به گزارش پارسینه ، او در بخشی از این یادداشت با طرح این پرسش که ما چه کار با هم کردیم؟ ، از جامعه ای گفت که به باور او بیش از دوستی، مواجهه ی زخم با زخم شده است.

در ادامه کپشن پست او را می خوانید:

ما چه کار با هم کردیم؟! با هرکه تعامل می کنی شکسته است،

با هرکه دوست می شوی، دشمن می شوی یا معاشرتی می کنی شکسته است.

همه تیزند و آسیب دیده اند و دلایل محکمی برای آسیب زدن دارند و ما آسیب می بینیم؛ جایی که آسیب نزده ایم؛

لبه ی اعتماد و آشناییِ تمام آدم ها از شدت شکستگی ها و جراحاتشان تیزشده و می بُرد و می شکافد و آسیب می زند.

تو بگو استکان های شکسته ای که نمی توان آن ها را به دست گرفت و با آن ها چای نوشید! همه آسیب دیده اند و آسیب می زنند!

همه، جایی زخمی عمیق برداشته اند و هرکجا که زورشان رسید -به تلافی- زخم می زنند!

همه رنجیده اند، همه بد دیده اند، همه شاکی، همه خشمگین، همه تیز ...

ما چه کار باهم کردیم که جامعه؛ بیش از دوستی، مواجهه ی بریدگی با بریدگی ست، زخم با زخم، خراش با خراش، آسیب با آسیب...

ما چه کار با هم کردیم که نمی شود کسی را حتی برای تسکین، به آغوش کشید و زخم برنداشت و آسیب ندید؟؟!

شخصا اینروزها خیلی فکر میکنم به اینکه چطور میشود اینهمه زخم را التیام داد

چگونه میشود میان اینهمه تن و روح آسیب دیده بدون آسیب دیدن یا کمتر آسیب دیدن مهر داد و نور گرفت ؟

کاش میشد

همه دنیا را در دستانم بگیرم و نرم نرم زخمها را بشورم و التیام دهم

کاش میشد

در همه کوچه ها و خانه ها شعر قسمت کرد

کاش میشد

همه گم شده ها را پیدا کرد و به مقصد رساند

کاش میشد

همه دلداده ها را به دلبر متصل کرد

کاش میشد…