هادی کیانی فلاورجانی کارگردان مستند کوتاه «می‌خوام بیفتم تو فیلم» در گفتگو با خبرنگار مهر درباره ایده اولیه ساخت این مستند گفت: ایده ساخت این مستند از زمانی شکل گرفت که برای انتخاب یک بازیگر زن در یکی از فیلم‌هایم جستجو می‌کردم. همین موضوع باعث شد به آدم‌های سالمند و علاقه آنها به دیده شدن، حتی در سنین 80 سالگی و بالاتر، فکر کنم. این موضوع برایم بسیار جذاب بود و جرقه اولیه ساخت مستند از همین‌جا شکل گرفت.

وی درباره آشنایی با بازیگر اصلی فیلم عنوان کرد: در آن زمان مشغول ساخت یک فیلم کوتاه برای جشنواره کودک بودم و برای یکی از نقش‌های آن، به دنبال بازیگری سالمند می‌گشتیم. در جریان همین جستجو، ایده مستند در ذهنم شکل گرفت و فیلمبرداری آن را نیز آغاز کردم. در واقع، پیش از آنکه فیلم کوتاه ساخته شود، تصویربرداری مستند را شروع کرده بودم.

این کارگردان افزود: مدتی به دنبال بازیگر می‌گشتم تا اینکه به‌طور اتفاقی با بازیگر اصلی مستند مواجه شدم. او را در خیابان دیدم و به او گفتم که فیلمساز هستم و از او پرسیدم آیا علاقه دارد در فیلم من بازی کند. او نیز با اشتیاق پاسخ داد که بسیار دوست دارد بازیگری را تجربه کند. پس از آن درباره محل زندگی‌اش پرسیدم. خانه‌ای که در آن زندگی می‌کرد برایم بسیار جالب بود چراکه پنج یا شش زن سالمند در آنجا کنار یکدیگر زندگی می‌کردند. صاحب‌خانه نیز زنی سالمند بود و این افراد با کمک یکدیگر و تا حد زیادی مستقل از خانواده‌هایشان، زندگی مشترکی را تجربه می‌کردند و مشکلات یکدیگر را برطرف می‌کردند.

وی تاکید کرد: مهری سرتیپی و معصومه محمدی بازیگران اصلی فیلم بودند و گوهر یزدانی، سکینه گل سفیدی، فاطمه علی بابایی و گوهر یزدانی از جمله افرادی بودند که در این مستند حضور داشتند.

این مستندساز درباره ارتباط با این افراد و نزدیک شدن به جهان آنها گفت: در مدتی که با این افراد ارتباط داشتم چیزی که برایم بسیار جالب بود، وجود کودک درون در این افراد بود کودکی‌ای که شاید در طول سال‌های زندگی کمرنگ شده بود، اما سینما توانست دوباره آن را بیدار کند. متوجه شدم حتی انسانی در 80 سالگی، در شرایطی که شاید تنها یک قدم با مرگ فاصله داشته باشد، همچنان دوست دارد دیده شود و مورد توجه و محبت قرار بگیرد. این موضوع برایم بسیار تأثیرگذار بود و باعث شد تصمیم بگیرم این سوژه را دنبال کنم و مدتی با آنها زندگی کنم.

وی درباره چالش های فیلمبرداری این مستند اظهار کرد: برای برقراری ارتباط بهتر، با تجهیزات و دوربین به محل زندگی آنها رفت‌وآمد می‌کردم تا به‌تدریج با حضور دوربین و ابزار فیلمبرداری احساس راحتی کنند. تلاش کردم ترس اولیه آنها از تجهیزات از بین برود و دوربین را بخشی از حضور خودم بدانند. به این ترتیب، آرام‌آرام زمینه شکل‌گیری داستان مستند فراهم شد. نکته جالب این بود که این افراد در طول ساخت مستند، اشتیاق زیادی به بازیگری داشتند، درحالی‌که نمی‌دانستند همان لحظه نیز در حال ایفای نقش در یک فیلم هستند. من هم تلاش کردم با استفاده از برخی شگردهای سینمایی زنده‌یاد عباس کیارستمی، روایت مورد نظرم را پیش ببرم.

کیانی ادامه داد: فیلمبرداری در مجموع حدود سه سال به طول انجامید، اما تصویربرداری مداوم نبود. در این مدت، بارها با دوربین به محل زندگی آنها می‌رفتم اما لزوماً تصویربرداری نمی‌کردم. هدفم در ابتدا برقراری ارتباط و آشنایی بیشتر با آنها بود. نمی‌خواستم صرفاً در روز فیلمبرداری به‌یک‌باره دوربین را وارد زندگی‌شان کنم. حتی گاهی دوربین را با خودم می‌بردم، بدون اینکه فیلمی بگیرم چراکه می‌خواستم حضور تجهیزات برایشان عادی شود و دوربین را بخشی از فضای زندگی من بدانند. اگر بخواهم مدت واقعی تصویربرداری را محاسبه کنم، احتمالاً در مجموع حدود 12 تا 15 روز فیلمبرداری انجام داده‌ام.

وی درباره حفظ ارتباطش با سوژه های مستند گفت: همچنان از آنها خبر دارم. یکی از برنامه‌هایم این است که در اصفهان، یک اکران ویژه برای آنها ترتیب دهم و با حضور خانواده‌هایشان آنها را به سینما دعوت کنم تا فیلم را روی پرده تماشا کنند. دوست دارم این نمایش برایشان غافلگیرکننده باشد. هدفم این است که خودشان فیلمشان را روی پرده سینما ببینند چراکه به نظرم تماشای اثر روی تلفن همراه یا لپ‌تاپ، لطف و تأثیر نمایش در سالن سینما را ندارد. این افراد با وجود سن‌وسالشان، اشتیاق زیادی به حضور در فیلم داشتند و من هم می‌خواهم تا جای ممکن تجربه‌ای شایسته برایشان فراهم کنم.

کیانی در پایان در پاسخ به این پرسش که آیا خانواده‌های این افراد از حضور آنها در مستند اطلاع داشتند، گفت: با خانواده‌هایشان صحبت کردم و درباره برنامه‌ای که برای انتخاب بازیگر دارم، توضیح دادم البته جزییات مستند را برایشان فاش نکردم. به آنها گفتم قرار است بازیگری برای حضور در یک فیلم انتخاب شود و پرسیدم آیا با حضور مادر یا مادربزرگشان در چنین تجربه‌ای مشکلی ندارند. خانواده‌ها نیز مخالفتی نداشتند و از این تصمیم استقبال کردند.