به گزارش "ورزش سه"، بیست و چهار سال. شش دوره جام جهانی. این تمام زمانی است که سپری شد تا تیم ملی آرژانتین بار دیگر با تیم ملی انگلیس روبرو شود؛ همان رقیبی که هواداران در سرودهای متعددی یادش را زنده نگه می‌دارند (پسران مالویناس که هرگز فراموششان نخواهم کرد). همان تقابلی که دیگو مارادونا بار آن را به دوش کشید تا به یک اسطوره تبدیل شود. اکنون زمان آن فرا رسیده است: چهارشنبه آینده در آتلانتا، آرژانتین و تیم ملی انگلیس در مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی به مصاف هم خواهند رفت.

تاریخچه بازی‌ها به نفع اروپایی‌هاست، اما این مسابقه شرایط بی‌سابقه‌ای دارد، چرا که این بار جایگاهی در فینال جهان در میان است. در طول نود و شش سال تاریخ جام جهانی، پنج تقابل میان این دو تیم ثبت شده است. خاطره‌انگیزترین آن‌ها مربوط به جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک است که در خاک آرژانتین جشن گرفته شد و در سرزمین بریتانیا مایه تاسف گردید.

در مرحله اول جام جهانی ۱۹۶۲ شیلی، نخستین تقابل زمانی شکل گرفت که هنوز هیچ رقابت خاصی بین دو طرف وجود نداشت. تیم ملی انگلیس از ابتدا تا انتها به پیروزی دست یافت و تنها گل خوزه سانفلیپو در فاصله نه دقیقه به پایان بازی مانع از یک شکست سنگین‌تر شد. با گل‌های ران فلاورز و بابی چارلتون در نیمه اول، پیروزی انگلیسی‌ها شکل گرفت. گلی که حساب کار را باز کرد یک ویژگی عجیب مربوط به آن دوران را داشت: روبن ناوارو مدافع آرژانتین با دست به توپ ضربه زد تا مانع از ضربه سر گل‌ساز آلن پیکاک شود، اما در آن زمان تنها یک ضربه پنالتی اعلام شد که فلاورز آن را به گل تبدیل کرد.

تیم ملی آرژانتین تحت هدایت خوان کارلوس لورنزو در نیمه دوم ده نفره شد، اما این اتفاق به دلیل یک قانون قدیمی دیگر رخ داد: تعویض‌ها وجود نداشتند. مصدومیت رائول بلن مهاجم تیم مانع از ادامه حضور او در زمین شد و با توجه به برتری عددی، جیمی گریوز پیروزی تیمش را مستحکم‌تر کرد. تیم ملی انگلیس در تاریخ دوم ژوئن در ورزشگاه رانکاگوا با نتیجه ۳ بر ۱ آرژانتین را شکست داد.

انگلیسی‌ها و آرژانتینی‌ها بار دیگر در تاریخ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۶ با یکدیگر روبرو شدند. در مرحله یک‌چهارم نهایی تورنمنتی که بریتانیایی‌ها میزبان و قهرمان آن بودند، آن‌ها به پیروزی رسیدند. در دقیقه ۳۵، آنتونیو اوبالدو راتین که به تازگی در سن هشتاد و نه سالگی درگذشت، توسط رودولف کریتلین داور آلمانی با اشاره دست اخراج شد، چرا که در آن زمان کارت‌های جریمه وجود نداشتند.

این هافبک بلندقامت به این دلیل که به خاطر تفاوت زبان‌ها متوجه منظور داور نمی‌شد، در ترک زمین ومبلی تاخیر کرد. او که کلافه شده بود، گوشه پرچم کرنر بریتانیا را کمی فشرد و به گفته این فوتبالیست بااحساس که در آن زمان پیراهن شماره ۱۰ را بر تن داشت، او روی فرش قرمز ملکه انگلیس نشست. میزبانان هجومی طوفانی نداشتند، اما داشتن یک بازیکن بیشتر به آن‌ها اجازه داد تا تفاوت را رقم بزنند، آن هم تنها با یک گل که توسط جف هرست در دقیقه ۳۳ نیمه دوم به ثمر رسید.

