دنیای‌اقتصاد: زهران ممدانی، شهردار جوان نیویورک، این روزها در مرکز توجهات سیاسی قرار دارد. او که با رویکردهای سوسیال‌دموکراتیک خود توانسته در قلب مهم‌ترین کانون سرمایه‌داری جهان به جایگاهی مردمی دست یابد، اکنون در حال بازتعریف مناسبات قدرت در حزب دموکرات است. ممدانی که از حمایت چهره‌های سرشناس جناح پیشرو بهره می‌برد، پیروزی‌های انتخاباتی اخیر هم‌حزبی‌هایش را نه یک اتفاق محلی، بلکه پیامی ملی برای تغییر ریل‌گذاری‌های سنتی حزب می‌داند.

در مصاحبه‌ای هفت هزار کلمه‌ای با نیویورک‌تایمز (که دنیای‌اقتصاد چکیده‌ای 700 کلمه‌ای از آن ارائه می‌دهد)، ممدانی با انتقاد از سیاست‌های فعلی حزب دموکرات، معتقد است که هویت این حزب باید از حالت «صرفا مخالف جمهوری‌خواهان بودن» خارج شده و به برنامه‌ای مشخص برای حمایت از طبقه کارگر تبدیل شود. او در عرصه سیاست خارجی نیز مرزبندی‌های صریحی دارد؛ از جمله با نقد شدید تخصیص بودجه‌های کلان نظامی به اسراییل و دفاع از آرمان‌های حقوق‌بشری فلسطینیان. او حتی در واکنش به احتمال سفر نخست‌وزیر اسراییل به نیویورک، از لزوم برخورد قانونی با او به‌عنوان جنایتکار جنگی سخن گفته است؛ مواضعی که اگرچه خشم محافظه‌کاران را برانگیخته، اما در میان پایگاه اجتماعی او با استقبال مواجه شده است. شهردار نیویورک در گفت‌وگو با نیویورک‌تایمز تاکید کرد که در حال بررسی دقیق اختیارات قانونی خود با اداره حقوقی شهر است تا مشخص شود آیا قدرت بازداشت یک مقام خارجی را دارد یا خیر؟ این اظهارات بی‌پاسخ نماند. نتانیاهو در یک مصاحبه رادیویی با رد این تهدیدها، شهردار نیویورک را به حمایت از حماس و یهودی‌ستیزی متهم کرد و مدعی شد که ممدانی در خفا از آمریکا تنفر دارد.

در حوزه مدیریت شهری، ممدانی ترکیبی از ایده‌آل‌گرایی و عمل‌گرایی را پیش گرفته است. او ضمن پیگیری پروژه‌های رفاهی نظیر مهدکودک‌های همگانی و کنترل اجاره‌بها، در تعامل با غول‌های وال‌استریت نیز رویکردی واقع‌بینانه دارد. او بر این باور است که توسعه اقتصادی شهر نباید منجر به طرد طبقه کارگر شود. ممدانی با تکیه بر کاهش آمار جرم و جنایت و تقویت پیوندهای اجتماعی، در تلاش است تا نیویورک را نه موزه‌ای برای ثروتمندان، بلکه شهری زنده و قابل‌سکونت برای تمامی شهروندان بسازد. در نهایت، ممدانی نماد نسلی جدید از سیاستمدارانی است که می‌خواهند با صراحتی متفاوت، صدای مطالبات معیشتی طبقه متوسط و کارگر را در فضای سیاسی آمریکا طنین‌انداز کنند.

با این حال، سوابق ممدانی نشان می‌دهد که او آزادی فلسطین را یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های اخلاقی عصر حاضر می‌داند. این رویکرد انتقادی نسبت به اسراییل دیگر در حاشیه حزب دموکرات قرار ندارد؛ چنان‌که اخیرا نیمی از نمایندگان دموکرات مجلس به قطع کمک‌های مالی آمریکا به اسراییل رای دادند. این اتفاق نشان‌دهنده چرخشی معنادار در سیاست‌های این حزب در قبال مهم‌ترین متحد خاورمیانه‌ای واشنگتن است. او همچنین در تعریف «طبقه کارگر» از چارچوب‌های سنتی درآمدی فاصله می‌گیرد و معتقد است هر شهروندی که برای تامین حداقل‌های یک زندگی آبرومند در نیویورک با مشکل دست‌وپنجه نرم می‌کند، فارغ از میزان دقیق درآمد یا شغلش، بخشی از طبقه کارگر محسوب می‌شود و درگیر کردن افکار عمومی با تعاریف خشک خط فقر، گرهی از مشکلات باز نمی‌کند. ممدانی که از نامزدی احتمالی الکساندریا اوکاسیو کورتز برای انتخابات ریاست‌جمهوری2028 به شدت استقبال می‌کند، در برابر هجمه‌های رسانه‌ای علیه همسر هنرمندش نیز ایستاده و تقلیل دادن جایگاه او را به صرفا یک «همسر سیاستمدار» غیرمنصفانه می‌داند. او در نهایت با نگاهی متفاوت به جایگاه خود به‌عنوان یکی از مشهورترین سیاستمداران فعلی، اعتراف می‌کند که برای ورود به این عرصه و پذیرش چنین نقش سنگینی، فرد باید در درون خود به سطحی از جسارت و حتی رگه‌هایی از پوچی رسیده باشد تا باور کند که شایسته‌ترین فرد برای هدایت این جریان است.

زهران ممدانی به‌دلیل تولد در اوگاندا و تبدیل شدن به شهروند آمریکا از طریق تابعیت، طبق تفسیر فعلی قانون اساسی آمریکا واجد شرط «شهروند مادرزاد» برای ریاست‌جمهوری نیست؛ بنابراین تحت قوانین فعلی نمی‌تواند به این مقام برسد، مگر اینکه قانون اساسی تغییر کند. در عرصه سیاسی، رابطه او با دونالد ترامپ ترکیبی از اختلاف ایدئولوژیک و تعامل عمل‌گرایانه است.