به گزارش ورزش سه، متن گزارش مفصل sports را در ادامه می‌خوانید:
 
روسیه سه‌شنبه شب در کازان با دو گل ایران را شکست داد. بردی که فقط به نتیجه محدود نماند و در رسانه‌های روسی به ‌عنوان یکی از باکیفیت‌ترین نمایش‌های این تیم در دوران محرومیت از مسابقات رسمی مورد توجه قرار گرفت. با این‌ حال آنچه برای روس‌ها اهمیت داشت، تنها دبل ستاره موناکو (الکساندر گولووین) در این مسابقه نبود. آن‌ها این مسابقه را از چند جهت متفاوت می‌دانند؛ از نوع مالکیت توپ و شکستن دفاع فشرده ایران تا عملکرد متئوی کیسیلاک، پرس موفق و حتی نمایش ویکتور ملخین در قلب خط دفاع.

۱. روسیه بالاخره از مالکیت توپ استفاده کرد
ایران با ساختار ۵-۴-۱ و دفاع در بلوک میانی و پایین، عملا فضاها را بسته بود و انتظار می‌رفت روسیه برای پیدا کردن راه نفوذ با مشکل مواجه شود اما تیم والری کارپین برخلاف برخی بازی‌های قبلی، تلاش کرد با پاس‌های کوتاه و تغییر جهت حملات، این بلوک را جابه‌جا کند.
حضور متئوی کیسیلاک و الکسی باتراکوف در مرکز زمین به روس‌ها اجازه داد توپ را با حوصله بیشتری به گردش دربیاورند و در زمان مناسب به پشت خط دفاع ایران حمله کنند. در نهایت هم گل اول از همین الگو شکل گرفت؛ باتراکوف توپ را به گولووین رساند و کاپیتان روسیه در دقیقه ۲۱ دروازه ایران را باز کرد.
این شاید یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های روسیه در این مسابقه بود؛ آنها فقط مالک توپ نبودند، بلکه تلاش کردند از این مالکیت برای ساختن موقعیت استفاده کنند.

۲.  گولووین؛ ستاره‌ای که روسیه به او نیاز دارد
اگر قرار باشد یک نفر را به‌عنوان نماد این مسابقه انتخاب کنیم، نام گولووین بدون رقیب است. یک گل از جریان بازی و یک ضربه ایستگاهی فوق‌العاده در دقیقه ۳۶؛ دبل کاپیتان روسیه در همان نیمه اول کار را برای ایران بسیار سخت کرد. گل دوم از روی ضربه ایستگاهی و از فاصله حدود ۲۲ تا ۲۳ متری به ثمر رسید؛ توپ از بالای دیوار دفاعی عبور کرد و با برخوردی جزئی به تیر وارد دروازه شد.
گولُووین علاوه بر گل‌هایی که زد، با مدل‌ بازی‌اش یک بار دیگر نشان داد چرا در ساختار تیم ملی روسیه یکی از مهم‌ترین بازیکنان محسوب می‌شود.

۳. کیسیلاک؛ جوانی که بازی را از وسط زمین تغییر داد
یکی دیگر از نکات مورد توجه روس‌ها، نمایش متئو کیسیلاک بود. هافبک جوان روس ها با پاس‌های کوتاه، جابجایی‌های مداوم و حرکت‌های رو به جلو، کمک کرد روسیه در برابر دفاع فشرده ایران اسیر بازی مستقیم نشود.
کیسیلاک بارها با حرکت به فضای بین خطوط و تغییر مسیر حملات، نظم دفاعی ایران را به هم زد و یکی از بازیکنانی بود که باعث شد روس‌ها در نیمه اول مالکیت مؤثرتری داشته باشند. حتی در دقایق پایانی نیز یکی از موقعیت‌های خطرناک روسیه با شوت او ایجاد شد.

