​نیما شعبان نژاد در گفتگوی اخیرش در برنامه همکلام با انتقاد از سیستم آموزشی دوران تحصیل خود و دهه شصتی ها گفت: نمی دانم این تعبیر من درست است یا نه و شاید خیلی از دهه شصتی ها مخالف یا موافق صحبت های من باشند؛ شاید هم من در مدارسی درس خوانده ام که تصویر درستی از آموزش و پرورش ارائه نمی دادند. اگرچه الان از وضعیت آموزش و پرورش اطلاعی ندارم، اما در دوره ما همه چیز بر پایه زور بود.

​وی ادامه داد: کلاس های نمور و دیوارهای کنده شده به گونه ای بود که انگار آثار جنگ تحمیلی هنوز در مدرسه دیده می شد. حال آدم ها خوب نبود و هرچه ناراحتی داشتند سر ما خالی می کردند. معلمان با انرژی منفی می آمدند و انگار دوست نداشتند آموزش دهند؛ یا شاید اصلاً آموزش ندیده بودند که بخواهند به ما یاد بدهند.

​شعبان نژاد با اشاره به نقش دوستان در آن دوران افزود: تنها امید و نقطه روشن آن دوران، همان دوستان و رفقایی بودند که با هم سرگرم می شدیم و شیطنت می کردیم. هرگز دلیل کارهایی را که می گفتند انجام ندهید به ما توضیح نمی دادند و هرگاه طبق سلایق یک تفکر آموزشی عمل نمی کردیم، بازخواست می شدیم، کتک می خوردیم و به ما بی احترامی می شد.

​این بازیگر در پایان خاطرنشان کرد: در میان دوستان من، هیچ کس دوست ندارد به آن دوران برگردد؛ همه دوست دارند در آن زمان فقط با دوستانشان باشند و هیچ دبیر یا ناظمی را نبینند. البته افراد بسیار انگشت شماری از ناظم ها و معلمان بودند که به قدری ویژه عمل کردند که در ذهن ما دوست داشتنی ماندند، اما اگر از میان 15 آموزگار، 12 یا 13 نفر آن ها را کلاً از ذهنمان پاک (Shift Delete) کرده ایم و اصلاً نمی خواهیم به آن ها فکر کنیم. این قضیه واقعاً ناراحت کننده است.