به گزارش "ورزش سه"، «تلاشم را کردم، تلاشم را کردم. حالا دیگر تمام شد. اینجا شروع کردم و همین‌جا هم به پایان می‌رسانم.» نیمار 34 ساله قرار بود جانشین مسی و رونالدو شود. او وارث طبیعی یک دوران تکرارنشدنی بود؛ فوتبالیستی که باید پس از وداع آن دو اسطوره، جاپای آن‌ها می‌گذاشت. 

نیمار تنها بازیکنی به نظر می‌رسید که استعداد، کاریزما و ابعاد رسانه‌ای لازم را برای تکیه زدن بر تختی که بیش از ۱۵ سال به طور مشترک در اختیار مرد آرژانتینی و فوق‌ستاره پرتغالی بود، در خود داشت. با این حال، فوتبال در نهایت برای شماره ۱۰ برزیل یک پارادوکس تلخ رقم زد.

سال‌ها این پیش‌گویی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید. او با بارسا قهرمان لیگ قهرمانان شد، در کنار مسی درخشید، از سنین بسیار کم رهبری برزیل را بر عهده گرفت و بار انتظاراتی غول‌آسا را به دوش کشید: اینکه مرد اول دوران بعدی فوتبال باشد. این یک انتقال قدرتِ از پیش اعلام‌شده بود، هرچند هرگز به طور کامل رخ نداد. 

نیمار نتوانست در طول زمان، روندی را که استعدادش وعده می‌داد حفظ کند. مصدومیت‌ها، تصمیمات حرفه‌ای، ضربات پیاپی با تیم ملی برزیل و بی‌ثباتی‌هایی که تداوم او را به مرور خاموش کرد، او را قدم به قدم از جایگاهی که برای برگزیدگان فوتبال رزرو شده بود، دور ساخت.

وارثی که زودتر به پایان خط رسید

در همین حال، مسی و رونالدو، یعنی همان دو فوتبالیستی که نیمار باید جانشین‌شان می‌شد، از رفتن خودداری کردند. آن‌ها به ترتیب با ۳۹ و ۴۱ سال سن، فوتبال خود را با گذر زمان وفق دادند، در قامت همان دو غول همیشگی به رقابت ادامه دادند و با زنده نگه داشتن روزهای اوج خود، به تغذیه افسانه‌ای پرداختند که گویا هیچ تاریخ انقضایی نداشت. 

بزرگ‌ترین تناقض نیز دقیقاً همین‌جا شکل می‌گیرد. نیمار آینده فوتبال بود، اما آینده برای او زود تمام شد. بخش مهمی از این اتفاق به این دلیل بود که مسی و رونالدو از رفتن دست کشیدند، تا واقعیتی را محو کنند که بر اساس آن، نیمار باید پس از رفتن آن‌ها ظهور می‌کرد؛ اما دوران حضور آن‌ها در نهایت بیش از او دوام آورد. 

اکنون این بازیکن برزیلی در شرایطی با چشمانی اشک‌بار از آخرین جام جهانی خود خداحافظی می‌کند که مسی همچنان یک بار دیگر به جام جهانی چشم دوخته و رونالدو نیز که او هم با چشمانی گریان حذف شد، هرگز از طولانی کردن دورانی که به نظر می‌رسید مدت‌ها پیش تمام شده، دست برنداشتند.

برزیل نیز در دام این پارادوکس گرفتار شده است. برای بیش از یک دهه، سلسائو چشم‌انتظار بود تا نیمار جام جهانی را که از سال ۲۰۰۲ به دنبالش هستند، به آن‌ها بازگرداند. از او محافظت کردند، او را پرستیدند و به نماد یک نسل تبدیلش کردند. اما داستان او با پیراهن طلایی برزیل با درد، اشک و حس یک اثر نیمه‌تمام به پایان می‌رسد. 

با این اوصاف، نیمار یک بازنده و شکست‌خورده نبود، اما آخرین رقص او طعم گسی به همراه دارد. بدن او از مدت‌ها پیش دیگر کشش آنچه را که در ذهنش تصور می‌کرد، نداشت. به همین دلیل، این سؤال اجتناب‌ناپذیر است: چگونه بازیکنی که برای جانشینی مسی و رونالدو تعیین شده بود، در نهایت زودتر از آن‌ها خداحافظی کرد؟