به گزارش "ورزش سه"، ظاهرا واقعا قانون خاصی برای لیونل مسی وجود دارد و قانونی دیگر برای سایرین. خبر خوب برای تیم ملی آمریکا این است که آنها پس از یک نمایش بسیار حرفه‌ای مقابل تیم ملی بوسنی، با وجود این که ۳۶ دقیقه پایانی را ۱۰ نفره بازی کردند، با شایستگی به مرحله یک‌ هشتم رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ صعود کرده‌اند.

خبر بد برای مائوریسیو پوچتینو و میزبانان مشترک این است که آنها در بازی دوشنبه مقابل بلژیک در سیاتل، به دلیل کارت قرمز بسیار بحث‌برانگیز فلورین بالوگان، او را در اختیار نخواهند داشت. بالوگان اولین بازیکنی شد که پس از ضربه سر زین‌الدین زیدان به مارکو ماتراتزی در فینال سال ۲۰۰۶، در یک بازی حذفی جام جهانی گلزنی کرد و از زمین اخراج شد.

زیدان نمی‌توانست هیچ شکایتی از اخراج خود داشته باشد، اما بالوگان می‌تواند شکایات زیادی نسبت به اخراجش داشته باشد، به‌ خصوص وقتی آن را در چارچوب اتفاقی که پیش‌ از این در همین تورنمنت برای مسی افتاد بررسی کنیم. مسی در جریان پیروزی ۰-۳ تیم ملی آرژانتین مقابل الجزایر در کانزاس‌سیتی در تاریخ ۱۷ ژوئن که در آن هت‌تریک هم کرد و پس از آن که با استوک چپ خود روی تاندون آشیل پای راست عیسی ماندی فرود آمد، از هرگونه توبیخی گریخت.

در بهترین حالت، این حرکتی بسیار ناشیانه بود و در بدترین حالت، مسی تا حدی می‌دانست که چه می‌کند. واکنش نگران این ستاره آرژانتینی بلافاصله پس از آن، گویای همه‌ چیز بود، اما سیمون مارسینیاک، داور مسابقه و کمک‌داور ویدئویی هیچ اقدامی در این باره نکردند.

بنابراین، چگونه می‌توانیم آن اتفاق را با اخراج بالوگان در دقیقه ۶۴ توجیه کنیم؟ این خطا از نظر نحوه فرود آمدن استوک‌ها روی پشت تاندون آشیل پای راست طارق محرمویچ مشابه بود، اما کاملاً نتیجه ناخواسته یک برخورد بود که در آن دو بازیکن به هم گره خوردند. رافائل کلاوس، داور برزیلی، توسط کمک داور ویدیویی به مانیتور کنار زمین فراخوانده شد و از آنجا بالوگان را اخراج کرد.

وستون مک‌کنی، هافبک تیم ملی آمریکا، پیش از اشاره به خطای مسی و دیگران گفت: «فکر می‌کنم آن تصمیم قابل‌ تأمل بود. در طول تورنمنت، برخوردهای مشابه بسیاری روی بازیکنان دیگر رخ داده که اصلاً کارتی برایشان داده نشد. این ناامیدکننده است و من نمی‌دانم پروتکل آنها برای رسیدن به این نتیجه چیست. از آنچه هم‌تیمی‌هایم گفته‌اند، فکر نمی‌کنم کارت قرمز باشد. شاید زرد بود، اما غیرعمدی.»

کاملاً فارغ از ناهماهنگی‌های دیوانه‌کننده داوری و اجرای کمک داور ویدیویی، این موضوع پرسش‌های تازه‌ای را درباره اصرار بر بازبینی این حوادث در صحنه آهسته مطرح کرد. با این کار، خطای بالوگان قطعاً بدتر از آن چیزی به نظر رسید که در زمان واقعی بود و این همان مشکل است. شما عملاً اگر سرعت ارزیابی صحنه را تغییر دهید، در حال تحلیل یک حادثه متفاوت هستید.

