به گزارش "ورزش سه" علی پروین سرحال‌تر از بسیاری از همبازیانش به ورزشگاه شیرودی آمده بود هرچند در زمان راه رفتن می‌شد درد را در پاهایش دید.

او به ورزشگاهی آمده بود که در آن سلطان شد و لقب بهترین بازیکن فوتبال ایران را گرفت. آن‌هایی که چهره علی پروین را در محوطه امجدیه دیدند با تصویری متفاوت روبرو شدند. مردی که حتی در سخت‌ترین و یا پرهیجان‌ترین روزهای مربیگری‌اش پوکرفیس بود و از جایش تکان نمی‌خورد، کسی که تمام انرژی و هیجان و خشمم را از طریق تکان دادن پاهایش نشان می‌داد، بغض کرده بود. چشمان سلطان زمانی که حمید علیدوستی را روی دوش دور امجدیه می‌گرداندند، پر از اشک شده بود.

شاید پروین در این سن و سال نسبت به روزهای اوجش لطیف‌تر شده باشد اما احتمالا در آن لحظات او داشت به روزهایی فکر می‌کرد که در زمین امجدیه می‌درخشید در حالی‌که حمید علیدوستی، ناصر محمدخانی، امیر قلعه‌نویی، حسین روشن و دیگران هم بودند.

پروین البته غم دیگری هم داشت چرا که حسن آقا حبیبی مربی سابقش و کسی که همواره احترام زیادی برایش قائل بود را شب قبل از دست داده بود. سلطان حالا از معدود بازمانده‌های نسلی طلایی است که قهرمانی جام ملت‌های آسیا را تجربه کرد و افتخارات زیادی را برای فوتبال رقم زد. او در حالی در محاصره همبازیان و دوستان سابقش بود که شاگردان خلفش نیز در فاصله اندک از او حضور داشتند. شاگردانی که اوهمواره به پرورششان افتخار کرده است.