سال‌ها بعد، مسابقه‌ای فرا رسید که همه به خاطر دارند: ورزشگاه آزتکا، جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک، دیگو مارادونا و هولیگان‌ها. در تاریخ ۲۲ ژوئن آن سال، این افسانه متولد شد؛ آن هم در بستر سیاسی اجتناب‌ناپذیری که به دلیل جنگ اخیر مالویناس شکل گرفته بود.

پس از یک نیمه اول بسته، شماره ۱۰ دو روی متفاوت از فوتبال آرژانتینی را به نمایش گذاشت. در دقیقه ششم نیمه دوم، او حرکت دست خدا را اجرا کرد، صحنه‌ای که امروز کمک‌داور ویدئویی هرگز از آن نمی‌گذشت. و چهار دقیقه بعد، نقطه مقابل آن رقم خورد: گل قرن. پشت سر گذاشتن پنج رقیب و طی کردن نصف زمین در ده ثانیه که مورد تحسین جهان قرار گرفت.

مسابقه با گل گری لینکر در فاصله نه دقیقه به پایان بازی با نتیجه ۲ بر ۱ تمام شد، گلی که پیروزی آلبی‌سلسته را به طور جدی به خطر نینداخت. آن روز مسیر دومین قهرمانی جهان قطعی شد و کشور در دوردست‌های جنوب، غرق در شادی شد.

دوازده سال بعد در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸، مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه دو تیم را بدون حضور مارادونا مقابل هم قرار داد. این دیدار تنها تساوی تاریخ دو تیم را رقم زد، یک بازی ۲ بر ۲ با گل‌هایی که همگی در نیمه اول به ثمر رسیدند. روند بازی مدام تغییر می‌کرد: گابریل باتیستوتا خیلی زود با یک پنالتی قفل دروازه را باز کرد، تیم ملی انگلیس با گل‌های آلان شیرر و مایکل اوون بازی را برگرداند و سپس آرژانتین روی یک ضربه ایستگاهی که با هوشمندی خوان سباستین ورون و ضربه پای چپ خاویر زانتی طراحی شده بود، کار را به تساوی کشاند.

در سنت اتین کار به ضربات پنالتی کشید و کارلوس روا تبدیل به قهرمان شد. تفاوت را او رقم زد: در حالی که دیوید سیمن ضربه هرنان کرسپو را مهار کرد، روا ضربات پل اینس و دیوید بتی را گرفت. ضیافت پنالتی‌ها با نتیجه ۴ بر ۳ به سود آلبی‌سلسته خاتمه یافت. در این مسابقه یک اتفاق بسیار معروف دیگر نیز رخ داد: در ابتدای نیمه دوم، دیوید بکام جوان به دلیل خطایی که دیگو سیمئونه در نمایش آن اغراق کرد، از زمین اخراج شد.

جام جهانی ۲۰۰۲ کره و ژاپن هنوز برای آرژانتینی‌ها مانند یک خنجر است؛ نه تنها به خاطر حذف زودهنگام، بلکه به خاطر عاملی که زمینه آن را فراهم کرد، یعنی تقابل با انگلیسی‌ها در دور دوم گروه شش در تاریخ ۷ ژوئن. بکام در ورزشگاه ساپورو ژاپن انتقام خود را گرفت. یک پنالتی جنجالی که پیرلوئیجی کولینا داور ایتالیایی علیه مائوریسیو پوچتینو اعلام کرد، به این هافبک اجازه داد تا تنها گل بازی را به ثمر برساند.

او این گل را با تمام وجود و با یادآوری آن اخراج قدیمی جشن گرفت. این نتیجه آرژانتین را مجبور کرد تا برای بقا در جام، سوئد را شکست دهد. اما این پیروزی رخ نداد و تیم ملی آرژانتین در همان مرحله اول حذف شد؛ اتفاقی تلخ که پیش از آن تنها در سال ۱۹۶۲ رخ داده بود.