به گزارش "ورزش سه"، این اقدام رویکرد خلاقانه تیم را مخدوش کرد و یک عقب‌نشینی ساختاری تمام‌عیار بود که از تصمیم عجیب مربی برای کنار گذاشتن چهره‌های خلاقی چون آردا گولر و برناردو سیلوا سرچشمه می‌گرفت. 

نیمکت‌نشین کردن دو مهره بازیساز تیم در چنین نبرد سنگینی اصلاً منطقی به نظر نمی‌رسید و شرط‌بندی اولیه سرمربی 63 ساله پرتغالی را از همان ابتدا محکوم به شکست نشان می‌داد.

در دو سوم زمان مسابقه، رئال مادرید به طور کامل مغلوب رم شد؛ تیمی دقیق در فاز بدون توپ که با آگاهی جمعی بالا و ایمانی راسخ به دستورات سرمربی‌اش بازی می‌کرد. راهکار اتخاذشده از سوی مورینیو نه کارایی لازم را داشت و نه منطقی بود. اتکا به ارسال‌های بلند تیبو کورتوا، بدون آنکه مهاجمانی چون کیلیان امباپه، دیومانده یا وینیسیوس بتوانند در دوئل‌های هوایی برتری یابند، تلاشی بی‌سرانجام بود. 

عجیب اینکه کورتوا ۱۷ پاس بلند ارسال کرد و تنها ۳ مورد به مقصد رسید. بازیکنانی مانند اورلین شوامنی و فدریکو والورده در زمین پنهان شده بودند و هیچ جابجایی پویایی برای شکستن خطوط حریف شکل نگرفت.

این عدم تسلط بر مالکیت توپ به رم اجازه داد تا کنترل بازی را در دست بگیرد و از حفره‌های دفاعی رئال نهایت استفاده را ببرد. خط دفاعی رم نفوذهای عمقی مادریدی‌ها را مهار کرد، در حالی که در ساختار کشیده رئال هیچ‌کس مسئولیت پوشش پشت محوطه جریمه را بر عهده نمی‌گرفت. همچنین وینیسیوس به دلیل افت عملکرد و مسائل انضباطی ابتدا تعویض جناح شد و سپس جای خود را به بازیکن دیگری داد.

با این حال، رستاخیز واقعی رئال مادرید با تعویض‌های هوشمندانه مورینیو کلید خورد. ورود آردا گولر، اندریک، برناردو، کارراس و اسپی جریان بازی را دگرگون ساخت. فشار بالا، شجاعت در فاز هجومی و حرکت یکپارچه تیمی، پایانی شگفت‌انگیز را رقم زد.

کهکشانی‌ها بار دیگر با تکیه بر ضربات ایستگاهی و زنده کردن سنت تاریخی خود در کامبک‌های اروپایی، نبردی باخته را با پیروزی عوض کردند تا ثابت کنند روحیه حماسی این باشگاه حتی پس از اشتباهات تاکتیکی نیز غیرقابل مهار است.