به گزارش "ورزش سه"، رئال بود که با طراحی ژوزه مورینیو ضربه نهایی را وارد کرد؛ دستاوردی که شاید امروز کوچک به نظر برسد، اما ارزش آن در آینده مشخص خواهد شد. در نهایت، حذف یک مهاجم از ترکیب (وینیسیوس، حتی به دلیل محرومیت) و افزودن یک هافبک فنی‌تر مانند برناردو سیلوا راهکاری کاملاً درست بود. 

بارسلونا به‌ویژه در نیمه اول آشفته خود نقش زیادی در این نتیجه داشت، اما باید به عملکرد خوب سفیدپوشان نیز اشاره کرد. رئال مادرید توانست از هر موقعیتی برای اثبات برتری خود و کاهش فاصله با رقیب دیرینه استفاده کند؛ شب ال‌کلاسیکو از هر نظر به سود مادرید به پایان رسید.

رئال مادرید با یک تصمیم منطقی شروع به پیدا کردن هویت خود کرد؛ تصمیمی که با نگاهی به گذشته مورینیو 63 ساله می‌توان آن را شجاعانه خواند. انتخاب برناردو سیلوا در خط میانی به تیمش نظم داد و به این باور غلط پایان داد که این بازیکن پرتغالی نمی‌تواند در مسابقات بزرگ چنین نقشی داشته باشد. بازیکنان بزرگ همواره روی چمن مفیدتر از روی نیمکت هستند.

مالکیت توپ تغییر زیادی نکرد، اما هر زمان توپ زیر پای مادریدی‌ها قرار می‌گرفت، خلاقیت بیشتری احساس می‌شد. مورینیو روش عبور از پرس بارسلونا را به خوبی طراحی کرده بود. او از بازیکنانش خواست توپ را حفظ کنند، شجاعانه پیش بروند و سریعاً به سمت ضعیف‌تر زمین تغییر فاز دهند. 

این تغییر جهت‌ها در برابر دفاع فشرده هانسی فلیک بسیار مؤثر بود و به رئال مادرید اجازه داد خط دفاعی پیش‌کشیده بارسلونا را تهدید کند. دیومنده، بلینگام، امباپه و حتی گولر با هوشمندی به فضاهای خالی حمله کردند.

در آن نیمه اول کاملاً جدی رئال مادرید، اشتباهات زیادی از سوی بارسلونا سر زد. اینکه تیمی با حضور رودری، پدری و فرمین با عجله بازی کند و خط وسط را تا حدی از یاد ببرد، اشتباهی غیرقابل بخشش بود. فرمین بیش از حد پشت هافبک‌های مادرید قرار می‌گرفت و در کناره‌ها گزینه پاس ایجاد نمی‌کرد. 

تصمیم‌گیری‌های نادرست بر بارسلونای دور از هویتش حاکم بود؛ تیمی بسیار مستقیم که در برابر دفاع رئال مادرید فاقد آرامش لازم بود. این شتاب‌زدگی مانع از سازماندهی، پرس سریع و تصاحب توپ‌های دوم شد و آن‌ها را وارد چرخه‌ای مخرب کرد.

در واقع بارسلونا هرگز نتوانست کنترل بازی را به دست گیرد. تنها پس از گل تساوی رافینیا، روی غفلت جزئی رئال مادرید در یک ضربه کرنر، بارسا کمی شبیه به خودش بازی کرد، اما همچنان حرکات انتحاری در فوتبالش دیده می‌شد.

رئال مادرید همواره استوار باقی ماند؛ تیمی که با محوریت جود بلینگام در انتقال‌ها و دفاع عالی محوطه جریمه با هدایت کوناته، هویسن و کوکوریا هدایت می‌شد. درست است که در دقایقی کوتاهی که رودری و پدری توانستند نقش واقعی خود را ایفا کنند رئال تحت فشار قرار گرفت، اما هرگز کاملاً مغلوب نشد و همواره گزینه‌های تهاجمی برای تهدید حریف داشت.

اگر طرح اولیه مورینیو تعیین‌کننده بود، تعویض‌های او نیز نقشی استراتژیک داشت. فلیک با فرستادن فرانکی دی یونگ تصمیم درستی گرفت و سرمربی پرتغالی بلافاصله با ورود کاماوینگا پاسخ داد. این همان فضایی بود که هافبک فرانسوی همیشه در آن می‌درخشید؛ مسابقه‌ای باز و در برابر حریفی خسته. نقش او روی گل پیروزی‌بخش نشان داد که کاماوینگا در فضاهای باز و دقایق پایانی بسیار ارزشمند است.