در تاریخ موسیقی ایران، نام هایی هستند که فقط با صدا و نغمه شان شناخته نمی شوند؛ بلکه حضوری انسانی تر و رازآلودتر دارند. پرویز یاحقی از همین نام هاست. ویولن نوازی که زخمه هایش بیشتر از آن که تکنیکی باشند، اعتراف اند؛ اعتراف به اندوه، به تنهایی، به گناهِ ناگفته انسان.

به گزارش ایسنا، کمتر کسی می داند که او، روزی نه روی صحنه، بلکه در اتاق بازجویی، نقشی ایفا کرد که نه پلیسی بود و نه قضایی؛ بلکه عمیقاً انسانی بود.

در اواخر دهه 30، وقتی بازجویان از شکستن سکوت جوانی روستایی به نام هوشنگ امینی (معروف به ورامینی) درمانده بودند، مردی متهم به 67 قتل در اطراف تهران، نامی به میان آمد که هیچ نسبتی با این ماجرا نداشت؛ پرویز یاحقی. نوازنده ای شناخته شده در رادیو، با صدایی آرام و چهره ای که برای بسیاری آشنا و امن بود. و همین امن بودن معجزه کرد.

گفته می شود ورامینی، که پیش از آن به هیچ کس اعتماد نکرده بود، در مواجهه با یاحقی به زبان آمد. نه با تهدید، نه با فشار، بلکه با نیازی که سال ها در جانش ته نشین شده بود: شنیده شدن. اعتراف ها یکی یکی بیرون آمدند؛ آن قدر که حتی پذیرفت همه آن ها در قالب یک برنامه رادیویی، با همراهی یاحقی ضبط شود. لحظه ای که در تاریخ رسانه و موسیقی ایران، هنوز هم شگفت انگیز است.

به نظر می رسید اینجا موسیقی دیگر هنرِ سرگرمی نبود؛ وسیله عبور به اعماق تاریک روان انسان بود.

روایت ها می گویند ورامینی پای چوبه دار، یاحقی را با شوق در آغوش گرفت؛ تصویری تکان دهنده. قاتلی که در آخرین لحظه، نه به قاضی، نه به جلاد، بلکه به یک موسیقیدان پناه می برد. انگار یاحقی برای او نه نماینده قانون، که نماینده فهمیده شدن بود؛ کسی که بدون قضاوت، صدای درونش را شنید.

شاید به همین دلیل است که ویولن یاحقی این قدر اعتراف گونه صدا می دهد. ناله های کش دار، سکوت های سنگین، و آن حسِ مدامِ گناهِ بی نام. انگار خودش هم می دانست انسان، پیش از آن که مجرم یا بی گناه باشد، تنهاست.