسته ضرورت وجودی خود را ثابت کند. اما شاید ناامیدکننده تر از هدر رفت بودجه، نابودی استعداد فیلمسازی باشد که زمانی با آثاری چون ماجرای نیمروز و ایستاده در غبار استانداردهای تازه ای برای سینمای سیاسی ایران تعریف کرده بود.

کلاغ تا اینجا نه فقط یک لغزش در کارنامه مهدویان بلکه نمونه ای از اتلاف ظرفیت و انرژی کارگردانی است که مخاطب از او انتظار بسیار بیشتری داشت.

منبع: فرارو