به نقل از ایسنا، پهپادهای انتحاری و موشک های کروز طوری طراحی شده اند که کار را برای سیستم های دفاع هوایی مدرن دشوار کنند، اما این کار را به روش های بسیار متفاوتی انجام می دهند.

موشک های کروز به برد بلند، دقت، پرواز در ارتفاع پایین و کلاهک های قدرتمند متکی هستند. در عین حال، پهپادها، قابلیت های فردی را با تعداد، هماهنگی و توانایی اشباع پدافندها معاوضه می کنند.

واقعاً چگونه می توان آنها را با هم مقایسه کرد؟

1.برد

موشک های کروز در حملات دوربرد، برتری آشکاری دارند. به عنوان مثال، موشک تاماهاوک نیروی دریایی ایالات متحده بسته به نوع آن می تواند تقریباً 900 مایل دریایی یا حدود 1600 کیلومتر را طی کند. این توانایی به آن اجازه می دهد تا بدون نیاز به نزدیک شدن سکوی پرتاب به پدافندهای دشمن، به اهدافی در اعماق خاک دشمن حمله کند.

در طرف مقابل، پهپادهای کوچک مورد استفاده در حملات گروهی عموماً برد بسیار کمتری دارند. مقاومت آنها به شدت به ظرفیت باتری، نیروی محرکه، بار مفید و ارتباطات بستگی دارد.

پهپادها یا هواپیماهای بدون سرنشین بزرگتر می توانند مسافت بیشتری را طی کنند، اما همچنین گران تر می شوند و از مفهوم کم هزینه حملات گروهی فاصله می گیرند.

برنده در این شاخصه، موشک های کروز هستند.

2. توانایی حمل بار مفید و قدرت تخریب

موشک های کروز قدرت تخریب قابل توجه و بیشتری دارند. یک موشک کروز تاماهاوک می تواند کلاهکی تقریباً 1000 پوندی(450 کیلوگرمی) حمل کند که آن را برای حمله به تأسیسات نظامی مستحکم، مراکز فرماندهی، سایت های دفاع هوایی و زیرساخت های مهم مناسب می کند.

در مقابل، اغلب پهپادهای گروهی بار مفید بسیار کمتری حمل می کنند و در عوض، قدرت آنها از توزیع سلاح در بین پهپادهای متعدد ناشی می شود. یک پهپاد ممکن است خسارت محدودی ایجاد کند، اما ده ها پهپاد که به طور همزمان حمله می کنند، می توانند چندین هدف را تهدید کنند یا بارها به یک منطقه حمله کنند.

برنده در این شاخصه نیز موشک های کروز هستند.

3. هزینه و مقیاس پذیری

این جایی است که حملات گروهی پهپادها به طور خاص جذاب می شود. موشک های کروز مدرن می توانند سلاح های پیچیده و گران قیمتی باشند که شامل پیشرانه، ناوبری، هدایت، حسگرها و کلاهک های پیشرفته می شوند.

در عوض، پهپادهای دسته جمعی بر تعداد زیادی از پلتفرم های کوچکتر و بالقوه قابل حمله تأکید دارند.

به عنوان مثال، برنامه تاکتیک های تهاجمی ازدحامی دارپا، عملیاتی را بررسی کرد که شامل 250 سیستم هوایی و زمینی مستقل است. این بدان معناست که ارتش ها می توانند به طور بالقوه پهپادهای بیشتری را با هزینه تعداد نسبتاً کمی موشک کروز پیچیده به هوا بفرستند.

برنده در این ویژگی، پهپادها هستند که با هزینه کمتر نسبت به موشک های کروز و قابلیت حمله دسته جمعی دست برتر را دارند.

4. نفوذ به دفاع هوایی

موشک های کروز به طور خاص برای دشوار کردن رهگیری طراحی شده اند. آنها می توانند در ارتفاعات پایین پرواز کنند، از مزیت زمین استفاده کنند و با استفاده از مسیرهای دقیق برنامه ریزی شده به اهداف نزدیک شوند و زمان موجود برای سیستم های راداری دشمن برای شناسایی و پاسخ به آنها را کاهش دهند.

اجتماع پهپادها مشکل متفاوتی ایجاد می کند. به جای اینکه رهگیری هر هواپیما را به طور فوق العاده دشوار کنند، می توانند با ارائه همزمان اهداف متعدد، یک سیستم دفاعی را تحت الشعاع قرار دهند.

پدافند هوایی ممکن است مجبور باشد ده ها موشک ورودی را به طور همزمان شناسایی، ردیابی و اولویت بندی کند و با آنها درگیر شود.

با این حال، پهپادها می توانند در برابر اسلحه ها، جنگ الکترونیکی و سیستم های پدافند هوایی کوتاه برد آسیب پذیر باشند.

مزیت در این مورد به سیستم دفاعی که موشک های کروز یا پهپادها با آنها مواجه می شوند، وابسته است.

5. هدایت پذیری و هماهنگی

موشک های کروز بسیار دقیق هستند، اما عموماً به عنوان سلاح های جداگانه و با پیروی از مسیرهای برنامه ریزی شده و اطلاعات هدایت عمل می کنند.

در مقابل، گروه های پهپادی به طور بالقوه چیزی پویاتر ارائه می دهند. یک حمله گروهی از جانب پهپادها شامل چندین سیستم است که با هم ارتباط برقرار می کنند، اطلاعات را به اشتراک می گذارند و رفتار خود را هماهنگ می کنند. برخی از پهپادها می توانند به دنبال اهداف بگردند، در حالی که برخی دیگر اطلاعات شناسایی، حمله یا رله ارتباطی را انجام می دهند.

این رویکرد توزیع شده می تواند به یک گروه اجازه دهد تا با تغییر شرایط، به طور مؤثرتری سازگار شود.

اشکال این است که ارتباطات و هماهنگی می تواند باعث ایجاد آسیب پذیری در برابر جنگ الکترونیکی و پارازیت شود.

مزیت در این بخش، از دید توانایی هماهنگی با گروه پهپادها و از دید قابلیت اطمینان با موشک های کروز است.

6. نقش ها در میدان نبرد

در نهایت، این دو سلاح برای وظایف متفاوتی مناسب هستند. موشک های کروز برای حملات دقیق و عمیق با ارزش بالا که برد و قدرت انفجاری ضروری است، مناسب تر هستند.

گروه های پهپادی نیز به طور بالقوه برای شناسایی، حملات اشباع پدافندهای هوایی، یافتن مواضع دفاعی دشمن، حمله به اهداف پراکنده و شبکه های دفاعی فراگیر مفیدتر هستند.

نتیجه گیری

مؤثرترین رویکرد در آینده ممکن است استفاده از مزایای هر دو سلاح در ترکیب با هم باشد.

گروه های پهپادی می توانند مواضع دفاعی دشمن را در معرض دید قرار دهند یا منحرف کنند و آنها را مجبور به استفاده از رهگیرها و افشای موقعیت های خود کنند. موشک های کروز نیز می توانند به مهم ترین اهداف حمله کنند.

پهپادها به جای جایگزینی با موشک های کروز ممکن است به لایه دیگری از زرادخانه تهاجمی مدرن تبدیل شوند.

موشک های کروز برد و قدرت تخریبی را به ارمغان می آورند و پهپادها، جرم، انعطاف پذیری و هماهنگی را در دسترس قرار می دهند.