احمد بخشایش اردستانی، نماینده مجلس، گفت: مذاکره ذاتا به معنای کش و قوس، چانه زنی، امتیاز گرفتن و امتیاز ندادن است. مذاکره یعنی تلاش برای اینکه با حداقل هزینه، حداکثر منفعت را برای کشور به دست بیاورید. این کار نه خیانت است، نه ضعف، بلکه بخشی از عقلانیت حکمرانی است. در چنین شرایطی، اینکه برخی در داخل همان شعارهایی را تکرار کنند که عملا به نفع تندروهای بیرونی و جنگ طلبان تمام می شود، به نظرم درست نیست.

به گزارش اعتماد، بخشایش اردستانی افزود: من گاهی در برخی تجمعات که شرکت می کنم یا آن ها را می بینم، واقعا دلم می گیرد؛ اینکه علیه مسوولان کشور، علیه روسای قوا یا چهره های مذاکره کننده، با ادبیاتی تند و تخریبی شعار داده شود، به انسجام ملی آسیب می زند. ما چرا باید با سرمایه های خودمان این گونه رفتار کنیم؟ ممکن است کسی با یک مقام یا یک مذاکره کننده اختلاف نظر داشته باشد، اما این اختلاف نظر نباید به تخریب و اتهام زنی تبدیل شود.

وی تصریح کرد: اگر قرار است کسی برای دفاع از منافع ملی پشت میز مذاکره برود، باید امکان گفت وگو و چانه زنی هم برای او فراهم باشد. اینکه از ابتدا او را متهم کنیم، دستش را ببندیم و فضای داخلی را علیه او بسیج کنیم، عملا قدرت چانه زنی کشور را کاهش می دهد. این نوع اتهام زنی ها را من بی خردی سیاسی می دانم. در این تجمعات و فضاها باید مراقب عناصر وحدت شکن بود و اجازه نداد دو قطبی های مخرب، جای منافع ملی را بگیرند. کمیسیون امنیت ملی هم باید دقیقا در همین مسیر حرکت کند. این کمیسیون تا امروز هم زحمت کشیده و هم در سیاست خارجی و هم در سیاست داخلی کار کرده، اما به نظر من در دو سال آینده باید تصمیم سازی های عقلانی تری داشته باشد و کشور را نه به سمت جنگ، بلکه به سمت آرامش هدایت کند.

این نماینده مجلس گفت: ما باید با جهان بسازیم. ما نمی توانیم خودمان را از جهان جدا کنیم. کشور مثل راننده ای نیست که فقط به مهارت خودش تکیه کند و بگوید دیگران هر طور خواستند حرکت کنند. اطراف ما ده ها کشور و بازیگر منطقه ای و جهانی وجود دارند که هر کدام منافع و محاسبات خودشان را دارند. بنابراین ما ناگزیر از تعامل، تنظیم روابط و فهم موازنه ها هستیم.

او تاکید کرد: در رابطه با امریکا نیز من معتقدم این تنش ها در نهایت به مذاکره ختم می شود. اصولا هیچ جنگی بدون آنکه جایی به گفت وگو و مذاکره برسد، پایان پیدا نمی کند. من افق یک جنگ بلندمدت و تمام عیار میان ایران و امریکا را خیلی محتمل نمی بینم، اما درگیری های محدود، مقطعی و فرسایشی را ممکن می دانم. این درگیری ها تا زمانی ادامه پیدا می کند که نوعی تعادل شکل بگیرد و هر دو طرف به این جمع بندی برسند که هزینه ادامه تنش بیش از فایده آن است.