به گزارش ورزش سه، اگر نام فوتبال انگلیس و ایتالیا را کنار هم بگذاریم، احتمالا خیلی‌ها یاد روزهای پل گاسکوئین، دیوید بکام، ری ویلکینز یا مارک هیتلی می‌افتند اما داستانی که این روزها در سری آ در حال رقم خوردن است، فقط یک نوستالژی فوتبالی نیست.

بر اساس گزارش گاردین، این فصل شمار بازیکنان بریتانیایی حاضر در تیم‌های ایتالیایی به بالاترین میزان تاریخ رسیده و در میان آن‌ها نام تعداد زیادی از ستاره‌های انگلیسی دیده می‌شود. جان استونز، جد اسپنس و کرتیس جونز در اینتر، اسکات مک‌تومینای در ناپولی و تروه چالوبا در کومو تنها بخشی از این موج جدید هستند.

از اولین انگلیسی تا استونز و جونز

داستان حضور انگلیسی‌ها در ایتالیا البته خیلی قدیمی‌تر از دوران گاسکوئین و بکام است.

چارلز اَدکاک، سربازی که برای ارتش بریتانیا بازی می‌کرد، پس از جنگ جهانی دوم راهی پادووا شد و نخستین انگلیسی‌ای بود که به یک باشگاه ایتالیایی پیوست. نکته جالب اینکه او هرگز در فوتبال حرفه‌ای انگلیس بازی نکرد و پس از چند سال حضور در ایتالیا، در سال ۱۹۵۳ به انگلیس برگشت و برای پیتربورو یونایتد که آن زمان یک تیم غیرلیگی محسوب می‌شد، به میدان رفت.

از آن زمان تاکنون بیش از ۵۰ بازیکن انگلیسی در سری آ بازی کرده‌اند اما آنچه فصل جاری را متفاوت می‌کند، تعداد و کیفیت ستاره‌های حاضر در فوتبال ایتالیا است.

یکی از دلایل این موج، تغییر نگاه باشگاه‌های ایتالیایی به بازیکنان بریتانیایی است.

آدام سامرتون، گزارشگر فوتبال ایتالیا، معتقد است بازیکنانی مثل لیام هندرسون و کریس اسمالینگ در سال‌های اخیر مسیر را برای نسل جدید باز کرده‌اند. اسمالینگ پنج سال برای رم بازی کرد و حتی در فینال نخستین دوره لیگ کنفرانس اروپا در سال ۲۰۲۲ به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد. این در شرایطی است که به ویژه بازیکنان اسکاتلندی در فوتبال ایتالیا اعتبار تازه‌ای پیدا کرده‌اند. مدیران ورزشی باشگاه‌های ایتالیایی آنها را بازیکنانی سختکوش، حرفه‌ای و جنگنده می‌دانند و علاوه بر توانایی فنی، از نقش آن‌ها در رختکن هم رضایت دارند.

مک‌تومینای؛ ستاره‌ای که مسیر را عوض کرد

شاید هیچ نمونه‌ای به اندازه اسکات مک‌تومینای نتوانسته تصویر بازیکن بریتانیایی در ایتالیا را تغییر دهد. لوئیس فرگوسن پس از انتقال به بولونیا در سال ۲۰۲۲، عنوان بهترین هافبک سری آ در فصل ۲۴-۲۰۲۳ را به دست آورد و با این تیم قهرمان جام حذفی ایتالیا شد. پس از او مک‌تومینای راهی ناپولی شد و در ادامه فصل درخشش خیره‌کننده‌ای داشت؛ تا جایی که عنوان بهترین بازیکن سری آ را به دست آورد و همراه ناپولی قهرمان لیگ شد.

موفقیت این بازیکنان باعث شده حضور در ایتالیا دیگر برای بازیکنان بریتانیایی یک ریسک عجیب و تجربه‌ای ناشناخته نباشد.

حتی سبک زندگی هم تغییر کرده است. بازیکنان جدید بیشتر از نسل‌های گذشته تلاش می‌کنند زبان، فرهنگ و غذای ایتالیا را بشناسند و خودشان را با محیط جدید وفق بدهند؛ چیزی که مک‌تومینای و علاقه معروفش به گوجه‌های ناپلی نمونه‌ای از آن است.

حالا نوبت اینتر است

شاید جذاب‌ترین تصویر از این موج جدید را باید در اینتر دید. این باشگاه در تاریخ خود پیش از این تنها سه بازیکن انگلیسی را به خدمت گرفته بود؛ جری هیچنز در سال ۱۹۶۱، پل اینس در ۱۹۹۵ و اشلی یانگ در ۲۰۲۰.

اما حالا اینتر همزمان کرتیس جونز، جد اسپنس و جان استونز را در اختیار دارد؛ اتفاقی که نشان می‌دهد فاصله فوتبالی میان انگلیس و ایتالیا دیگر مثل گذشته مانع بزرگی برای جابه‌جایی بازیکنان نیست. استونز پس از جدایی از منچسترسیتی، راهی یکی از تاریخی‌ترین باشگاه‌های ایتالیا شد و جونز نیز از لیورپول به اینتر پیوست. حتی کریستین کیوو، سرمربی اینتر شخصا خواهان حضور جونز در تیمش بوده است.

شاید مهم‌ترین تغییر همین باشد؛ بازیکن بریتانیایی دیگر ایتالیا را یک مقصد دشوار و غریبه نمی‌بیند. پیشرفت آکادمی‌های انگلیسی، افزایش تجربه بازیکنان در فوتبال بین‌المللی و البته تفاوت اقتصادی میان لیگ برتر و سایر لیگ‌های اروپایی باعث شده بازیکنی که در انگلیس شاید حاشیه‌نشین یک تیم باشد، در سری آ شانس تبدیل شدن به مهره اصلی یک باشگاه بزرگ را پیدا کند.

و حالا در ایتالیا، نسلی جدید از بریتانیایی‌ها در حال ساختن فصل تازه‌ای از این رابطه قدیمی هستند؛ نسلی که نام‌هایش دیگر فقط گاسکوئین و بکام نیست، بلکه مک‌تومینای، استونز، جونز، اسپنس و چالوبا را هم شامل می‌شود.