مردی در سردترین جنگل روی زمین در یاکوتیا در سیبری، به تنهایی زندگی می کند؛ با برنامه ای روزانه که بر اجاق هیزمی و زنده ماندن در شرایطی بسیار سخت استوار است.

در یاکوتیای سیبری، ساموئل دو دهه است که تنها در سردترین جنگل روی زمین زندگی می کند؛ 30 کیلومتر دورتر از نزدیک ترین روستا، در خانه ای چوبی که با گونی و سلفون عایق شده است. او اجاق هیزمی را روشن نگه می دارد، از رادیویی با باتری های دست ساز استفاده می کند، آب را از دریاچه یخ زده و گوشت را از تله های خرگوش به دست می آورد.

در نواحی یخ زده داخلی یاکوتیا در سیبری، در محیطی که دما می تواند به 70- درجه سانتی گراد برسد، زنده ماندن وابسته به یک روال فیزیکی تکراری و بدون مجالِ حواس پرتی است.

خانه ی چوبی که از تنه های درختان همان جنگل ساخته شده، تنها پناهگاهی حداقلی در برابر سرمایی است که آن را سوزان و دردناک توصیف می کنند. حتی با وجود برق در برخی مواقع، گرمایش مداوم به یک وظیفه روزانه تبدیل می شود؛ در حالی که خرس ها و گرگ ها در محیطی پرسه می زنند که در آن هر تصمیمی نیازمند احتیاط است.

روزها زود آغاز می شوند؛ ساموئل رادیو را روشن می کند تا اخبار را بشنود. نکته ی کلیدی، سازگاری است: رادیو با باتری هایی کار می کند که خودش ساخته؛ راه حلی عملی برای حفظ ارتباط حداقلی با جهان، در حالی که تنها در سردترین جنگل روی زمین زندگی می کند. سپس مهم ترین کار برای ادامه ی زندگی آغاز می شود: هیزم کافی برای روشن نگه داشتن اجاق. جمع آوری هیزم یک فعالیت گاه به گاه نیست. او روزی چند بار به جنگل می رود تا گرمای خانه را تأمین کند، زیرا سازه گرما را خوب نگه نمی دارد و آتش نمی تواند استراحت کند.

ساموئل خانه را با چوب های محلی ساخته است. برای کنترل دمای داخل، آن را با الیاف زبر از طناب های کهنه (ماده ای رایج در خانه های یاکوت) عایق کرده است. به جای پنجره، از سلفون استفاده شده و این موضوع به روشنی محدودیت های بداهه سازی را نشان می دهد: این اصلا عایق کارآمدی نیست. نتیجه ساده است: خانه به راحتی گرما را از دست می دهد. بنابراین گرم کردن داخل خانه نبردی مداوم توصیف می شود و اجاق هیزمی از زمان ناهار تا شب محور اصلی کار روزانه است.

آب وهوا نیازمند احترام و احتیاط است. هوایی با چنین دمای پایینی سوزناک و بسیار سرد توصیف می شود. راهکار زنده ماندن حرکت مداوم است: کار فیزیکی برای گرم نگه داشتن بدن. او می گوید باید چندین بار در روز هیزم جمع کند و خانه را شبانه روز گرم نگه دارد. وقتی خستگی غلبه می کند و بیش از برنامه می خوابد، بیدار می شود و می بیند موهایش یخ زده اند؛ نشانه ای خشن از آنچه هنگام ضعیف شدن آتش رخ می دهد.

تدارکات غذایی به دلیل فاصله محدود است: او 30 کیلومتر با نزدیک ترین روستا فاصله دارد. ساموئل می گوید شکار نمی کند. تنها منبع گوشت او تله های خرگوش است؛ روشی که همیشه هم نتیجه نمی دهد. وقتی آذوقه تمام می شود، سخت ترین بخشِ انزوا آغاز می شود: پیاده رویِ 5ساعته تا روستا؛ کاری که تنها در ماه های گرم تر بهار و تابستان ممکن است. زمان این جابه جایی انتخابی نیست؛ ناهمواری های زمین و سرمای شدید آن را تحمیل می کنند و این موضوع واقعیتِ تنها بودن در سردترین جنگل کره ی زمین را پررنگ تر می کند.

اواخر بعدازظهر، پیش از غروب، ساموئل از دریاچه آب می آورد. او از یخ به عنوان منبع اصلی نوشیدن و شست وشو استفاده می کند، زیرا آن را تمیزتر و ایمن تر از برف می داند. توجیهش روشن است: فرایند یخ زدن آب را تصفیه می کند و ناخالصی های پیش از انجماد را از بین می برد. در این روال، آب جزییات کوچک نیست؛ برای حفظ سلامتی حیاتی است و هر روز تکرار می شود.

وقتی احساس سرما می کند، با سوزن های کاج چای درست می کند. گزینه ی دیگر، برگ های تازه ی صنوبر است. آن ها را دو ساعت در آب گرم می گذارد و سپس می نوشد؛ برای کاهش تب یا سرفه و بهتر شدن حالش در روز بعد.

این مجموعه ای از راهکارهای بقاء بر پایه ی منابع محیط پیرامون است؛ توسط فردی که می گوید سال 1957 متولد شده و به زندگی دور از روستا که آن را کسل کننده توصیف می کند عادت دارد.

زندگی در سردترین نقطه ی زمین یک مزیت عملی هم دارد: نیازی به یخچال نیست. محیط مانند یک فریزر طبیعی عمل می کند و امکان نگهداری غذا در فضای بیرون وجود دارد. اما نکته دیگری در کار است: او باید غذا را خوب پنهان کند، چون خرس ها آن اطراف هستند.

برای شام، نان یاکوتی درست می کند با جوش شیرین، آب و آرد. دستور را ساده و سریع توصیف می کند، اما می گوید آرد زیادی مصرف می کند، بنابراین آن را زیاد نمی پزد و بیشتر به چشم یک خوراکی ویژه به آن نگاه می کند.

ساموئل می گوید زندگی در جنگل را دوست دارد و نمی خواهد آنجا را ترک کند. او خطرِ تنها زندگی کردن را می پذیرد و می گوید وقتی هوا گرم تر می شود و توت ها رشد می کنند، اغلب خرس ها را می بیند؛ اما ادعا می کند مزاحمش نمی شوند، انگار که خودشان غذای کافی دارند.

همچنین اشاره می کند که بخشی از تصمیمش برای زندگیِ تنها در سردترین جنگل روی زمین به از دست دادن اعضای خانواده در جوانی مربوط می شود؛ اما روال روزانه زندگی اش نشان می دهد چه چیزی به راستی بقاء او را حفظ می کند: رادیو، هیزم، آب، غذا و انضباطی که اجازه ی اشتباه نمی دهد.