به گزارش "ورزش سه"، سعید الهویی که یکی از دستیاران امیر قلعه‌نویی در سالیان اخیر بوده و در کنار او در جام جهانی 2026 هم حضور داشت و ازجمله مربیان فعال تیم ملی به شمار می‌رفت، در پیامی اینستاگرامی به حواشی حضورشان در این رقابت‌ها، میزبانی مردم مکزیک، عملکرد بازیکنان و تیم، اهداف‌شان در آینده و ... صحبت کرد و نوشت:

«جام جهانی به پایان رسید؛ اما راه ایران، هرگز به پایان نمی‌رسد.
پیش از هر چیز، باید قدردان باشیم؛ از بازیکنانی که با وجود همه فشارها، محدودیت‌ها، خستگی‌ها، سفرها و دشواری‌ها، تا آخرین لحظه برای پیراهن ایران جنگیدند. از کادر فنی، پزشکی، رسانه، اجرایی و همه کسانی که پشت صحنه، بی‌نام و بی‌ادعا، بار این مسیر دشوار را بر دوش کشیدند.
ما می‌دانیم این جام، فقط چند مسابقه نبود. این مسیر، آزمونی بود از صبر، غیرت، حرفه‌ای‌گری و وفاداری؛ مسیری که همیشه هموار نبود و گاهی بیش از فوتبال، آزمون تاب‌آوری و ایمان بود. با این همه، تیم ملی ایران ایستاد، جنگید و نشان داد که حتی در سخت‌ترین شرایط نیز می‌توان با شرافت، با وقار و با هویت از میدان خارج شد.
از هواداران ایران، در هر کجای دنیا، سپاسگزاریم. از تهران تا شمال، جنوب، شرق و غرب ایران؛ از لس‌آنجلس و سیاتل تا تیخوانا؛ از همه ایرانیانی که صدایشان، قلبشان و امیدشان را با این تیم قسمت کردند. شما فقط تماشاگر نبودید؛ بخشی از نیروی این تیم بودید.

از مردم مهربان تیخوانا و مکزیک نیز صمیمانه سپاسگزاریم. شما به ما نشان دادید که میزبانی، فقط ورزشگاه، هتل و زمین تمرین نیست؛ میزبانی یعنی احترام، مهربانی و کرامت انسانی. تیخوانا برای ما فقط شهری در مسیر جام جهانی نبود؛ بخشی از خاطره ایران شد.
شاید در فوتبال، نتیجه‌ها روی تابلو ثبت شوند؛ اما آنچه در حافظه مردم ماندگار می‌شود، چیز دیگری است؛ شرافت، تلاش، شخصیت و عشقی که برای یک پرچم خرج می‌شود.
در روزگاری که فاصله‌ها بیشتر از همیشه به چشم می‌آید، تیم ملی فوتبال هنوز یکی از آخرین میدان‌هایی است که می‌تواند دل‌های پراکنده ایرانیان را کنار هم بنشاند. این پیراهن، فقط لباس مسابقه نیست؛ یادآور نامی است که از همه ما بزرگ‌تر است: ایران.
ما این جام را ترک می‌کنیم؛ نه با حسرت آنچه نداشتیم، بلکه با افتخار آنچه از خود به جا گذاشتیم. زیرا نتیجه، بخشی از تاریخ فوتبال را می‌نویسد؛ اما شخصیت، تاریخ ملت‌ها را.
تیم‌ها می‌آیند و می‌روند، جام‌ها آغاز می‌شوند و به پایان می‌رسند؛ اما ایران، از همه ما ماندگارتر است.
اگر در این مسیر کاری کرده باشیم که حتی یک ایرانی، برای لحظه‌ای دوباره به نام ایران افتخار کرده باشد، این بزرگ‌ترین پاداش ماست.
ایران همیشه ایران خواهد ماند.»