۴. پرس روس‌ها جواب داد
گل اول روس‌ها به پشتوانه پرس آن‌ها روی بازیکنان ایران به ثمر رسید. تیم کارپین چند بار تلاش کرد در زمین ایران توپ را پس بگیرد و همین فشار باعث شد ‌آن‌ها موقعیت‌هایی را از انتقال سریع به دست بیاورند.
در یکی از این صحنه‌ها هم ماکسیم گلوشنکوف پیش از گل اول فرصت مناسبی پیدا کرد.
این همان چیزی بود که روس‌ها می‌خواستند: دفاع ایران مجبور شود زودتر توپ را دفع کند و روسیه از فضای ایجادشده استفاده کند.

۵. ملخین؛ یک کشف تازه برای کارپین؟
عملکرد ویکتور ملخین یکی دیگر از نکات مثبت این مسابقه بود. او در باشگاه روستوف بیشتر به‌عنوان مدافع راست بازی می‌کند اما کارپین در تیم ملی از او در قلب خط دفاع استفاده کرد و ملخین پاسخ اعتماد مربی را داد.
مدافع روسیه چند بار حملات ایران را در فضا متوقف کرد، در نبردهای هوایی موفق بود و حتی در شروع حملات تیم خودش هم نقش داشت. در شرایطی که روسیه با مشکلاتی در خط دفاعی مواجه است، نمایش ملخین می‌تواند یک گزینه جدید در اختیار کارپین قرار دهد.

۶. ایران نشان داد ضدحمله هنوز خطرناک است
البته پیروزی ۲- صفر روسیه به این معنا نبود که ایران هیچ خطری ایجاد نکرد. اتفاقا یکی از نقاط ضعف روسیه در این مسابقه، فضای زیادی بود که هنگام حمله پشت سر هافبک‌ها و مدافعانش ایجاد می‌شد.
ایران با سیستم ۵-۴-۱ منتظر همین لحظات بود و هر بار که توپ را پس می‌گرفت، تلاش می‌کرد با سرعت به سمت دروازه روسیه برود. سردار آزمون در نیمه اول یک موقعیت جدی داشت و در نیمه دوم هم ایران چند بار روی انتقال سریع و ضربات ایستگاهی به دروازه روسیه نزدیک شد.

۷. اوت‌های دردسرساز ایران
یکی از جزئیات جالب تحلیل روس‌ها، اشاره به پرتاب‌های اوت ایران است. ایران در چند نوبت با ارسال مستقیم توپ به محوطه روسیه تلاش کرد از این موقعیت‌ها به‌عنوان یک ضربه ایستگاهی غیرمستقیم استفاده کند. این موضوع نشان می‌دهد ایران حتی زمانی که نتوانست از بازی ترکیبی به موقعیت برسد، راه‌های دیگری برای نزدیک شدن به دروازه روسیه داشت.

۸. پایان‌بندی مسابقه برای روس‌ها
شاید یکی از نکات مهم برای کارپین این باشد که تیمش بعد از افت طبیعی مسابقه و تعویض‌های متعدد، بازی را از دست نداد.
در نیمه دوم ایران جلوتر آمد و روسیه دیگر آن تسلط نیمه اول را نداشت اما در دقایق پایانی حتی موقعیت‌هایی برای گل سوم ایجاد کرد. در مجموع روسیه ۱۲ شوت به سمت دروازه ایران زد که پنج تای آن در چارچوب بود؛ ایران هم ۸ شوت زد که سه‌تایش داخل چارچوب بود.

شاید می‌شد این شکست را به حساب بازی دوستانه، شرایط ایران یا انگیزه پایین حریف گذاشت اما آنچه در کازان دیده شد، برای روس‌ها فراتر از یک نتیجه ساده بود.

ایران با پنج مدافع بازی کرد، در مقاطعی عقب نشست، ضدحمله زد و حتی در نیمه دوم فشارهایی روی دروازه روسیه ایجاد کرد. با این حال، تیم کارپین توانست هم دفاع چنین حریفی را باز کند، هم پرس موفق داشته باشد و هم بعد از رسیدن به دو گل، نتیجه را کنترل کند.
شاید برای تیمی که مدت‌هاست از مسابقات رسمی دور مانده، همین مهم‌ترین اتفاق شب کازان باشد: این روس‌ها پس از مدت‌ها یک بار دیگر از تماشای تیم ملی‌شان لذت می‌برند.