به نقل از روزنامه وال استریت ژورنال، با این حال، تهران همچنان خود را در موضعی می بیند که می تواند برای طرف مقابل هزینه ایجاد کند؛ مهم ترین دلیل آن نیز کنترل بر تنگه هرمز، یکی از حیاتی ترین مسیرهای انتقال انرژی در جهان است. اهمیت هرمز به ایران اجازه می دهد با استفاده از توان موشکی و پهپادی، بدون نیاز به رویارویی مستقیم گسترده، اختلال گسترده در کشتیرانی و تجارت جهانی ایجاد کند.

از سوی دیگر، آمریکا تمایل چندانی به اعزام نیروی زمینی برای پاکسازی تنگه ندارد و پرسش هایی هم درباره میزان ذخایر موشکی و توان ادامه عملیات نظامی واشنگتن وجود دارد. همین عوامل باعث شده اهرم فشار ایران، برخلاف خسارات نظامی سنگینی که متحمل شده، همچنان پابرجا بماند.
به همین دلیل، شروط تهران برای پایان جنگ و بازگشایی تنگه، از لغو تحریم ها و خروج نیروهای آمریکایی تا آزادسازی دارایی های مسدودشده و پرداخت غرامت، بیش از آنکه نشانه یک موضع سازشکارانه باشد، بیانگر تلاش برای استفاده حداکثری از آخرین اهرم فشار خود است. اکنون ترامپ باید تصمیم بگیرد که این اهرم را با ازسرگیری حملات به چالش بکشد، منتظر فرسوده شدن موضع ایران بماند یا برای رسیدن به توافق وارد مذاکره شود.

از طرفی در عرصه داخلی آمریکا هم جمهوری خواهان با چالش اقتصادی روبه رو هستند و نگرانی اصلی این است که رأی دهندگان ناراضی از هزینه های زندگی، در انتخابات میان دوره ای از حزب روی برگردانند. همزمان، بنیامین نتانیاهو با رد طرح صلح ترامپ برای غزه، اختلافی کم سابقه با رییس جمهوری آمریکا ایجاد کرده است.
همه این موارد دونالد ترامپ را بر سر یک دوراهی بسیار سخت قرار داده است؛ ادامه جنگی که هیچ کس در جهان آن را نمی خواهد - حتی خود ترامپ - یا سپردن مدیریت تنگه هرمز به ایران و عقب نشینی از منطقه. زمان برای گرفتن تصمیم های سخت رو به پایان است و اگر ترامپ زودتر دست به کار نشود، علاوه بر پذیرفتن یک شکست بسیار تلخ و سخت، کار جمهوری خواهان را هم در انتخابات میان دوره ای یکسره خواهد کرد.