چشمان بالوگان در لحظه‌ای که او و محرمویچ برای تصاحب توپ تلاش می‌کردند، کاملاً به توپ دوخته شده بود و سپس، در لحظه‌ای که این دو بازیکن با هم برخورد کردند، تعادل این مهاجم آمریکا به هم خورد، بدن‌هایشان تا حدی در هم پیچید و در این فرایند، این فارغ‌التحصیل آکادمی آرسنال اصلاً نمی‌دانست پای راستش کجاست. ضربه به مدافع بوسنی ناخوشایند و غیرمنتظره بود اما بی‌پروا نبود و هیچ نیتی در کار نبود. همچنین این نکته قابل‌ توجه بود که کولاشیناچ در حال دلداری دادن به هم‌تیمی سابقش در آرسنال در کنار کریستین پولیشیچ دیده شد.

آمریکا، «فیفای همیشگی» را مقصر محرومیت بالوگان می‌داند

بنابراین، کارت قرمز بسیار سخت‌گیرانه به نظر می‌رسید و حالا پوچتینو را از داشتن یک بازیکن کلیدی برای بازی با بلژیک محروم می‌کند، چرا که به‌طور عجیبی، طبق قوانین فیفا راهی برای فرجام‌خواهی آمریکا وجود ندارد. تایلر آدامز وقتی از او درباره نبود حق اعتراض به این تصمیم پرسیده شد، پاسخ داد: «فیفای همیشگی.» کارت‌های قرمز تنها در صورتی قابل‌اعتراض هستند که هویت بازیکن اشتباه تشخیص داده شده باشد یا یک بازی دیگر به محرومیت بازیکن اضافه شده باشد.

مک‌کنی گفت این که آمریکا نمی‌تواند اعتراض کند «کمی مسخره» است. پولیشیچ نیز تحت تأثیر قرار نگرفت. پولیشیچ که گفت به بالوگان توصیه کرده «سرش را بالا بگیرد»، اظهار داشت: «این که او بازی بعدی را به خاطر چنین چیزی از دست می‌دهد، مضحک است. من قوانین را نمی‌دانم، اما قطعاً، فقط با تماشای دوباره آن، ناامیدکننده است. می‌فهمم که از جهتی یک عمل خطرناک است. اما او فقط سعی داشت پایش را روی زمین بگذارد و برخورد در ارتفاع بالا نبود. بسیار بدشانسی است. ناامیدکننده است.»

پوچتینو به واکنش شدید آمریکا نسبت به این تصمیم افزود: «به نظر من این هرگز کارت قرمز نیست. با تماشای دوباره آن در تلویزیون، هرگز نیتی برای پا گذاشتن روی بازیکن وجود نداشت. این یک کنش عادی در فوتبال است که تصادفاً رخ می‌دهد. هرگز عمدی نیست. هرگز کارت قرمز نیست. این منصفانه است که اجازه اعتراض داشته باشیم و نشان دهیم که این یک کارت قرمز نبوده است.»

رضایت پوچتینو از نحوه کنار آمدن آمریکا با ۱۰ نفره شدن

آمریکا در لحظه‌ای که بالوگان اخراج شد، به لطف سومین گل مهاجم موناکو در این تورنمنت، در آستانه ورود به وقت‌های تلف‌ شده نیمه اول، ۰-۱ پیش بود. برای آمریکا فاجعه‌بار می‌بود اگر آن تصمیم بد باعث می‌شد بازی به نفع بوسنی تغییر کند. با این حال، باید تیم پوچتینو را تحسین کرد که خونسردی و اعصاب خود را حفظ کردند و نه تنها ۲۶ دقیقه پایانی چالش‌برانگیز به اضافه ۱۰ دقیقه وقت تلف‌ شده را با بلوغ و تمرکز عالی مدیریت کردند، بلکه برتری خود را افزایش دادند. ضربه آزاد مالیک تیلمن در اواخر بازی نتیجه را ۰-۲ کرد، حتی اگر دروازه‌بان بوسنی، نیکولا واسیلی، احتمالاً می‌توانست پس از لمس توپ با دست، عملکرد بهتری برای دفع آن داشته باشد.

