احمد زیدآبادی در یادداشتی تحت عنوان جنگ و صلح ابوعمار در کانال تلگرامی خود نوشت: وقتی یاسر عرفات رهبر سازمان آزادی بخش فلسطین پس از شکست مذاکراتش با اهود باراک نخست وزیر اسراییل در واشینگتن به انتفاضهٔ مسلحانه چراغ سبز نشان داد، خطاب به او نوشتم: "ابوعمار! اگر می خواهی بجنگی این راهش نیست و اگر می خواهی صلح کنی باز هم این راهش نیست!"

جنگ و صلح هر دو تصمیماتی بسیار دردناک هستند که در مقاطعی از حیات کشورها خود را بر دولت ها تحمیل می کنند. هیچ راه هموار و بدون هزینه ای چه برای جنگ و چه برای صلح وجود ندارد. از همین رو اگر قرار به جنگ یا صلح باشد، دولت ها باید در نوع انتخاب خود مصمم و قاطع باشند و میان این دو، دچار نوسان و تذبذب نشوند وگرنه عوارض منفی هر دو بر کشورشان بار می شود.

جنگ منطق و سازوکار مخصوص به خود را دارد بویژه اگر جنگی تمام عیار با یک قدرت نظامی بزرگ باشد. چنین جنگی در درجهٔ نخست هزینه های آشکاری دارد. ماجرای محاصرهٔ قحطی آور لنینگراد، نبرد خونین و پرتلفات استالینگراد، بمباران بی امان لندن، بمباران ویرانگر برلین، داستان هیروشیما و ناکازاکی همگی بخشی از واقعیات جنگ بین قدرت های بزرگ هستند که در هر جنگی مشابه آنها باید آمادگی وقوع و مقابله با آنها را داشت.

اقتصاد جنگی ، بسیج عمومی، اعلام وضع اضطراری، جیره بندی مواد خوراکی، جابجایی جمعیت و ده ها موضوع شبیه به این از اقتضائات یک جنگ فراگیر با قدرتی جهانی است که باید تمهیدات لازم برای آن فراهم شود. بدون آمادگی برای تحمل تمام هزینه های جنگ و تمهید سازوکاری برای دوام و بقا در برابر آنها، شبیه نشستن ابوعمار در ساختمان مقطع در رام الله و حمایت از انتفاضهٔ مسلحانه است.

صلح هم اما راه هموار و بی هزینه ای نیست. آن هم کظم غیظ و کفّ نفس و انعطاف و تحمل و ادبیات مخصوص و سازوکار خاص خود را می طلبد و چه بسا در یک جامعهٔ برانگیخته از جنگ هم دشوارتر باشد.

بدون آمادگی تحمل این دشواری ها و صبوری لازم در برابر آنها، ورود به روند صلح باز هم شبیه مذاکرات عرفات در واشینگتن می شود چرا که بازگشت با دست خالی به رام الله را راحت تر از توافقی مورد انزجار طیف رادیکال فلسطینی می دید.

به هر حال سرشت سیاست سوگناک و تراژیک است. هیچ راه کم هزینه و تصمیم راحتی در حوزهٔ سیاست وجود ندارد، اما اگر راهی کم هزینه تر ارزیابی شد باید با عزم راسخ در آن حرکت کرد و گرنه با تردید و تذبذب دائمی هیچ باری به منزلگاه خود نمی رسد.