به گزارش ورزش سه، شکست ۵۹ بر ۵۳ تیم ملی بسکتبال ایران مقابل قطر شاید در نگاه اول یک شگفتی تلخ باشد، اما نگاهی دقیق به ارقام و داده‌های آماری این مسابقه نشان می‌دهد این نتیجه، محصول مستقیم بن‌بست تاکتیکی و افت باورنکردنی در فاز هجومی بوده است که می‌تواند تاثیر شرایط ذهنی بازیکنان و دوری طولانی مدت از خانواده، مسافت‌های طولانی برای رسیدن به فیلیپین و ژاپن و عواملی که در ادامه مسابقات و با قرار گرفتن در شرایط بازی بهتر خواهد شد.

‏۳۶ اقدام پشت قوس؛ اصرار روی تاکتیک بدون خروجی

بارزترین نکته فنی بازی، وابستگی افراطی تیم ملی به شوت‌های پیرامونی بود. بازیکنان ایران در این مسابقه ۳۶ بار از پشت خط سه‌امتیازی شانس خود را امتحان کردند که حاصل آن تنها ۹ شوت موفق (۲۵ درصد) بود. شلیک بیش از ۶۵ درصد از کل پرتاب‌های تیم از پشت قوس، نشان‌دهنده دستپاچگی هجومی و تک‌بعدی شدن حملات ایران بود؛ اتفاقی که کار را برای دفاع حریف بسیار ساده کرد.

‏زیر حلقه کاملاً تعطیل بود!

نگران‌کننده‌ترین داده آماری ایران، عملکرد در منطقه ۲ امتیازی است. تیم ملی در طول ۴۰ دقیقه تنها ۱۹ اقدام منطقه‌ای داشت که ثمره آن فقط ۶ پرتاب موفق (۳۲ درصد) بود. در سوی مقابل قطر با تمرکز روی نفوذ و نبرد زیر حلقه، ۱۶ شوت از ۳۰ اقدام دو امتیازی (۵۳ درصد) خود را تبدیل به امتیاز کرد تا برتری محسوسی در منطقه رنگی داشته باشد.

‏۱۰ امتیاز که روی خط پنالتی سوخت

در دیداری که اختلاف نهایی تنها ۶ امتیاز بود، هدر رفتن پرتاب‌های آزاد خطایی نابخشودنی به حساب می‌آید. ملی‌پوشان ایران از ۲۴ پرتاب پنالتی فقط ۱۴ امتیاز گرفتند (۵۸ درصد) و با از دست دادن ۱۰ پرتاب بدون مدافع، ساده‌ترین بستر برای بازگشت به بازی یا پیروزی را از بین بردند.

‏دقت فاجعه‌بار ۲۷ درصدی در شوت‌های در جریان بازی 

ایران در نبردهای فیزیکی و فاکتورهایی مثل ریباند (۳۴ به ۳۶)، پاس گل (۱۲ به ۱۱) و توپ‌ربایی (۱۲ به ۱۰) کاملاً پایاپای پیش رفت و حتی قطر ترن‌اوور بیشتری (۲۰ به ۱۸) داد؛ اما ثبت دقت نازل ۲۷ درصد در شوت‌های در جریان مسابقه (۱۵ از ۵۵) در برابر دقت ۴۳ درصدی قطر، دلیل اصلی این باخت تلخ بود.