سیدمصطفی هاشمی طبا در شرق نوشت: خطیبی در هفته گذشته گفته است ما برای انتقام امام شهیدمان حاضریم منافع ملی خود را قربانی کنیم (نقل به مضمون). در نگاه نخست به نظر می رسد این عبارت اوج عشق و فداکاری به رهبر شهیدمان باشد اما اگر کمی درنگ شود و گویندگانی این چنین مورد تحلیل قرار گیرند، می بینیم که موضوع صرفا یک مسابقه کلامی در میان صاحبان صدا برای پیشی جستن از دیگران است و نه عشق و ارادت خاص. از سویی کلمات برای خود بار معانی مختلف دارند و آنان که از درک این معانی غافل اند، طبعا سخنانشان فاقد معنی عمیق است و در گذر زمان فقط به سخن سطحی و پیش دستانه اکتفا کرده اند.

بد نیست اندکی به دو واژه انتقام و منافع ملی بیندیشیم. در اینکه باید از عاملان و آمران جنایت انتقام گرفت حرفی نیست، اما اگر به سطح انتقام در کف آن بیندیشیم، بلافاصله انتقام فردی مطرح می شود که از آن باکی نیست و حداقلی است که می تواند عملی شود و اگر به دست انسان صورت نگیرد، در قاموس خلقت به هرحال گریزی از آن نیست. مگر دیگر جنایتکاران تاریخ به سادگی از دست انتقام فرار کرده اند؟ به همه آنان بیندیشیم، چه آنانی که مثل آریل شارون قصاب صبرا و شتیلا در مجمعی از نرم تنان دست و پا زد و به درک واصل شد و چه اسحق رابین که به دست خودی ها ترور شد و چه شامیر و گلدامایر و در آینده دیگران که به فنا می روند اما آیا این نوع انتقام پاسخ به خون شهیدان مان است. اگر سطح انتقام را در این حد ببینیم، این امری است که خواهی نخواهی وقوع خواهد یافت. حال می خواهیم منافع ملی مان را در این امر بدیهی قربانی کنیم. این نوع نگرش هم حاکی از سبقت در کلام از دیگران است و هم ناشی از عدم درک منافع ملی که رهبر شهیدمان به خاطر آن شهید شدند. شاید باید گفته شود که به خاطر منافع ملی باید انتقام بگیریم و نه آنکه منافع ملی را برای انتقام قربانی کنیم.

آیا گوینده به منافع ملی اندیشیده است؟ در رأس منافع ملی ما فرهنگ اسلامی- ایرانی قرار دارد. منافع ملی ما وجود، استمرار و تقویت این فرهنگ است. آیا می خواهیم برای آنچه کف انتقام می نامیم، این بخش از منافع ملی مان را قربانی کنیم.

بخش عظیمی از این مجاهدت ها و تلاش های رهبر شهیدمان بر ارتقای این نفع ملی استوار بود و در این راه تلاش های فراوانی را به منصه ظهور رساندند.

از جمله منافع ملی مان سرزمین ایران است که صدها هزار شهید به خاطر وجب به وجب این خاک شربت شهادت نوشیدند. اگر سرزمین ایران قربانی شود، آیا از جمهوری اسلامی که رهبر شهیدمان بر تناورشدن این درخت پایمردی کردند، چیزی باقی می ماند.

