به نقل از ایندیپندنت، سریزد در گذشته برای نگهداری غلات و مواد غذایی و همچنین پول، طلا، جواهرات و دیگر اشیای ارزشمند مورد استفاده قرار می گرفت. اتاق ها و حجره های متعدد قلعه به گونه ای طراحی شده بودند که هر یک در و کلید جداگانه داشته باشند، ساختاری که باعث شده این مجموعه در روایت های گردشگری امروز با مفهوم صندوق امانات مقایسه شود.

امنیت قلعه نیز بر پایه معماری پیچیده ای شکل گرفته است. سریزد با خندقی حدود 6 متر عرض و 3 تا 4 متر عمق و حصارهای خشتی تودرتو احاطه شده و دارای برج ها و باروهای دفاعی است. ورودی اصلی قلعه نیز به شکل پلی متحرک روی خندق طراحی شده بود که با طناب و قرقره بالا کشیده می شد. در کنار آن، یک دروازه پشتیبان قرار داشت که در صورت نفوذ مهاجمان به داخل قلعه می توانست بسته شود.

ساختار داخلی بنا در دو طبقه و در بخش هایی سه طبقه شکل گرفته و مساحت آن بیش از 7 هزار متر مربع گزارش شده است. راهروهای باریک، حجره های متعدد، طاق های خشتی و برج های دیده بانی، مجموعه ای پیچیده و منسجم را شکل داده اند، معماری ای که نشان می دهد حفاظت از دارایی و ذخایر در جوامع کویری گذشته تا چه اندازه با طراحی فضا و معماری پیوند داشته است.

قلعه سریزد در 27 خرداد 1354 با شماره ثبت 1084 در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت.

این تصاویر را مجید جراحی ثبت کرده و در خبرگزاری ایرنا منتشر شده اند.