به نقل از خبرآنلاین، پیش از آنکه به ارتفاع پرواز بپردازیم، باید بدانیم که چشم انسان مانند یک دوربین بیولوژیک عمل می کند که توان تفکیک محدودی دارد. از نظر علمی، حتی اگر هوا کاملاً صاف و بدون غبار باشد، ساختار چشم ما اجازه نمی دهد اجسام بسیار کوچک را در فواصل بسیار دور از هم تشخیص دهیم. برای مثال، یک جنگنده با ابعاد متوسط (حدود 15 متر) از نظر تئوری ممکن است تا فواصل بیش از 60 کیلومتری هم به صورت یک نقطه بسیار محو دیده شود، اما در عمل، وجود غبار در اتمسفر و کنتراست ضعیف میان رنگ بدنه هواپیما و پس زمینه آسمان، این فاصله را به شدت کاهش می دهد. در واقع، برای اینکه بتوانیم ماهیت یک هواپیما را تشخیص دهیم، باید آن قدر به ما نزدیک باشد که جزییات کلی آن روی شبکیه چشم شکل بگیرد.

لایه های پروازی و تجربه ناظر زمینی

رویت پذیری هواپیماها در ارتفاعات مختلف کاملاً متفاوت است:

-ارتفاعات پایین و متوسط: در ارتفاعاتی حدود 4 تا 5 کیلومتر، یک جنگنده معمولاً به وضوح دیده می شود. در این فاصله، نه تنها بدنه هواپیما قابل رویت است، بلکه صدای موتورها نیز به گوش می رسد و خلبانان دیگر یا ناظران زمینی می توانند نظامی بودن پرنده را تشخیص دهند.

-ارتفاعات بالا (کروز): زمانی که جنگنده ها به ارتفاعات بالای 10 کیلومتر (حدود 30 تا 35 هزار پا) می رسند، پیدا کردن آن ها در پهنه وسیع آسمان بدون داشتن یک نشانه راهنما، تقریباً غیرممکن است. در این ارتفاع، هواپیما به قدری کوچک دیده می شود که اگر ناظر دقیقاً نداند به کدام نقطه نگاه کند، چشم او به راحتی از روی آن عبور می کند.

امضای جو که پنهان کاری را باطل می کند

بزرگترین عاملی که باعث می شود ما بتوانیم یک جنگنده را در ارتفاعات بسیار بالا ببینیم، پدیده ای به نام کنتریل یا همان رد سفید ممتد پشت هواپیما است. این رد زمانی شکل می گیرد که بخار آب داغ خروجی از موتور در هوای بسیار سرد لایه های بالای جو منجمد شود.