منافع ملی مان مردم ایران هستند که نمونه ایثار و فرهیختگی و شعور آنان چه در انقلاب، چه در دفاع مقدس و چه در جریان تجاوزات اخیر آمریکایی-صهیونی و آخرین آن در بدرقه بی نظیر رهبر شهیدمان تجلی یافت. آیا این منافع ملی قابل قربانی شدن است؟ مگر نه اینکه حفظ دماء مسلمین بر همگان و از جمله حاکمیت واجب است؟ منافع ملی مان ذخایر طبیعی خداداد کشورمان اعم از زیرزمینی یا روزمینی هستند؛ آیا می خواهیم آنها را به خاطر کف انتقام از دست بدهیم. می ماند اینکه افراد چرا چنین صلاحیتی را در خود می بینند که از جانب ملت صحبت می کنند. چه کسی این صلاحیت را به ایشان داده که در همه مسائل بزرگ کشور نظر بدهند و جرئت به حراج گذاردن منافع ملی را با توهم به خود بدهند؛ به علاوه مگر کشور فاقد رهبر است که خود را مافوق رهبری می دانند. آری، ما باید به خاطر منافع ملی به انتقام بپردازیم. حاصل انقلاب، تمدن اسلامی است که شبه تمدن های پوسیده و متجاوز را بر جای می نشاند. انتقام ما باید ایران قوی و سرافرازی و الگوبودن باشد، والا تنها دنبال کف انتقام رفتن که خواهی نخواهی پس از چندی خودبه خود نیز اتفاق می افتد. رفتن، بی اعتنایی به انقلاب، تمدن اسلامی، سیره ائمه (ع)، پایداری چند هزار سال ایران و آموزه های اسلامی است. می ماند یک حرف که آنها که منافع ایران را به قربانگاه می برند، آیا از منافع خود یعنی جیفه ای که به لطف انقلاب برای خود دست و پا کرده اند می توانند بگریزند.

اگر خیلی بر حرف خود پافشاری دارند، مایملک خود را به انقلاب و در راه انتقام تقدیم کنند به شرط آنکه نگویند در اسلام داشتن مسکن وسیع و مرکب راهوار مستحب است و برای خانواده فداکاری کرده و آنها را نمی توانیم ببخشیم. همین انقلابیون منتقم سازش ناپذیر همواره بر این پافشاری می کنند که دولت باید معیشت مردم را ارتقا داده و سفره های آنان را رنگین کند. اگر یک روز گاز قطع شود یا برق از دست برود یا قطعی آب اتفاق افتد یا فلان پل مواصلاتی تخریب شود، بلافاصله دولت را هدف قرار می دهند. گویی دولت (به معنی دولت و نه حاکمیت) چراغ جادویی دارد که بلافاصله هر آنچه از جنگ حاصل می شود را یکباره می تواند به جای خود برگرداند. ایشان و دوستانشان رفاه در عین جنگ را می خواهند. هرگز در مورد عواقب جنگ نظری نمی دهند و شاید اصلا چرخه تولید- مصرف و بدیهیات اقتصاد زندگی مردم را نمی دانند یا نمی خواهند بدانند. صحبت ها و رهنمودهای رهبر شهیدمان مقاومت و خط مقاومت است و در آن تردیدی وجود ندارد اما همگان باید به این امر واقف باشند که ادامه مقاومت و درگیری با جرثومه های فساد آمریکایی- صهیونی تخریب و محرومیت و کمبود و مشکلات اقتصادی و اجتماعی را در بر دارد. ایشان و آقایان هم فکر باید مردم را برای این محرومیت ها و مشکلات و کمبودها و نارسایی ها چه در زمینه زیربناها مثل آب و برق و گاز و انرژی و چه در مورد کالاهای عینی چون خوراک و نان و محصولات کشاورزی و کالای صنعتی و تورم های سه رقمی و کاهش ارزش پول آماده کنند.

حقیقتا سبک زندگی در کشورمان و اسراف و تبذیر در ابعاد مختلف و وابستگی هایی مثل وجود اینترنت در ابعاد زندگی مانند بانک ها، ادارات با جنگ و درگیری تناسبی ندارد و اگر واقعا معتقد به مقاومت (و نه تهاجم) هستیم، هم دولت، هم حکمرانی، هم خطبا و هم افرادی مانند مداحان میکروفن به دست در تغییر سبک زندگی مردم و عادت به زندگی ریاضت وار همراه محرومیت تلاش خود را انجام دهند و آیه شریفه و اعدو لهم مااستطَعتم را آویزه گوش قرار دهند و نه آنکه شعار جنگ و انتقام سر دهند و آیه را چنین بخوانند و اسرفولهم مااستطَعتم. خیلی واضح است که تداوم فرهنگ جنگ خواهانه مشکلات اجتماعی و اقتصادی فراوانی فراروی مردم قرار می دهد و حتی اگر این دوست گرامی از خانه و مرکوب مستحبی نگذرد، بالمآل از دستان او فرار خواهد کرد. فراموش نکنیم انتقام را برای منافع ملی انجام می دهیم و نه آنکه منافع ملی را قربانی انتقام کنیم.