پوچتینو از نحوه واکنش بازیکنانش پس از ۱۰ نفره شدن بسیار راضی بود. او گفت: «امروز، در تمام تصمیمات ۵۰-۵۰، هیچ‌کدام به نفع ما نبود و بازیکنان بسیار خوب واکنش نشان دادند. ما آن بخش احساسی بازی را کنترل کردیم و این بسیار مهم است. نحوه مدیریت آنها در آن موقعیت شگفت‌انگیز بود، ما بلوغ خود را نشان دادیم.»

درخشش بالوگان پیش از خروج

روز پرحادثه‌ای برای بالوگان بود. علاوه بر گل و کارت قرمزش، یک گل دیگر او مردود اعلام شد و لحظاتی پس از گلزنی، فرصت داشت تا گل دوم را بزند که شوتش به تیرک دروازه برخورد کرد و بیرون رفت. با توجه به سرسختی او در این تورنمنت و تهدید آشکارش برای گلزنی، جای خالی او مقابل بلژیک به‌ شدت احساس خواهد شد اما آمریکا از حمایت واقعی و مزیت میزبانی برخوردار است. درست مثل لس‌آنجلس و سیاتل، جمعیت اینجا پرشور بود. آنها همچنین به روندی ناموفق مقابل تیم‌های اروپایی پایان دادند. ۱۰ دیدار قبلی آنها مقابل حریفانی از یوفا به شکست انجامیده بود و این تنها دومین پیروزی در ۲۲ بازی جام جهانی مقابل حریفان اروپایی بود.

پرس قدرتمند که بوسنی را زمین‌گیر کرد

تیم پوچتینو در هر سه بازی مرحله گروهی خود شروع‌های سریعی داشت، اما خیلی زود مشخص شد که این بازی آزمون صبر خواهد بود و آنها به‌خوبی از عهده آن برآمدند. بوسنی با یک خط دفاعی پنج‌نفره صف‌آرایی کرد تا با سیستم ۳-۲-۵ تهاجمی پوچتینو در زمان مالکیت توپ مقابله کند. از همان ابتدا مشخص بود که آنها خوشحالند که عقب بنشینند و عملاً از آمریکا دعوت کنند که برای شکستن یک دیوار دفاعی فشرده و متراکم تلاش کند و منتظر لحظه مناسب برای حمله باشند.

به نظر می‌رسید آن استراتژی قرار است بوسنی را تا نیمه‌ دوم با نتیجه مساوی پیش ببرد، اما آمریکا در بهترین زمان ممکن به گل رسید. بوسنی با هدف اتلاف وقت و بدون هیچ قصدی برای حرکت سریع، توپ را در زمین خود می‌چرخاند، اما آن تاکتیک نتیجه عکس داد. پرس قدرتمند آمریکا آنها را به عقب راند و در نهایت دروازه‌بان بوسنی را مجبور کرد تا برای کاهش فشار، توپ را بلند دفع کند. از آنجا، مدافع میانی این تیم پاسی تک‌ ضرب به آدامز داد که او به‌ سرعت توپ را با پشت پا به تیلمن در کانال داخلی سمت راست رساند.

در اینجا کمی شانس هم دخیل بود، زمانی که استیپان رادلیچ برای قطع پاس هافبک بایر لورکوزن تکل زد و ناخواسته باعث شد توپ به هم‌تیمی‌اش محرمویچ برخورد کند. او نتوانست به‌اندازه کافی سریع پاهایش را برای دفع توپ تنظیم کند و توپ در مسیر بالوگان قرار گرفت که خونسردانه آن را از زیر بدن دروازه‌بان وارد دروازه کرد.

با این حال، هیچ‌ چیز به‌ اندازه نحوه مدیریت تیمش پس از ۱۰ نفره شدن، پوچتینو را راضی نکرد. این نشان‌دهنده رشد این تیم بود. تنها مایه تأسف این است که او بهترین گلزنش را برای بازی با بلژیک در اختیار نخواهد داشت. اما گزینه‌هایی هستند که ممکن است بتوانند جای او را پر کنند.

حاجی رایت

اگر تیم ملی آمریکا به بازیکنی تهاجمی‌تر و کسی نیاز دارد که بتواند مشابه بالوگان بازی کند، حاجی رایت پاسخ این نیاز است. این مهاجم کاونتری سیتی پس از زدن ۱۷ گل در ۳۱ بازی برای کمک به تیمش جهت صدرنشینی در چمپیونشیپ انگلیس و کسب صعود به یکی از بهترین لیگ‌های جهان، فصل آینده راهی لیگ برتر خواهد شد.

