به گزارش ورزش سه، لامین یامال که امروز ۱۹ ساله شده، در آستانه دیدار حساس اسپانیا مقابل فرانسه در نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، در گفت‌وگویی متفاوت از زندگی شخصی، دوران کودکی و ریشه‌هایش صحبت کرده و تأکید دارد که موفقیت‌های بزرگ فوتبالی هرگز باعث نشده گذشته‌اش را فراموش کند.

ستاره بارسلونا که این روزها یکی از مهم‌ترین مهره‌های لوئیس دلافوئنته در جام جهانی محسوب می‌شود، در مصاحبه‌ای با روزنامه ال موندو از محله‌ای که در آن بزرگ شده با افتخار یاد کرد و تلاش کرد تصویری که بسیاری از مردم از محله‌های کارگری دارند را اصلاح کند.

یامال گفت: "بچه محله بودن یعنی در دنیای واقعی بزرگ شده باشی؛ دنیایی که بیشتر مردم در آن زندگی می‌کنند، نه دنیایی که من امروز در آن هستم."

یامال دوران کودکی‌اش را در محله روکافوندا در شهر ماتارو، منطقه‌ای چندفرهنگی و کارگری، سپری کرده و هنوز هم آن را بخش جدایی‌ناپذیر هویت خود می‌داند.

یامال درباره نگاه نادرست برخی افراد به چنین محله‌هایی گفت: "بچه محله بودن هیچ ربطی به خلافکاری ندارد. کسانی این تصورات را دارند که هیچ‌وقت پایشان را در چنین محله‌هایی نگذاشته‌اند."

مهاجم جوان اسپانیا برای توضیح حرفش از خاطرات ساده دوران کودکی مثال زد: "بچه محله بودن یعنی با دوستانت به پارک بروی، آنجا بازی کنی، بعد به خانه برگردی، تلاش کنی فوتبال را در هر کافه یا رستوران کوچکی که پیدا می‌شود ببینی، با مادرت بیرون بروی و شاید ماهی یک بار به رستوران بروی. این یعنی بچه محله بودن، نه دردسر درست کردن."

یامال تأکید کرد که با وجود شهرت و درآمدی که امروز به دست آورده، ارزش‌هایی که در آن محله یاد گرفته هرگز تغییر نکرده‌اند.

او گفت: "می‌توانی از محله بیرون بیایی، اما محله هیچ‌وقت از وجودت بیرون نمی‌رود. من خودم را یک بچه محل می‌دانم و به این افتخار می‌کنم."

این ستاره جوان بیشتر سال‌های کودکی‌اش را پس از جدایی پدر و مادرش، در کنار مادرش، شیلا ابانا، در همان محله سپری کرد. خانواده او شرایط مالی چندان مناسبی نداشتند و روکافوندا نیز یکی از محله‌های کارگری و مهاجرنشین اطراف بارسلونا محسوب می‌شد. با این حال، یامال از سال ۲۰۲۵ همراه خانواده‌اش در منطقه اعیانی سیوتات دیاگونال زندگی می‌کند، اما معتقد است تغییر محل زندگی نمی‌تواند گذشته او را تغییر دهد.

حتی شادی معروف او پس از گلزنی با عدد "304" ادای احترامی به کدپستی محله روکافونداست؛ نمادی که بارها روی پیراهن، کفش یا شادی گل‌های یامال دیده شده است.

یامال در بخش دیگری از این گفت‌وگو اعتراف کرد اگر فوتبالیست نمی‌شد، احتمالاً هنوز روی یکی از نیمکت‌های همان محله کنار دوستانش می‌نشست و درباره آینده فکر می‌کرد.

او گفت: "اگر الان در جام جهانی نبودم، کنار دوستانم در محله نشسته بودم و فکر می‌کردم قرار است چه کاره شوم."

او با لبخند ادامه داد: "همیشه با هم خیال‌پردازی می‌کردیم که یک روز میلیونر خواهیم شد."

ستاره اسپانیا در ادامه مصاحبه یکی از تلخ‌ترین خاطرات کودکی‌اش پرده برداشت؛ خاطره‌ای که هنوز برایش فراموش‌نشدنی است.

او تعریف کرد چند روز قبل در یک رستوران، برای دسر یک پشمک بزرگ برایش آوردند و همین او را به جشن‌های محلی گرانویس و ماتارو برد؛ جایی که در کودکی بارها دیده بود بچه‌های دیگر پشمک می‌خرند اما او هیچوقت توان خریدش را نداشت.

یامال با بغض گفت: "مادرم آن زمان به من گفت: «سال جام جهانی برایت یکی می‌خرم.»"

او از فداکاری‌های پدر و مادرش یاد کرد و گفت روزهایی را به خاطر دارد که مادرش بعد از ساعت‌ها کار، فقط برای چند دقیقه خودش را به خانه می‌رساند تا پیش از خواب او را ببیند. گاهی هم مجبور بود برای نگهداری از او پرستار بگیرد تا بتواند سر کار برود. یامال درباره پدرش گفت: "او هر کاری از دستش برمی‌آمد انجام می‌داد تا بتواند غذا روی سفره خانه بیاورد."

یامال تأکید کرد که تمام آن روزها را به خاطر دارد و امروز بیش از هر زمان دیگری ارزش سختی‌هایی را که خانواده‌اش تحمل کردند، می‌فهمد.

او در پایان از نقش پررنگ مادرش در زندگی‌اش گفت؛ کسی که حتی امروز، با وجود شهرت جهانی پسرش، همچنان حرف آخر را در خانه می‌زند.

یامال با خنده گفت: "من همیشه احترام مادرم را نگه داشته‌ام . وقتی مادرم حرف می‌زند، همه گوش می‌دهند؛ من، برادرم و حتی دوستانم."

او در پایان اضافه کرد: "تربیت من همان تربیتی است که در کودکی داشتم. جلوی مادرم فقط وقتی لازم باشد حرف می‌زنیم."

ستاره ۱۹ ساله اسپانیا معتقد است هرچقدر هم که موفقیت‌های بیشتری به دست بیاورد، بزرگ‌ترین افتخارش ریشه‌هایی است که او را ساخته‌اند؛ ریشه‌هایی که به گفته خودش، هیچ‌وقت از او جدا نخواهند شد.