این عنوان برای پیاده روی، یکی از تازه ترین اصطلاحات ترند شده در رسانه های اجتماعی است که بین کاربران محبوب شده است.

به نوشتهٔ کانورسیشن، این ادعا تا حدی پشتوانه علمی دارد زیرا انقباض و انبساط عضلات به حرکت لنف کمک می کند. با این حال، هنوز شواهدی وجود ندارد که نشان دهد پیاده روی لنفاوی برای افراد سالم، مؤثرتر از پیاده روی معمولی است.

دستگاه لنفاوی شبکه ای از رگ ها، بافت ها و اندام هاست که در کنار دستگاه گردش خون فعالیت می کند. مایعات مدام از رگ های خونی کوچک وارد بافت های اطراف سلول ها می شوند و وظیفه اصلی دستگاه لنفاوی، جمع آوری مایعات و پروتیین های اضافی و بازگرداندن آنها به جریان خون است.

این دستگاه همچنین با جذب چربی های غذایی و ویتامین های محلول در چربی از روده کوچک، به گوارش کمک می کند. رگ های لنفاویِ روده نیز با میکروبیوم و دستگاه ایمنی ارتباط دارند و در حفظ سلامت روده و تنظیم التهاب نقش ایفا می کنند. دستگاه لنفاوی همچنین سلول های ایمنی را از طریق رگ ها و گره های لنفاوی جابه جا می کند.

برخلاف دستگاه گردش خون، دستگاه لنفاوی پمپ مرکزی بزرگی مانند قلب ندارد. لنف مایعی شفاف یا زرد کم رنگ است و از چند طریق حرکت می کند از جمله:

انقباض مستقل رگ های لنفاوی
تغییر فشار ناشی از تنفس
و انقباض و انبساط عضلات اسکلتی
عضلات، هنگام انقباض به رگ های خونی و لنفاوی اطراف فشار وارد می کنند و همراه دریچه های یک طرفه این رگ ها، مایعات را به جلو و به ویژه در پاها برخلاف نیروی جاذبه به بالا هدایت می کنند.

عضلات ساق پا از مهم ترین عوامل کمک کننده به بازگشت خون به قلب هستند. با هر قدم، این عضلات منقبض و منبسط می شوند و خون سیاهرگ ها را به سوی قلب هدایت می کنند. به همین دلیل، گاهی از عضلات ساق پا به عنوان قلب دوم یاد می شود.

این عملکرد به ساق پا یا پیاده روی محدود نیست. فعالیت بدنی با انقباض عضلات اسکلتی دست ها، پاها و تنه نیز به جریان لنف کمک می کند.

تنفس هم نقش مهمی دارد. دیافراگم، عضله اصلی تنفس، با هر دم و بازدم فشار در قفسه سینه و شکم را تغییر می دهد. تنفس عمیق دیافراگمی تغییر فشار را افزایش می دهد و به حرکت خون و لنف از بخش های پایینی بدن به سوی قفسه سینه کمک می کند. تغییر فشار اطراف اندام های گوارشی همچنین می تواند حرکت غذا در روده را تسهیل کند.

بنابراین، حرکت بیشتر دست ها، تنفس عمیق تر و به کارگیری عضلات بیشتر هنگام پیاده روی از نظر فیزیولوژیکی توجیه دارد اما شواهدی وجود ندارد که ترکیب خاص این حرکات آثار ویژه ای بر سم زدایی، چربی سوزی یا تقویت ایمنی داشته باشد.

ورزش از روش های مدیریت ورم لنفاوی نیز محسوب می شود؛ عارضه ای که در آن، تخلیه ناکافی مایع لنف باعث تورم می شود. تمرین های انقباضی عضلات از جمله پیاده روی، می توانند به تخلیهٔ لنف کمک کنند.

فعالیت هایی مانند بالا رفتن از پله، شنا، باغبانی، دویدن و تمرین های قدرتی نیز با انقباض های مکرر عضلات همراه اند. حتی برخاستن پس از نشستن طولانی عضلات غیرفعال را به حرکت درمی آورد.

فعالیت منظم عضلات علاوه بر کمک به گردش لنف، قدرت و عملکرد جسمانی را حفظ می کند و برای سلامت قلبی عروقی، سوخت وساز و سلامت روان مفید است. این فعالیت ها در بلندمدت توان جسمانی را افزایش می دهند و خطر آسیب دیدگی، بیماری و ضعف جسمانی را کمتر می کنند.