او که یک تهدید هراس‌انگیز است، فیزیک قوی‌تر و تهدید هوایی ارائه می‌دهد، اما سرعت پپی یا بالوگان را نخواهد داشت. با این حال، آن ویژگی ممکن است به او اجازه دهد که بازی را شروع کند و مدافعان بلژیک را خسته کند، پیش از آن که پپی یا سایر استعدادها فرصت‌های واضح‌تری پیدا کنند. بزرگ‌ترین نگرانی در مورد او می‌تواند آمادگی جسمانی و هماهنگی مسابقاتی باشد، به‌ ویژه در گرمای تابستان. او از زمان پیروزی ۱-۳ کاونتری مقابل رکسام در ۲۶ آوریل، بیش از ۷۰ دقیقه بازی نکرده و از ۲ مه تاکنون بیش از ۱۵ دقیقه در زمین نبوده است.

برندن آرونسون... با تغییراتی جزئی

برندن آرونسون مهاجم نیست. او همچنین در شکست تیم ملی آمریکا مقابل ترکیه که ۷۶ دقیقه بازی کرد، خیلی خوب نبود. با این حال، او می‌تواند با برخی تغییرات تاکتیکی راهکار باشد. به‌ عنوان یک بازیکن هجومی همه‌ کاره در لیدز یونایتد در لیگ برتر، او به دلیل فشار محض بازی در انگلیس، از لحظات بزرگ نمی‌ترسد. در عین حال، می‌تواند به بال چپ برود، در حالی که کریستین پولیشیچ به نقش مهاجم نوک منتقل شود و تیم بازی را بدون یک مهاجم اصلی شروع کند. این تغییری سنتی برای پوچتینو نخواهد بود و بعید است. با این حال، این تنها یکی از راه‌ حل‌های خلاقانه‌ای است که مربی آرژانتینی می‌تواند طراحی کند که نه تنها می‌تواند یک چشم‌انداز تاکتیکی تهدیدآمیز ایجاد کند، بلکه می‌تواند بلژیک را غافلگیر کند.

ریکاردو پپی

جایگزین مستقیم برای تیم ملی آمریکا ریکاردو پپی خواهد بود که در بازی مقابل بوسنی و هرزگوین به عنوان تعویضی دیرهنگام و پرانرژی، سه دقیقه فرصت بازی پیدا کرد. این بازیکن ۲۳ ساله در دومین جام جهانی خود حضور دارد و مدت‌هاست به‌ عنوان یک بازیکن هجومی کلیدی دیده می‌شود. با این حال، او در سطح بین‌المللی در گلزنی ثبات نداشته است. در حالی که بالوگان در سیستم مائوریسیو پوچتینو جای می‌گیرد، عدم تعهد دفاعی پپی باعث شده است تا او از نقش اصلی فاصله بگیرد.

اگرچه حضور گلزنی و هجومی او در همان سطح بالوگان است، اما بسیار یک‌بعدی‌تر بوده و قدرت فیزیکی کمتری ارائه می‌دهد. در فصل ۲۷-۲۰۲۶، پپی برای پی‌اس‌وی آیندهوون در ۳۱ بازی در لیگ اردیویسه هلند و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹ گل به ثمر رساند و دو پاس گل داد و آن آمار چشمگیر را پس از بهبودی از شکستگی دست و مصدومیت‌های دیگر کسب کرد. این عملکردی فوق‌العاده بود که او را در آستانه تابستان، مدعی نقش اصلی در تیم ملی آمریکا کرده بود.

این تغییر احتمالاً به معنای ارسال پاس‌های عمقی روی زمین برای گام‌های بلندتر پپی جهت تعقیب توپ خواهد بود، به این امید که مدافعان میانی بلژیک یعنی آرتور تیات و برندون مِچله را پشت سر بگذارد. خوشبختانه، پپی احساس تازگی خواهد داشت، در حالی که خط دفاعی بلژیک پس از ۱۲۰ دقیقه طاقت‌فرسا مقابل سنگال به میدان می‌آید.