به نقل از فرارو، پژوهشگران در یک کارآزمایی بالینی کوچک دریافتند زنانی که وعده های غذایی خود را در یک بازه 9 ساعته محدود کردند، در آزمون های مربوط به برنامه ریزی فضایی، حل مسئله و حافظه عملکرد بهتری داشتند

حفظ سطح مناسب کلسترول، مراقبت از سلامت چشم ها، داشتن روابط اجتماعی، ورزش منظم و پیروی از یک رژیم غذایی متعادل از جمله اقداماتی هستند که می توانند به حفظ سلامت مغز و کاهش خطر افت عملکرد شناختی در سال های سالمندی کمک کنند. اکنون یافته های یک کارآزمایی بالینی جدید نشان می دهد زمان بندی وعده های غذایی نیز ممکن است در این زمینه نقش داشته باشد.

بر اساس نتایج اولیه این پژوهش، زنانی که تنها در یک بازه 9 ساعته از روز غذا می خوردند و در چهار ساعت منتهی به خواب چیزی مصرف نمی کردند، در برخی آزمون های شناختی عملکرد بهتری داشتند. این افراد در آزمایش های مربوط به برنامه ریزی فضایی و حل مسئله پیشرفت هایی نشان دادند و در آزمون های یادگیری و حافظه نیز اشتباهات کمتری مرتکب شدند.

با این حال، این پژوهش هنوز نمی تواند ثابت کند محدود کردن زمان غذا خوردن مستقیماً از زوال شناختی یا بیماری هایی مانند زوال عقل جلوگیری می کند. نتایج فعلی بیشتر نشان دهنده یک ارتباط احتمالی است که نیاز به بررسی های گسترده تر دارد.

محدود کردن زمان مصرف غذا موضوع تازه ای نیست و برخی پزشکان نیز پیش تر درباره فواید احتمالی آن صحبت کرده اند. دکتر رانگان چاترجی، پزشک و مجری تلویزیونی، پیش تر گفته بود برای حفظ سلامت خود تلاش می کند وعده های غذایی اش را در یک بازه 12 ساعته در طول روز مصرف کند.

او معتقد است تعیین یک بازه مشخص برای غذا خوردن می تواند به هماهنگ تر شدن عادات غذایی با ریتم شبانه روزی بدن کمک کند. ریتم شبانه روزی همان ساعت درونی تقریباً 24 ساعته بدن است که بسیاری از فرایندهای فیزیولوژیک، از خواب و بیداری گرفته تا سوخت وساز، را تنظیم می کند.

به گفته این پزشک، هماهنگی بیشتر با ریتم شبانه روزی ممکن است به تنظیم قند خون، کنترل وزن و عملکرد سیستم ایمنی کمک کند. او همچنین این الگو را با بهبود کیفیت خواب و عملکرد دستگاه گوارش مرتبط دانسته و گفته است بیش از یک دهه است که آن را به برخی بیماران توصیه می کند.

با وجود نتایج امیدوارکننده، متخصصان سلامت درباره معایب احتمالی این روش نیز هشدار می دهند. کارشناسان تأکید کرده اند رعایت یک برنامه غذایی محدود از نظر زمانی ممکن است برای برخی افراد دشوار باشد و برای همه گزینه مناسبی نیست.

افرادی که با اختلالات خوردن دست وپنجه نرم می کنند، سالمندان، مبتلایان به دیابت نوع یک و همچنین زنان باردار یا شیرده، از جمله گروه هایی هستند که باید درباره استفاده از این الگو احتیاط بیشتری داشته باشند.

از سوی دیگر، فاصله طولانی میان وعده های غذایی ممکن است در برخی افراد باعث خستگی، تحریک پذیری یا کاهش انرژی شود. البته کارشناسان می گویند شواهدی وجود دارد که نشان می دهد این علائم ممکن است با گذشت زمان کاهش پیدا کنند.

در مجموع، یافته های این مطالعه نشان می دهد زمان غذا خوردن می تواند یکی از عوامل مؤثر بر سلامت متابولیک و احتمالاً عملکرد شناختی باشد، اما هنوز برای نتیجه گیری قطعی درباره نقش آن در پیشگیری از زوال شناختی به پژوهش های بزرگ تر و طولانی مدت تر نیاز است. بنابراین، محدود کردن ساعت غذا خوردن نباید بدون توجه به وضعیت سلامت، نیازهای تغذیه ای و شرایط فردی به یک توصیه عمومی برای همه تبدیل شود.