به گزارش "ورزش سه"، دیه‌گو آرماندو مارادونای جونیور یکی از پنج فرزند این ستاره فقید و پسر ارشد او است که از دیه‌گو و کریستینا سیناگرا در ناپل متولد شد. مارکا پیش از بازی بسیار حساس پیش روی آرژانتین نزد او رفت تا بفهمد مارادونا (فرزند او) در مورد نیمه‌نهایی چهارشنبه مقابل انگلیس که یک بازی نمادین است، چه فکر می‌کند.

روایت دیه‌گو از ایتالیا قطعاً تحت تأثیر آن یک‌ چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ و «دست خدا» و «گل قرن» پدرش است. مارادونای پسر این‌گونه به ما می‌گوید: «این هرگز یک بازی عادی نخواهد بود و این بازی خاص برای تیم ملی ما سخت خواهد بود. درست است که انگلیس خوب بازی می‌کند، اما توجه کنید که ما باید با قهرمانان جهان روبرو شویم و آنها را شکست دهیم. برای هر دوی ما سخت خواهد بود.»

لیونل اسکالونی، کاملاً هوشمندانه، تنش‌های سیاسی و اجتماعی که یک بازی مقابل انگلیس ممکن است در آرژانتین ایجاد کند را خنثی کرده است. اما حقیقت این است که تمام جنجال‌های تاریخی وجود دارد و دیه‌گو جونیور هم مستثنی نیست: «پدرم آن را به عنوان یک بازی عادی، به عنوان فقط یک بازی دیگر نمی‌دید. ما می‌توانیم حرف‌های زیادی بزنیم اما این بازی عادی نخواهد بود و هرگز هم نخواهد شد.

برای همه آرژانتینی‌ها و طرفداران مارادونا، این نوعی بازی متفاوت خواهد بود که همه چیز را درباره جنگ فالکلند و تمام برادران‌مان که در آنجا جان باختند و سپس، آنچه برای پدرم در سال ۱۹۸۶ رخ داد را به یاد می‌آورد. پدرم یک بازی تاریخی را برد و از آن زمان، هیچ چیز مقابل انگلیس عادی نیست.»

دیه‌گو جونیور ۳۹ ساله است. یعنی زمانی که انگلیس و آرژانتین در جام جهانی ۱۹۸۶ به مصاف هم رفتند، او هنوز به دنیا نیامده بود. او تنها چند روز بعد (در سپتامبر) به دنیا آمد، اما داستان‌های پدرش را آنقدر شنیده که آنها را از آن خود کرده است. او به ما می‌گوید: «او همه چیز را برایم تعریف کرد و من از حکایت‌هایش شگفت‌زده شدم.»

و حالا نوبت لیونل مسی است، در اولین بازی تاریخ مقابل انگلیس، چرا که او هرگز در هیچ بازی دوستانه یا رسمی با آنها روبرو نشده است. دیه‌گو جونیور، در حالی که همیشه استعداد استثنایی پدرش را ستایش می‌کند، برای لئو بهترین‌ها را آرزو می‌کند: «حقیقت این است که من هرگز فرصت ملاقات با مسی را نداشته‌ام اما او را مانند همه آرژانتینی‌ها در قلبم دارم و او لایق بردن یک عنوان دیگر است.

او بهترینِ انسان‌ها است چون پدر من با هیچ‌کس روی این زمین قابل مقایسه نیست؛ او یک موجود فرازمینی در فوتبال بود. اما لئو لایق همه چیز است. من علاقه زیادی به لئو و خانواده‌اش دارم. او کاپیتان تیم ملی من است. من برای او احترام زیادی قائلم و امیدوارم خداوند به او این فرصت را بدهد که در یک فینال دیگر بازی کند… و البته، آن را ببرد.»