به نقل از تسنیم، ایران باید برای عبور کابل های اینترنتی غول های فناوری از تنگه هرمز، عوارض حاکمیتی وضع کند.

شبکه ارتباطات جهانی در عصر حاضر وابستگی عمیق و بنیادینی به زیرساخت های فیزیکی پنهان در بستر اقیانوس ها دارد.

به خلاف تصور عمومی که ماهواره ها را عامل اصلی ارتباطات بین المللی می داند، بررسی های آماری نشان می دهد که بیش از 99 درصد از ترافیک داده های بین قاره ای از طریق کابل های اینترنت زیردریایی منتقل می شود درحالی که ماهواره ها حتی با وجود شبکه های پیشرفته ای نظیر استارلینک، سهمی به مراتب کمتر از یک درصد در این انتقال ایفا می کنند.

"کابل های زیردریایی" ستون فقرات ارتباطات دولتی، سیستم های مالی جهانی، رایانش ابری (Cloud Computing) و اینترنت مصرف کنندگان را تشکیل می دهند.

براساس داده های نقشه کابل های زیردریایی مؤسسه تله جغرافی (TeleGeography) در سال 2026، شبکه جهانی متشکل از 694 سیستم کابلی متمایز و 1893 ایستگاه فرود (Landing Station) است که سواحل کشورهای مختلف را به یکدیگر متصل می سازند،

در این میان، ایالات متحده آمریکا با میزبانی از 167 ایستگاه فرود، کانادا با 155 ایستگاه، اندونزی با 143 و بریتانیا با 125 ایستگاه، عمده ترین لنگرگاه های این شبکه درهم تنیده محسوب می شوند. نکته قابل توجه در اقتصاد سیاسی این زیرساخت ها، تغییر مالکیت آن ها از کنسرسیوم های مخابراتی دولتی به سمت غول های فناوری است؛ به گونه ای که شرکت هایی نظیر گوگل (Google) در 34 سیستم کابلی و متا (Meta) در 20 سیستم کابلی دارای مالکیت مستقیم یا سهام عمده هستند.

در این معماری پیچیده جغرافیایی، نقاط گلوگاهی (Chokepoints) دریایی اهمیت مضاعفی می یابند. تنگه هرمز که به طور سنتی به عنوان حیاتی ترین شریان انتقال انرژی و نفت در جهان شناخته می شود، به موازات اهمیت انرژی، به یک گذرگاه بحرانی برای انتقال داده های دیجیتال بین آسیا، خاورمیانه و اروپا تبدیل شده است.

کابل های زیردریایی، سازه هایی به ضخامت تقریبی یک شلنگ آب در اعماق اقیانوس هستند که برای نصب، راه اندازی و نگهداری، نیازمند عبور از آب های سرزمینی و فلات قاره کشورهای مختلف می باشند، این امر مستلزم دریافت مجوزهای قانونی، هماهنگی های زیست محیطی و امنیتی از دولت های ساحلی است.

تنگه هرمز دارای ویژگی های منحصربه فردی است که نصب و نگهداری کابل ها را به شدت پیچیده می کند. از گذشته، به دلایلی، عمده سیستم های کابلی بین المللی که از خلیج فارس به سمت دریای عمان و اقیانوس هند امتداد می یابند، در محدوده آب های سرزمینی و منطقه انحصاری اقتصادی کشور عمان نصب شده اند.

این تصمیم که در دهه های گذشته اتخاذ شد، اکنون به یک نقطه قوت استراتژیک برای ایران بدل شده است. تراکم شدید چندین سیستم کابلی بین المللی در یک مسیر دریایی بسیار باریک به ویژه در سمت عمانی تنگه هرمز، این کابل ها را در برابر حوادث فیزیکی، تصادفات دریایی و حملات نظامی به شدت آسیب پذیر ساخته است.