به نقل از تسنیم، روزنامه عبری زبان یسراییل هیوم در این مقاله ای در این رابطه نوشت: برخی در اسراییل پیمان دفاعی جدید میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان را سیگنالی نگران کننده می دانند و آن را شکلی از یک بلوک اهل سنتِ پرنفوذتر تعبیر می کنند که در نهایت می تواند چالشی برای اسراییل باشد. اما به باور بسیاری، عربستان در این پیمان، اسراییل را نادیده گرفته است.

به اعتقاد نویسنده: برای ریاض، این توافق بیش از هر چیز پاسخ به دغدغه ای بسیار عمیق تر است: اینکه آیا عربستان می تواند به تنهایی با چالش های امنیتی اطراف خود — که لزوماً ارتباطی هم با اسراییل ندارند — مقابله کند یا خیر؟

در شرایطی که وضعیت امنیتی منطقه به شدت بی ثبات است،عربستان در پی تثبیت موقعیت راهبردی خود و یافتن شرکای تازه است.

آزمون واقعی این پیمان زمانی رخ می نماید که هزینه های سنگین نظامی و سیاسی بر آن تحمیل شود. حملات مداوم حوثی ها (انصار الله) و شبه نظامیان در عراق علیه عربستان، آزمونی فوری در همین راستاست.

پرسش بنیادی تر این است که در صورت وقوع یک تنش زایی واقعی در منطقه چه رخ خواهد داد؟ برای نمونه، اگر ایران در پاسخ به ضربهٔ آمریکا به تأسیسات نفتی عربستان حمله کند، آیا ترکیه و پاکستان واقعاً دست به اقدام نظامی علیه ایران خواهند زد؟ بعید به نظر می رسد آنکارا یا اسلام آباد ریسک تقابل مستقیم با تهران را بپذیرند.

شایان ذکر است که در جریان جنگ اخیر با ایران نیز پیمانی دفاعی میان عربستان و پاکستان وجود داشت، اما تا این لحظه صرفاً در حد جوهر روی کاغذ باقی مانده است.

در بخش دیگری از این مقاله تاکید شده است که با وجود امضای این پیمان هم امکان عادی سازی روابط با عربستان همچنان برقرار است.

از منظر اسراییل، این توافق را نباید مانعی جدی بر سر راه احتمال عادی سازی روابط با عربستان تعبیر کرد.

مشارکت های امنیتی ریاض و روابطش با اسراییل گرچه فرایندهایی مرتبط هستند، اما در نهایت در دو مسیر کاملاً مجزا پیش می روند.

صورت مسئله تغییری نکرده است: با دستیابی به پیشرفتی ملموس در محور دیپلماتیک فلسطینی، به احتمال قوی عربستان تمایل دوباره ای برای پیگیری و تعمیق عادی سازی روابط نشان خواهد داد. یکی از مهم ترین عواملی که عربستان را به سوی این پیمان سوق داد، سرخوردگی از ایالات متحده و کاهش تمایل برای اتکای انحصاری به واشنگتن جهت تأمین امنیت خود بود.

در پایان هم آمده است: جان کلام آنکه بزرگ ترین آزمون های این مشارکت نوپا هنوز در پیش است — اما اهمیت این گام نه در نیت امروز این سه کشور(عربستان، پاکستان و ترکیه)، بلکه در توانمندی و اقدام مشترکی است که ممکن است در بحران های آینده از خود نشان دهند.