سیدمحمدحسین راجی در روزنامه کیهان نوشت: یکی با آمار و ارقام از مخاطرات محاصره دریایی می گوید و شبح بحران سوخت و گندم را بازسازی می کند؛ دیگری از آسیب پذیری زیرساخت های حیاتی مثل آب و برق ابراز نگرانی می کند و آن یکی با چرتکه انداختنِ موازنه تسلیحاتی، هشدار می دهد که چون سلاح، تکنولوژی و بودجه نظامی دشمن برتر است، سرنوشت این تقابل از پیش مشخص است.

روی کاغذ و طبق فرمول های رایج استراتژیک، همه چیز منطقی به نظر می رسد. اما اگر خط کش های مادی و فرمول های ریاضیِ اتاق های فکر دنیا این قدر دقیق و بی نقص است، پس چرا تاریخ بارها و بارها این خط کش ها را شکسته است؟ بیایید چند سؤال اساسی را مرور کنیم:

* با کدام موازنه کلاسیک نظامی و تکنولوژیک، یک ملت دست خالی توانست ژاندارم تا بن دندان مسلح منطقه را در سال 57 سرنگون کند؟

* با کدام فرمول لجستیکی، در آغازین روزهای دولت شهید رجایی، وقتی گزارش دادند گندم انبارها فقط برای یک روز کافی است، کشور سقوط نکرد و سرپا ماند؟

* سال 59 که طبق محاسبات پنتاگون، ایران باید ظرف دو هفته تسلیم می شد، چطور آن جنگ با تمام محدودیت ها 8 سال اداره شد و یک وجب خاک هم از دست نرفت؟

* در آن روزها که ما حتی در خرید سیم خاردار مضایقه داشتیم و تمام ماشین جنگی شرق و غرب پشت صدام بود، با کدام منطق مادی ورق برگشت؟

* چه کسی در اوج خواب آلودگی ما، کاروان پرطمطراق نظامیان آمریکا را در توفان شن طبس زمین گیر و خاکستر کرد؟

* با کدام فرمول مادی، در اوج جنگ نفت کش ها در خلیج فارس، ابهت ناوهای مجهز و فوق پیشرفته آمریکایی شکست؟

* چطور در سال های اخیر، مدرن ترین پهپادها و جنگنده های متجاوز و رادارگریز دشمن در حالی که تمام سیستم های ردیابی شان را خاموش کرده بودند، ساقط شدند؟

* و آیا حفظ شاهراه راهبردی تنگه هرمز با این سطح از اقتدار، صرفاً یک دستاورد فنی و چرتکه ای است؟

پاسخ به این زنجیره از چراها، پرده از همان هولناک ترین خطای محاسباتی برمی دارد که تحلیلگران امروز به آن دچار شده اند. اشتباه بزرگ آن ها این است که در تمام دو دو تا چهار تاهایشان، بزرگ ترین، اصلی ترین و قدرتمندترین متغیر جهان هستی را نادیده گرفته اند: خدا و سنت های تخلف ناپذیر الهی.

اینکه فکر کنیم چون در محاصره هستیم، چون امکانات مادی دشمن فراتر است، یا چون زیرساخت هایمان در خطر است پس حتماً شکست می خوریم، نگاهی سکولار و منهای پروردگار است. بی شک، دستور قرآنی * وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّهٍ * ما را به آمادگی مادی و تسلیحاتی امر می کند و امروز هم به فضل الهی در اوج قدرت تجهیزاتی هستیم، اما خطای مهلک این است که سلاح را علت نهایی پیروزی بدانیم. سلاح، ابزارِ انجام تکلیف است، اما پیروزی فرآیندی فرامادی دارد: * وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ

وقت آن رسیده که تحلیلگران ما، به جای غرق شدن در معادلات صرفاً مادی، چشم خود را بر واقعیت های ماورایی باز کنند و سهمی هم برای قدرت بی پایان پروردگار باز کنند؛ همان قدرتی که در یک لحظه، تمام محاسباتِ روی کاغذِ ابرقدرت ها را به هم می ریزد. شکست واقعی ما نه در کمبود بنزین و گندم، بلکه در فراموشی رب العالمین رخ می دهد.

راستی؛ در بین تحلیلگران و مسئولان ما، تاکنون چند واحد توکل پاس شده است؟