به نقل از مشرق، مسعود پزشکیان در پیامی به مناسبت هفته ملی سالمندان با اشاره به اینکه ایران امروز در آستانه یکی از مهم ترین تحولات جمعیتی تاریخ خود قرار دارد و سرعت افزایش جمعیت سالمندان کشور به ما هشدار می دهد که فرصت چندانی برای آماده سازی زیرساخت ها نداریم، افزود : برآوردها نشان می دهد تا سال 1430 بیش از 30 درصد جمعیت کشور در سنین سالمندی قرار خواهند گرفت. بنابراین آنچه امروز درباره سالمندی تصمیم می گیریم، تنها درباره سالمندان امروز نیست؛ درباره آینده میلیون ها ایرانی و کیفیت زندگی نسل هایی است که در دهه های پیش رو وارد دوره سالمندی خواهند شد.

رییس جمهور با تاکید بر اینکه سیاست سالمندی از مجموعه ای از اقدامات پراکنده و دستگاهی به یک برنامه ملی، پیش نگر و بین بخشی تبدیل شود تصریح کرد : سلامت، مسکن، حمل ونقل، شهرسازی، تأمین اجتماعی، اشتغال، فناوری، آموزش، فرهنگ و مراقبت از سالمندان اجزای یک مسئله واحدند و هیچ دستگاهی به تنهایی قادر به مدیریت این تحول نیست.

پزشکیان همچنین با ابلاغ 6 ماموریت مهم به دبیرخانه شورای ملی سالمندان کشور تاکید کرد : مأموریت دبیرخانه باید بیش از اجرای مستقیم برنامه ها، تنظیم گری، هماهنگی، مطالبه گری و پایش عملکرد دستگاه ها باشد؛ نقشی که بتواند سیاست های پراکنده را به یک برنامه ملی منسجم تبدیل کند.

متن پیام رییس جمهور به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

افزایش طول عمر انسان، یکی از دستاوردهای ارزشمند توسعه، پیشرفت دانش پزشکی و ارتقای سطح زندگی است. اینکه انسان ها بیشتر عمر می کنند، در ذات خود نه یک بحران، بلکه یک موفقیت است؛ اما این موفقیت زمانی به فرصت تبدیل می شود که جامعه، اقتصاد، نظام سلامت، نظام رفاه و شهرهای ما برای زندگی طولانی تر آماده باشند.

ایران امروز در آستانه یکی از مهم ترین تحولات جمعیتی تاریخ خود قرار دارد. سرعت افزایش جمعیت سالمندان کشور به ما هشدار می دهد که فرصت چندانی برای آماده سازی زیرساخت ها نداریم. برآوردها نشان می دهد تا سال 1430 بیش از 30 درصد جمعیت کشور در سنین سالمندی قرار خواهند گرفت.

بنابراین آنچه امروز درباره سالمندی تصمیم می گیریم، تنها درباره سالمندان امروز نیست؛ درباره آینده میلیون ها ایرانی و کیفیت زندگی نسل هایی است که در دهه های پیش رو وارد دوره سالمندی خواهند شد. من به عنوان یک پزشک به خوبی می دانم که پیشگیری همواره کم هزینه تر، انسانی تر و مؤثرتر از مداخله دیرهنگام است.

همین منطق باید در سیاست گذاری سالمندی کشور نیز حاکم باشد. نمی توان منتظر ماند تا افزایش نیاز به مراقبت، بیماری های مزمن، تنهایی، فقر، کاهش استقلال و فشار بر خانواده ها و نظام های بیمه ای به مسئله ای بزرگ تبدیل شود و سپس برای آن راه حل جست وجو کرد. زمان آماده شدن برای جامعه سالمند، زمانی است که هنوز سالمند نشده ایم. اما سالمندی فقط مسئله هزینه و مراقبت نیست.

جامعه ای که عمر طولانی تر را صرفاً به افزایش هزینه های درمان و بازنشستگی تقلیل دهد، بخش بزرگی از ظرفیت خود را نادیده گرفته است. میلیون ها سال تجربه، دانش، مهارت، سرمایه اجتماعی و توان مشارکت در نسل های سالمند وجود دارد. هنر حکمرانی آن است که در کنار حمایت از سالمندانی که به مراقبت نیاز دارند، امکان استقلال، مشارکت، اشتغال متناسب، یادگیری، فعالیت اجتماعی و انتقال تجربه را برای آنان فراهم کند. از همین منظر، اقتصاد نقره ای می تواند در دل تحول جمعیتی کشور، زمینه ای برای نوآوری، سرمایه گذاری، اشتغال و شکل گیری بازارهای جدید باشد.

در این مسیر، لازم است سیاست سالمندی از مجموعه ای از اقدامات پراکنده و دستگاهی به یک برنامه ملی، پیش نگر و بین بخشی تبدیل شود. سلامت، مسکن، حمل ونقل، شهرسازی، تأمین اجتماعی، اشتغال، فناوری، آموزش، فرهنگ و مراقبت از سالمندان اجزای یک مسئله واحدند و هیچ دستگاهی به تنهایی قادر به مدیریت این تحول نیست.

از دبیرخانه شورای ملی سالمندان کشور می خواهم با رویکردی فعال و مطالبه گر، هماهنگی این تحول را دنبال کند؛ نظام یکپارچه داده ها و داشبورد ملی سالمندی را برای تصمیم گیری مبتنی بر شواهد تکمیل کند؛ بازنگری سند ملی سالمندان را با تعیین مسئولیت روشن دستگاه ها، شاخص های قابل سنجش و زمان بندی اجرا به سرانجام برساند؛ لایحه جامع حمایت از حقوق سالمندان را با جدیت پیگیری کند؛ نظام مراقبت از سالمندان و آموزش و ساماندهی مراقبین رسمی و غیررسمی را توسعه دهد؛ برای گسترش اقتصاد نقره ای و مشارکت بخش خصوصی، خیریه ها و سازمان های مردم نهاد برنامه عملیاتی ارائه کند؛ و موضوع اشتغال، مشارکت اجتماعی، شهرهای دوستدار سالمند، مراقبت در منزل و آمادگی برای دوران بازنشستگی را در دستور کار دستگاه های مسئول قرار دهد.

مأموریت دبیرخانه باید بیش از اجرای مستقیم برنامه ها، تنظیم گری، هماهنگی، مطالبه گری و پایش عملکرد دستگاه ها باشد؛ نقشی که بتواند سیاست های پراکنده را به یک برنامه ملی منسجم تبدیل کند.

سیاست ما باید روشن باشد: سالمند ایرانی باید بتواند با سلامت، امنیت، استقلال، کرامت و امکان مشارکت زندگی کند؛ خانواده ای که مسئولیت مراقبت را بر عهده دارد نباید در این مسیر تنها بماند؛ و نسل های جوان امروز نیز باید اطمینان داشته باشند که کشور برای سال های سالمندی آنان از امروز برنامه دارد. آینده سالمندی ایران از امروز ساخته می شود؛ و فرصت ما برای ساختن این آینده، محدود اما همچنان در اختیار ماست.