به گزارش خبرگزاری مهر، هادی کیا دلیری اظهار کرد: دریای خزر یک زیست‌بوم مشترک میان پنج کشور ساحلی است و بسیاری از چالش‌های آن، از آلودگی و کاهش تنوع زیستی تا فشارهای ناشی از فعالیت‌های انسانی، مرزهای جغرافیایی نمی‌شناسد؛ از این رو، همکاری‌های آموزشی، اجتماعی و فرهنگی نیز باید متناسب با ماهیت فرامرزی این زیست‌بوم و در چارچوب همکاری منطقه‌ای دنبال شود.

وی افزود: یکی از ظرفیت‌های مهم کاپ 7 می‌تواند ایجاد و تقویت برنامه‌های مشترک آموزشی و اجتماعی میان کشورهای حاشیه خزر باشد؛ برنامه‌هایی که در آن تجربه‌های موفق، روش‌های آموزش و ترویج فرهنگ حفاظت از محیط زیست و الگوهای مشارکت جوامع محلی میان کشورها به اشتراک گذاشته شود و در نهایت، به شکل‌گیری یک رویکرد و ادبیات مشترک برای حفاظت از خزر کمک کند.

معاون آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست با تأکید بر نقش جوامع محلی و ذی‌نفعان ساحلی ادامه داد: صیادان، جوامع محلی، فعالان گردشگری، تشکل‌های مردم‌نهاد، دانش‌آموزان، دانشگاهیان، کسب‌وکارهای ساحلی و سایر گروه‌هایی که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم با اکوسیستم خزر ارتباط دارند، بخشی از ظرفیت حکمرانی و حفاظت از این زیست‌بوم هستند. بنابراین باید از نگاه به مردم به‌عنوان صرفاً مخاطب برنامه‌های محیط زیستی عبور کرد و آنان را به شریک و کنشگر فرآیند حفاظت تبدیل کرد.

کیا دلیری تصریح کرد: آموزش محیط زیستی زمانی اثربخش است که صرفاً به انتقال اطلاعات محدود نشود، بلکه متناسب با شرایط فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی جوامع محلی طراحی شود و بتواند دانش را به نگرش، نگرش را به رفتار و رفتار را به مشارکت مؤثر در حفاظت از محیط زیست تبدیل کند. در چنین رویکردی، آموزش باید با ایجاد فرصت مشارکت، دسترسی به اطلاعات، تقویت مسئولیت‌پذیری اجتماعی و فراهم کردن امکان اقدام همراه باشد.

وی با اشاره به میزبانی جمهوری اسلامی ایران از کاپ 7 گفت: میزبانی ایران از این رویداد بین‌المللی فرصت مناسبی است تا ظرفیت‌ها و تجربه‌های کشور در حوزه آموزش، مشارکت‌های مردمی و مسئولیت اجتماعی در حفاظت از محیط زیست ارائه شود و زمینه برای تعریف برنامه‌های مشترک منطقه‌ای و پروژه‌های عملیاتی میان کشورهای حاشیه خزر فراهم آید.

معاون آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست خاطرنشان کرد: آینده خزر تنها به تصمیم‌ها و اقدامات دولت‌ها وابسته نیست؛ بلکه به میزان آگاهی، توانمندی و مشارکت مردمی که در حاشیه این پهنه آبی زندگی و فعالیت می‌کنند نیز بستگی دارد. اگر قرار است حفاظت از خزر پایدار باشد، مردم باید از مخاطب سیاست‌های محیط زیستی به شریک اجرای آن سیاست‌ها تبدیل شوند. تقویت این مشارکت می‌تواند یکی از پایه‌های اصلی همکاری‌های زیست‌محیطی میان کشورهای منطقه باشد.